روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
معنی بیت 1
از روز به هم رسيدن آنهايي كه يكديگر را دوست مي دارند ياد باد. ياد آن روزگاران به خير.
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
از روز به هم رسيدن آنهايي كه يكديگر را دوست مي دارند ياد باد. ياد آن روزگاران به خير.
کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شادخواران یاد باد
تلخي غم و اندوه كام و دهانم را مثل زهر تلخ كرد ياد سروصداي نوش نوش ميگساران سرحال به خير.
گر چه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
هرچند دوستان به ياد من نيستند از طرف من هزاران بار، ياد ايشان به خير باد.
مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق گزاران یاد باد
من (در اينجا) در بند و بلاي دوري از دوستان گرفتارم كوشش واصرار آن دوستان حق گزار، ياد باد.
گر چه صد رود است در چشمم مدام
زنده رود باغ کاران یاد باد
هرچند پيوسته صد رود اشك از چشمانم روان است ياد زاينده رود و باغ كاران به خير باد.
راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
ای دریغا رازداران یاد باد
افسوس كه بعد از اين مفارقت، راز دل حافظ به كسي بازگو نشد. از دوستان رازدار ياد باد.
معنی هر بیت در کنار همان بیت آمده است.
این بخش، برداشت سرگرمی و تامل شخصی است؛ با معنی ادبی ابیات و پیش بینی قطعی آینده تفاوت دارد.
خیلی غمگین هستی. فکر می کنی همه تو را فراموش کرده اند و دیگر وفا وجود ندارد. تدبیری برای غم خود کن. رازت را به کسی نگو. فعلا در دام بلا هستی که با سعی خودت نجات پیدا می کنی. به عنایت خداوند امیدوار باش.
وزن غزل: فاعلاتن فاعلاتن فاعلات
بحر غزل: رمل مسدس مقصور
آنهايي كه معتقدند خواجه حافظ شيرازي به غير از سفر تبعيد گونه به يزد، سفري هم به اصفهان كرده، اين غزل را دليل نظريه خود مي آورند. اين غزل از محصولات ايام جواني شاعر و مربوط به زماني است كه شيخ ابواسحاق اقدام به مسافرت اصفهان نموده و با همه اصراري كه دوستان مشترك نموده بودند حافظ از رفتن با آنها خودداري و در غياب آنها، به ياد دوستان خود افتاده است. در اين غزل حافظ نامي از باغ كاران كه باغي دركنار رودخانه زاينده رود است مي برد و از آن به حسرت ياد مي كند و از آنجايي كه اين باغ محل سكونت ابواسحاق اينجو بوده است به ظن قوي حافظ درسفري به اصفهان با سلطان در اين باغ به سر برده و از آن خاطره هايي در ذهن خود داشته و در اين غزل بازگو كرده است. حافظ در غزلي ديگر هم نام زاينده رود را مي آورد و مي فرمايد: خرد درزنده رود انداز و مي نوش به گلبانگ جوانان عراقي