غزل شماره 394 حافظ - ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

چهرهٔ ماه‌گون تو بهارِ زیبایی است و خال و خطّ تو مرکز و مدارِ حسن‌اند.

در چشم خمار تو افسونِ جادو پنهان است و در زلف بی‌قرار تو آرام و قرارِ زیبایی آشکار است.

از برجِ زیبایی ماهی چون تو نتابیده و از جویبار حسن سروی چون قامت تو نروییده است.

دوران دلبری از ملاحت تو خرم و روزگار زیبایی از لطافت تو فرخنده شده است.

از دام زلف و دانهٔ خال تو، هیچ پرندهٔ دلی در جهان بی‌شکار نمانده است.

دایهٔ طبیعت همواره با لطف تو را از جان خود با ناز در آغوش زیبایی می‌پرورد.

خطّ بنفشه‌مانند گرد لب تو از آن رو تازه است که از جویبار زیبایی آب زندگی می‌نوشد.

حافظ امید دیدن همانند تو را بریده است؛ در سرزمین زیبایی کسی جز چهرهٔ تو دیده نمی‌شود.