سخن بزرگان (اُرد بزرگ)


فرد مورد نظر را انتخاب کنید

1- بزرگترین ثروت یک ملت، آزادی است.


2- آزادی بدون دانایی به دست نمی آید.


3- یک آموزگار ناپخته می تواند سالها شاگردان خود را گمراه و سرگردان کند.


4- اگر برای رسیدن به خواهشها و آرزوهای خود زورگویی پیشه کنیم، پس از چندی کسانی را در برابرمان خواهیم دید که دیگر زورمان به آنها نمی رسد.


5- رَد راستی، رَد خویشتن است.


6- گمان مبر که دیگران تو را به آرمانت خواهند رساند.


7- آن که برنامه ها را از پایان به آغاز مورد گفتگو و ارزیابی قرار می دهد، براستی در حال سرپوش گذاری بر روی چیزی است.


8- گفتگو با آدمیان ترسو، خواری در پی دارد.


9- آن که پیاپی سخنتان را می بُرد، دلخوش به شنیدن سخن شما نیست.


10- اگر آغاز زندگیت با سپیده دم و روز همزاد گشت، همواره در جست و جوی چراغ و پناهگاهی برای شبانگاهان باش و اگر در شب و سیاهی آغاز شد، چراغی از امید در خود بیافروز که پگاه خوشبختی نزدیک است.


11- جایی که شمشیر هست آرامش نیست.


12- ریشه کارمند نابکار در نهاد سرپرست و مدیر ناتوان است.


13- اگر به سخنی که گفته اید با تمام وجود پایبند هستید، دیگر نیازی نیست برای آن پوزش بخواهید.


14- نرم دلی و نرمش، منش آدمی و سنگدلی و سخت سری، منش اهریمن است.


15- فرمانروایانی که یک شبه توانمند می شوند با تلنگری فرو می ریزند.


16- اندیشه برتر در روزهای طوفانی و آشوب و در همان حال خموشی و آرامش، توانایی برتر خویش را از دست نمی دهد.


17- کسانی که با دیگران رو راست نیستند با خود نیز بدین گونه اند.


18- اگر شناخت زن و مرد نسبت به ویژگی های درونی و بیرونی یکدیگر بیشتر گردد، کمتر دچار گسست می شوند.


19- آدمهای آرمانگرا زمانی که به نادرست بودن آرزویی پی می برند، برای ادامه آن پافشاری نمی کنند.


20- اگر کسی را با زیباترین منشها و صفات بخوانیم چیزی از ارزش ما نمی کاهد، بلکه او را دلگرم ساخته ایم آنگونه باشد که ما می گوییم.


21- ارزش استاد را دانستن، هنر نیست، بلکه بایستگی و وظیفه است.


22- عدم پایبندی به نظم گیتی، ویژگی انسانهای گوشه گیر است که عشق و احساس را سپر دیدگاههای نادرست خود می سازند.


23- هنگام گسستن و بریدن از همه چیز می توانی بسیاری از نداشته ها را در آغوش بکشی.


24- خودبینی، چنبره و محیط گیرایی اش درون است و افتادگی، پیرامون و بیرون ماست و این می تواند همگان را به سوی ما بکشاند.


25- بدبخت کسی است که نمی تواند ناراستی خویش را درست کند.


26- آنان که خویی جانور گونه دارند و تنها در پی زدودن گرفتاریهای خویش و یا گهگاه افزایش قلمرو زمینی خود هستند، بزهکاران روزگارند. باید گفت نشان آنها بر گیتی هم تراز ریگ کوچکی در کرانه دریای بشری نیز نخواهد بود.


27- بسیاری از چیزهای را که می خواهیم داشته باشیم می توانیم با نشان دادن توانمندی خویش به آسانی به دست آوریم.


28- پیش از آنکه با کسی پیمانی ببندید، درباره توانایی خود در اجرای آن دمی بیندیشید و سپس پاسخ گویید.


29- دیدگاه خوب مردم، بهترین پشتیبان برگزیدگان است.


30- آنگاه که سنگ خویشتن را به سینه می زنید، نباید امید داشته باشید که همگان فرمانبردار شما باشند.


31- فرهنگ های هم ریشه انگیزه ای توانمند است که موجب همبستگی کشورها در آینده می شود.


32- کسی که نسبت به سرنوشت میهن و مردم سرزمین خویش بی انگیزه است، ارزش یاد کردن ندارد.


33- آدم خودباور هیچ گاه برای رسیدن به مادیات، ارزشهای انسانی را زیر پا نمی گذارد.


34- اهل فرهنگ و هنر، سازندگان آینده اند.


35- در دوی زندگی همیشه حریف را شانه به شانه ات بپندار و همیشه با خود بگو تنها یک گام پیش ترم، تنها یک گام.


36- اگر می خواهی کسی را بزرگ کنی، پیوسته از او به دشمنی یاد کن.


37- پوزش خواستن پس از اشتباه زیباست، حتی اگر از یک کودک باشد.


38- هرگز به کودک تان نگویید پیشه آینده اش چه باشد. همواره به او ادب و ستایش به دیگران را آموزش دهید، چون با داشتن این ویژگیها همیشه او نگار مردم و شما در نیکبختی خواهید بود و اگر این گونه نباشد، هیچ پیشه ای نمی تواند به او و شما بزرگواری بخشد.


39- آنان که سامان و پویندگی در کیهان را دروغ می پندارند، همواره در اندیشه کین خواهی و حمله به جهان پیرامون خویش هستند؛ زندگی خود و نزدیکانشان را تباه می سازند و سرانجام در برآیندی بزرگتر از هستی ناپدید می شوند.


40- به کوهستان که می نگرم، درونم سرشار از نیرو می شود. کوهها سر فرود می آورند و می گویند: باز ما را درخواهی نورد.


41- مردمان توانمند در میان جشن و بزم نیستند. آنها هر دم به آرمانی بزرگتر می اندیشند و برای رسیدن به آن در حال پیکارند.


42- قهرمان های آدمهای کوچک همانند آنها زود گذرند.


43- فرومایگان پس از پیروزی، حریف شکست خورده خویش را به ریشخند می گیرند.


44- یک آموزگار می تواند با رفتار و گفتار خود، کشوری را دگرگون سازد.


45- آنکه به خرد توانا شد، ترس برایش نامفهوم است.


46- دانش امروز شکوه بسیاری در پی داشته، اما نیروی آرامش بخشیدن به روان ما را ندارد؛ امنیت را بزرگان خردمند به ما می بخشند.


47- آسیب دیده همیشه درهای رویاهایش کوچک و کوچکتر می شود، مگر با امید که شرایط ما را دگرگون می سازد.


48- بسیاری در پیچ و خم یک راه مانده اند و همواره از خویشتن می پرسند ما چرا ناتوان از ادامه راهیم؟ به آنها باید گفت می دانی در کجا مانده ای؟ همانجایی که خود را پرمایه دانسته ای.


49- برای نوشیدن شهد بهشت، همواره نگاهت به راستی و درستی باشد.


50- ستایش گر همیشه در حال پیشی گرفتن از ستایش شونده است؛ او یاد می کند و دلدار برآورده می سازد.


51- خرد ابتدا به اندیشه پناه می برد.


52- تبار بی ریش سفید همچون خانه بی سقف است.


53- آدمی با کینه، زندگی را بر دوستان نیز تنگ می کند.


54- نتیجه گیری زود [ هنگام ] پس از رخدادهای مهم زندگی از بی خردی است.


55- بیچاره مردمی که فرمانروایانش رایزن و رایزنانشان فرمانروا هستند.


56- رایزنی که کار اجرایی می کند، قابل اعتماد نیست.


57- چه بسیار گردن کشانی که به آنی دچار زبونی شدند.


58- نخستین گام بهره کشان کشورها نابودی بزرگان و ریش سفیدان است و سپس تاراج دارایی آنها.


59- در پشت هیچ در بسته ای ننشینید به امید اینکه روزی باز شود، [ بلکه ] در دیگری را جستجو کنید و اگر نیافتید، همان در را بشکنید.


60- تا چیزی از دست ندهی، چیز دیگری به دست نخواهی آورد؛ این یک هنجار همیشگی است.


61- کسی که چند آرزوی درهم ورهم دارد، به هیچ یک از آنها نمی رسد، مگر [ اینکه ] در بین آنها با ارزش ترین را انتخاب کرده و آن را به عنوان هدف خویش برگزیند.


62- اگر از خودخواهی کسی به تنگ آمده ای، او را خوار مساز؛ بهترین راه آن است که چند روزی رهایش کنی.


63- هیچ گاه در برابر فرزند، همسرتان را بازخواست نکنید.


64- اگر روانتان در گفتگویی مورد حمله قرار گرفت، نمی توانید با کلمات، بیزاری از واژه ها را بجویید. تنها سکوت و ترک گفتگو نجات دهنده روان آسیب دیده شماست.


65- دوستان فراوان نشان دهنده کامیابی در زندگی نیست، بلکه بیانگر نابودی زمان به گونه ای گسترده است.


66- گربه را آزار مده، او نمی تواند به تو وفادار بماند؛ این هنجار عاطفی اوست.


67- اگر می خواهی دوستی ات پا برجا بماند، هیچ گاه با دوستت شریک مشو.


68- بدان، همواره آنکه برای رسیدن به تو از همه چیزش می گذرد، روزی تنهایت خواهد گذاشت؛ این هنجار دردناک زندگی است.


69- برای آنکه همواره دوستانمان را نگاه داریم، بهتر است همیشه فاصله و بازه ای میان خود و آنها داشته باشیم.


70- ترس از جدایی، جدایی به بار می آورد.


71- پرحرفی در هنگام اندرز از اثر آن می کاهد.


72- نگاه آدمهای کوچک چه زود پر می شود و لبریز.


73- سربازی که می ترسد، جان خود و دیگر سربازان را به خطر می افکند.


74- همواره آدمیان، محیط و دایره بدی و پلیدی را با دانش و اندیشه برتر خویش بسته و بسته تر می سازند.


75- وارونگی آدمیان و جانوران در پویایی اندیشه و دانش است، اما آدمی هر دم می تواند به رفتار و خوی بسیار وحشی دست یابد و دست به هر جرمی بزند که پلیدترین جانوران هم در بایسته ترین هنگامه از انجام آن خودداری می کنند.


76- اگر در بند زندگی روزمره تان شوید، نمی توانید گامی به سوی بهروزی بردارید.


77- آنکه برای بهروزی آدمیان تلاش می کند و راه درست را نشان می دهد، بارها و بارها می زید و تا یاد و سخنش جاری است، او زاده می شود و باز هم.


78- هر پیوستنی، آگاهی و ثمره ای نو به ارمغان می آورد.


79- هنر، خوراک روان و هنرمند، آفریننده آن است. بارگاه هنر با هیچ جایگاهی سزاوار ارزیابی نیست.


80- شورشهای آدمیان با امواج پر نیروی کیهان خیلی زود به سامانه درست خویش باز می گردد.


81- راهی جز نرمش و بازی با زندگی نیست.


82- کسی که می ماند و نمی پرد، به یک راز بزرگ آگاه گشته و آن فلسفه پرواز است.


83- هنگامی که می خواهی وظیفه و بایسته خویش را انجام دهی، از کسی فرمان نگیر.


84- خودت را بشناس اما به آن مبال.


85- یاد اشک و شیفتگی، آویزه خاموش دلهاست.


86- برای آنکه روانت را بپروری، ابتدا با خود یکی شو.


87- ارزش پیمان شکن به اندازه کفن هم نیست.


88- گیتی همواره در حال زایش است و پویشی آرام در همه گونه های آن در حال پیدایش است.


89- آن که نمی تواند از خواب خود برای فراگیری دانش و آگاهی بکاهد، توانایی برتری و بزرگی را ندارد.


90- تن پوشی زیباتر از سرشت و گفتار نیکو سراغ ندارم.


91- کیهان دارای ساختاری هدفمند است. این ساختار به آن پویایی بخشیده و برآیندی شگرف در آن بر جای می گذارد.


92- بهترین آموزگار استاد، شاگرد اوست.


93- راه آشتی را کسی باید بیابد که خود سبب جدایی شده است.


94- دشمنی با خاندان یک بدکار، تنها نشان ترس است نه نیروی انسانهای خردمند.


95- فزون خواهی برای داشته های ما زیانبار است.


96- خوار نمودن هر آیین و نژادی، به کوچک شدن خود ما خواهد انجامید.


97- بسیاری از جنگها و آوردهای مردمی از روی نبود شناخت و آگاهی آنها نسبت به یکدیگر بوده است.


98- آن که زیبایی خرد را ندید، گرفتار زیبایی آدمیان شد و بدین گونه از هر چه داشت تهی گشت.


99- جشن های بزرگ، انگیزه افزایش باروری و پویایی آدمیان می شود.


100- بخشیدن تخت و اورنگ به خویشاوندان از زبونی است.


101- شباهنگام برای خانواده و نزدیکانت نامه بنویس و در روز برای اربابان و سرپرستان.


102- گیتی در جنگ و آوردی بزرگ در گردش است. اندیشه و تلاش خردمندان از یک سو و پوزخند اهریمن و روانِ دیوپیشگان از سوی دیگر، معرکه این جهان گذارا است.


103- پیش نیاز دلیر بودن، [ داشتن ] بدنی ورزیده نیست؛ گاهی آدمهای سبکبار، پشت کوهستان را هم به خاک مالیده اند.


104- اگر دشمنت با روی خوش نزدیکت شد، در برابرش خموش باش و تنهایش بگذار.


105- دشمنی و پادورزی به انسان خردمند انگیزه زندگی می دهد.


106- خود را برای پیشرفت مردم ارزانی دار تا مردم پشتیبان تو باشند.


107- تبهکار همیشه نگران کیفر خویش است، حتی اگر بر زر و زور لمیده باشد و این بسیار درد آور است، چرا که سایه کیفر همواره در برابر دیدگانش است.


108- آزمودگی انسانها از زر هم با ارزش تر است.


109- آن که پرسشهای پراکنده در وادیهای گوناگون را همزمان می پرسد، تنها می خواهد زمان و نیروی استاد را تباه کند.


110- هر چه بلندپروازتر باشید تپش قلبتان کمتر خواهد شد، فشار و دردهای روانی تان نیز.


111- دوستی که نومیدنامه می خواند، همیشه سوار بر تو و پیشدار دورخیزهای بلندت خواهد شد.


112- گِره هایی که به هزار نامه دادگستری باز نمی شود، به یک نگاه و یا ندای ریش سفیدی گشاده می گردد.


113- بی مایگی و بدکاری پاینده نخواهد بود. گیتی رو به رشد پویندگی است. با نگاهی به گذشته می آموزیم که آدمیان، اشتباهاتی همچون برده داری، همسر سوزی و ... را رها کرده اند. خردورزی! آدمی را پاک خواهد کرد.


114- سامانه همه گیر هستی با آنکه یکنواخت پنداشته می شود، رو به پویش و پیشرفت است. گردش آرام هستی نباید ما را فریب دهد. ما بخشی از یک برنامه بزرگ و پیش خواسته در کیهان هستیم که پیشرفت را در نهاد خود دارد.


115- هیچ گاه عشق به همدم را پاینده مپندار و از روزی که دل می بندی این نیرو را نیز در خویش بیافرین که اگر تنهایت گذاشت نشکنی و اگر شکستی باز هم نامید مشو؛ چرا که آرام جان دیگری در راه است.


116- فرزند نانجیب، آتش عمر پدر است.


117- افزایش ناگهانی مردم سبب کاهش ادب، فرهنگ و فرهیختگی می گردد؛ آنهم از آن رو که نسل و تبار پیش از آن نمی تواند بایستگی ها و وظایف خویش را همچون آموزگار به درستی انجام دهد.


118- خاموشی بیشه نبرد، فریادها در سینه دارد.


119- آغاز هر روز، نو شدنی دوباره و زمانی برای پویایی بیشتر است.


120- مرد دلیر بهنگام ستیز و نبرد، همراهانش را نمی شمارد.


121- سرپرستانی که از ارزش سربازی می کاهند و پدر و مادرانی که مانع میهن داری فرزندان خویش می شوند، به کشورشان پشت کرده اند.


122- پیامد دانایی، پذیرفتن بار ساماندهی دیگران است.


123- آینده جوانان را از روی خواسته ها و گفتار ساده شان می توان حدس زد. مپنداریم که میزان دارایی و یا امکانات آنها دلیلی بر پیروزی و شکست آنهاست، تنها [ مسئله ی ] مهم، خواسته و آرزوی آنهاست.


124- استخوان بندی شهرها در دیوار است و بزرگداشت.


125- آنگاه که شب فرا رسید و همه پدیدگان فرو خُفتند، ابر دریاها (اقیانوسها) به پا می خیزند، آیا تو هم بر می خیزی؟


126- هر آن که خردمندتر است اهریمن بیشتر به او حمله می کند. در میدان جنگ و آوردِ او، هزاران فتنه و افسون کشته شده را خواهی دید.


127- بدخو، عمرش کم است.


128- اگر میرآب، به اندازه دهد، همه دشت سبز باقی خواهد ماند.


129- چه نشانی از بد اندیش به جا است؟ هیچ.


130- تنها مادر و پدر خواسته های فرزند را بی هیچ چشم داشتی بر آورده می سازند.


131- همواره تنهایی، توانایی به بار می آورد.


132- برای اهل اندیشه هیچ دوستی بهتر از تنهایی نیست.


133- کار، بهترین آرامبخش افکار پریشان و غم است.


134- هنرمند و نویسنده مزدور از هر کشنده ای زیانبارتر است.


135- سازگاری با زیستگاه و تلاش برای بهتر شدن جایگاه کنونی، ویژگی ناب آدمهای پاک است.


136- ثمره کشتن، کشته شدن است.


137- غروب جان آدمی، سپیده دمی به جهان دیگر است.


138- خواسته مراد از مرید، خاموشی و ژرف نگری است و خواهش مرید از مراد، نشان دادن مسیر پیشرفت است.


139- توان آدمیان را با آرزوهایشان می توان سنجید.


140- تاراج و شورش هیچ گاه بهانه تاراج و شورش دیگر نیست.


141- وزن یک تهمت، سنگین تر از هزار هزار دشنام است.


142- آنکه کارش را دوست ندارد، خیلی زود پیر می شود.


143- شناور بودن خرد آدم در جهان احساس، میدان بروز و رشد هنر را به او داده است.


144- برخی از انسانها مانند گلهای لاله، زندگی کوتاه در هستی و نقشی ماندگار در اندیشه ما دارند.


145- برای پویایی و پیشرفت، گام نخست از پشت درهای بسته برداشته می شود.


146- رویش باغ سکوت در هنگامه خروش و همهمه ارزش خود را نشان می دهد.


147- آنان که از رسیدن به ریشه ها هراس دارند، در روزمرگی دست و پا می زنند.


148- خودخواهی، کاشی سادگی روانت را خواهد شکست.


149- نگارنده و سخنگویی که دیگران را کوچک و خوار می دارد، خود چیزی برای نمایش و بروز ندارد.


150- برای کسب خرد، سختی را بر خود هموار کن.


151- کژی و ناراستی، شکاف و رخنه گاه اندیشه اهریمن خواهد شد.


152- کسی که درد روشنگری و بازگویی تجربه را ندارد، خود نیز زمانی برای بهره بردن از آن نخواهد یافت.


153- جفتت اگر پرید، برای پریدن عجله نکن.


154- هنگامه رهایی اهریمن، هنگامه دربند شدن تو است.


155- از آه و نفرین بزرگان و ریش سفیدان هر ایلی باید ترسید.


156- ناتوان ترین آدمیان کسانی هستند که نیروی بدنی خویش را به رخ دیگران می کشند.


157- بزرگواری، بی مهر و دوستی به دست نمی آید.


158- بزرگترین کارخانه نابودی توانمندیها، آیین آموزشی نادرست است.


159- تن پوشی زیباتر از سرشت نیکو نمی شناسم.


160- پیرامونیان ما چه بخواهیم و یا نخواهیم، بر اندیشه های ما رخنه و اثر خواهند کرد.


161- دارایی با ارزش تر از تندرستی نمی شناسم.


162- ریگهای ساحل خرد، نشیمنگاه پندارهای پاک و شبانه توست.


163- هیچ گاه دشمن خویش را کوچک مپندار، چون او بهترین دوستت نیز هست. او انگیزه پیشرفت و پویش بیشتر را به تو خواهد داد.


164- برای رسیدن به نیک نامی، گواهی برتر از راستی نیست.


165- برای شناخت آدمیان به جای کنکاش در اندیشه آنها، در پی شناخت پیشوای انگاره (فکر) آنها باشید.


166- برای به دست آوردن و گسترش خرد، سختی را بر خود هموار کن.


167- پیران فریبکار، آتش زندگی جوانانند.


168- پیامد دانایی، پذیرفتن بایسته هاست.


169- تاریکی در زندگی ماندگار و ابدی نیست، برسان روشنایی.


170- تنهایی برای جوان ارزشمند و برای پیر آزار دهنده است.


171- با ترشرویی به میان مردم رفتن، تنها از بیماران ساخته است.


172- آن که پندپذیر نیست، در حال افتادن در چاله سستی و زبونی است.


173- نامداری بی نیک نامی به پشیزی نمی ارزد.


174- همرنگ دیگران شدن، باور هیچ کدام از بزرگان نبوده است.


175- آدمهای بزرگ به خوشی های کوتاه مدت تن نمی دهند.


176- آدم بی مایه، همه افراد را ابزار رسیدن به خواسته های خود می سازد.


177- آن که دیگران را ابزار پرش خویش می سازد، تنها خواهد ماند.


178- مردمان توانمند در خواب نیز رهسپار جاده پیشرفتند.


179- نقد و ارزیابی بی کینه، پاداشی است که ارزش آن را باید دانست.


180- دشمن، ابزار نابود ساختن آدمی را در درون سرای او جست و جو می کند.


181- اندیشه و انگاره ای که نتواند آینده ای زیبا را نوید دهد، ناتوان و بیمار است.


182- میهمانی های فراوان از ارزش آدمی می کاهد، مگر دیدار پدر و مادر.


183- در هنگام توانایی اگر بدهی دیگران را ندهی، بویژه هنگامی که او درمانده باشد، شکوه و جایگاه خویش را برای همیشه از دست می دهی.


184- خویشتن و مردم را زمانی می شناسی که تنها شوی.


185- خوارترین کارفرما کسی است که با ندادن و یا کم کردن دستمزد زیردست، فرمانروایی می کند.


186- فرودستان در بهترین هنگامه هم بهانه های زیادی برای انجام ندادن کار های خود دارند.


187- هیچ گاه از داشتن دشمن نترس، [ بلکه ] از انجام ندادن درست آرمانهای خویش بترس.


188- همای بخت بر شانه ات نخواهد نشست، مگر آنکه شانه ای به گستره و پهنای کوهستان داشته باشی.


189- برای رسیدن به کامیابی نباید از شکست های پیشین خیلی ساده بگذرید، شناخت موشکافانه آنها، پیشرفت شما را در پی خواهد داشت.


190- آدمهای بزرگ و اندیشمند، بسیار اشک می ریزند.


191- آنگاه که نمی دانم چه می گویم، جز راستی چیزی بر زبانم جاری نیست.


192- همیشه به دنبال سرنوشتی بهتر برای خود باش و اگر آرمان تو کسب دانش است، به هر میزان در این مسیر رنج ببری، ارزشش را دارد.


193- هر آرزویی بدون پژوهش و تلاش به سرانجام نخواهد رسید.


194- فرمانروایان نیرومند، مشاورانی باهوش و کارآمد در کنار خود دارند.


195- الگوی انسانی شما هر چه بزرگتر باشد، سرنوشت زیباتری در برابر شماست.


196- آنکه راستی نپوید، گرفتار آمیزش با اهریمن است. فرزند این آمیزش فتنه و شورش است.


197- راز اندوختن خرد، یکرنگی و بخشش است.


198- گاهی برای رسیدن به پیشرفت می بایست راه سخت کوهستان را برگزینیم.


199- بخشیدن تخت و اورنگ به خویشاوندان، نتیجه ضعف و ناتوانی است.


200- امیدوار مباش که دیگران همراهیت کنند، تنها به درمان دردهای روزگار خویش بیاندیش.


201- مشورت با خردمندان، پیروزی در پی دارد.


202- پدر و مادر، زندگیشان را با فروتنی به فرزند می بخشند.


203- اگر نتوانیم به تبار خویش سامانی درست ببخشیم، مانند این است که در خانه ای بی دیوار زندگی می کنیم.


204- در برف، سپیدی پیداست. آیا تن به آن می دهی؟ بسیاری با نمای سپید نزدیک می شوند که در ژرفنای خود، نیستی به همراه دارند.


205- هیچ پیر جهان دیده ای منکر برآیند زهرآلود دارایی حرام در زندگی آدمی نیست.


206- نادانی، خودخواهی به بار می آورد.


207- برای نزدیکی و همگرایی قوم خویش، کمک به یکدیگر و ستیز با نادانی و ناراستی را در پیش گیرید.


208- آنان که تیشه به ریشه بزرگان و ریش سفیدان می زنند، خود و فرزندانشان را بی پناه خواهند ساخت.


209- آنکه می دزدد، جز حق خویش چیزی نمی ستاند. اما این ستاندن، نفرین و خواری ابدی در پی دارد.


210- اسنخوان بندی فریاد، پاسخ هزاران ستم بی صداست.


211- آسودگی آدمی به گنج و دینار نیست، به خرد است و روشن بینی.


212- اندرز پیران در بیشتر زمانها پر از خون و درد است که بدبختانه جوان از فهم آن ناتوان است.


213- روز های خوش برای کژاندیش بسیار کوتاه و روز کیفر بسیار دراز است.


214- آدم مادی گرا جاده های احساسش کم رفت و آمد است.


215- سرآمد دشواری و سختی، دانایی است و دانا چشم خویش را بر بسیاری از زیبایی های زود گذر گیتی خواهد بست.


216- اهل خرد و فرهنگ همیشه زنده اند.


217- بداندیش همیشه کارش گره می خورد.


218- نادان همیشه از طمع و فزون خواهی خویش خسته است.


219- اگر جانت در خطر بود، به جای پنهان شدن، بکوش همگان را از گرفتاری خویش آگاه سازی.


220- اگر دست تقدیر و سرنوشت را از یاد ببریم، پس از پیشرفت نیز افسرده و رنجور خواهیم شد.


221- آدمی می تواند بارها و بارها به شیوه های گوناگون قهرمان شود.


222- گاهی تنها راه درمان روانهای پریشان، فراموشی است.


223- آدمهای پاک نهاد درهای وجودشان را پس از ناسپاسی می بندند، نه پیش از آن.


224- صدها راه برای پند و اندرز دادن وجود دارد، اما در بیشتر موارد، بدترین گونه آن را که همان راستگویی است، برمی گزینیم.


225- بدگویی، رسوایی در پی دارد.


226- کردار ناپسند خویش را با دارایی زیاد هم نمی توانی پنهان سازی.


227- پیام آوران باورهای پست و خُرد، بزرگترین پیروزیهای تاریخ مردم خویش را با گفتاری پست به ریشخند گرفته اند.


228- شکست های زندگی، درهای پیروزی را می گشاید و خودپسندی، درهای پیروزی را یکی پس از دیگری می بندد.


229- شما با گذشت، چیزی را از دست نمی دهید، بلکه به دست می آورید.


230- شالوده و زیربنای گسترش هر کشور، فرهنگ است.


231- همه آدمیان به شیوه های گوناگون، سختی های روزگار را می چشند.


232- زیباترین خوی زن، نجابت اوست.


233- آیا از بخشندگی و مهربانی که نخستین ویژگی های خداوند است، در ما نشانی هست؟


234- هیچ کس و هیچ چیز نمی تواند مانع پویندگی ما شود.


235- نمی توان امید داشت که آدم های کوچک رازهای بزرگ را نگاه دارند.


236- با ولخرجی تنها مال از دست نمی رود، زمان ارزشش فراتر است و آن هم نابود می شود.


237- انسان خردمند، تار و پودهای اصلی زندگی را می یابد.


238- بسیاری به دلیل برآیند هنجارهای درونی شان، بین نمای سپید و پاکی در اشتباهند.


239- ره آورد سفر در درون آدمی به جز خرد و پیشرفت نیست.


240- رهایی و آزادی برآیند پرستش خرد و دانایی است.


241- جام عمر را جز با می دلدادگی به خرد و دانش پر مکن.


242- خموشی، دری به سوی نگاه ژرفتر است.


243- به ارزش نگاه دوست زمانی پی می بری که در بند دشمن و بدخواهان باشی.


244- تنها با از خودگذشتگی برای دیگر آدمیان می توان جاودانه شد.


245- هرگز هنگام گام برداشتن به سوی آرمان بزرگ، نگاهت به کسانی که دستمزد خود را پیشاپیش می خواهند نباشد! تنها به توانایی های خود بیندیش.


246- اندرز جوان باید کوتاه، تازه و داستان وار باشد.


247- شب زندگی برای خردمند همچون روز روشن است.


248- هنگامه شادمانه، سرودن و نواختن چه زود گذر و کوتاه است.


249- روشنایی روز، دلیل و برهان نمی خواهد.


250- بی گمان اولین باج، آخرین باج نخواهد بود.


251- سخن های پست، آدمهای حقیر را جذب و خردمندان را فراری می دهد.


252- خارهای کوچک زخمی به جان نمی زند، بلکه برای روزهای سخت تر با آن می آمیزد.


253- سرایش یک بیت درست از زندگی نیاز به سفری هفتاد ساله دارد.


254- با احساس می شود پند و اندرز داد، اما ساماندهی به کشور نیاز به هنجار و چهارچوبی توانمند دارد.


255- آدم خودبین، چاره ای جز فرود آمدن ندارد.


256- این دیدگاه اشتباه است که بپنداریم مرد توانا فرزندی مانند خود خواهد داشت.


257- رازها در هنگامه شادی و بازی آدمی است. نکته فراموش شده جهان اندیشه، تعریف درست این حالتها است.


258- سخن بدون پشتوانه یعنی گزاف گویی.


259- ساده باش، آهوی دشت زندگی خیلی زود با نیرنگ می میرد.


260- نکات سخت هم اساسی ساده دارند.


261- در زندگی نادان، سرانجام یک گره [ مانند ] صدها گره باز نشدنی است.


262- آن که درست سخن نمی گوید، داناترین هم که باشد، همگان بی سوادش می پندارند.


263- فرمانروا با اندیشه وزیران توانمند خویش فرمانروایی می کند.


264- آرمان و انگیزه روشن، ویژگی انسان کارآمد است.


265- دست استاد خویش را ببوس، چون او هم پدر است هم پرورنده خرد.


266- به کارگیری آشنایان در یک گردونه کاری، برآیندی جز سرنگونی زود هنگام سرپرست آن گردونه نخواهد داشت.


267- شهامت گله ناشی از چوپان بیدار است.


268- اگر آماده نباشیم، ارزشمندترین زمانها را نیز از دست خواهیم داد و کسی که آماده نیست، بخت کمتری برای پیروزی خواهد داشت؛ آمادگی یعنی به روز بودن در هر حرفه و کاری.


269- بخش بزرگی از ادب آدمی برآیند ریشه نژادی و خانوادگی است.


270- جز ناامیدی و افسردگی هیچ بن بستی در زندگی آدمی نیست.


271- اگر می خواهی بزرگ شوی، از کردار نیک دیگران فراوان یاد کن.


272- نماز عشق ترتیبی ندارد؛ چرا که با نخستین سر بر خاک گذاردن، دیگر برخواستنی وجود ندارد.


273- سختی های بزرگ به آدمی نیرویی دو چندان می بخشد.


274- اگر بر ساماندهی نیروهای خود توانا نباشیم، دیگران سرنوشت مان را می سازند.


275- در خواب می توانی نیروی روان خویش را بنگری.


276- چهارچوب نگاه ما زمینی است، اما برآیند اندیشه ما جنبه آسمانی نیز پیدا می کند.


277- اندیشه و سخن ریش سفیدان، برآیند بردباری، مردم داری و سرد و گرم چشیدگی روزگار است.


278- یکی از بزرگترین خوشبختی ها، خدمت بیشتر به مردم است.


279- دودمانی که بزرگان و ریش سفیدانش خوار باشند، به کالبد بیجانی ماند که خوراک جانوران دیگر شود.


280- هنرمندان ناب، هر روز در برابر دیدگان مردم نیستند.


281- نیرنگ پیران بدنهاد تنها با مرگ به پایان می رسد.


282- اگر شیفته کارت نباشی، روانت بیمار می شود و در نهایت پیکرت از پای در خواهد آمد.


283- چه دودمانی از بد اندیشان برجاست؟ هیچ.


284- تنبلی، خشم بدن را در پی دارد و بدن چه زود لرزش و جنبش آن را بروز می دهد.


285- کردار ناپسند خویش را با زر هم نمی توانی پنهان سازی.


286- رد راستی، رد خویشتن است.


287- زیبارویی که می داند زیبای ماندنی نیست، پرستیدنی است.


288- دریاها نماد فروتنی هستند؛ در نهاد خود کوههایی فراتر از خشکی دارند، اما هیچ گاه آن را به رخ ما نمی کشند.


289- در دراز مدت هیچ نیرویی نمی تواند در برابر فرهنگ و هنر ایستادگی کند.


290- از روی خواسته ها و گفتارهای ساده جوانان می توان به آینده آنها پی برد؛ تنها خواسته و آرزوی آنها گواه آینده است.


291- کارکشتگی آدمیان از زر هم با ارزش تر است.


292- گفتگو با خردمندان و دانشوران، یک گوهر و پاداش کمیاب است.


293- گیتی برای انسان به اندازه ای کوچک است که مجالی برای کژی و ناراستی باقی نمی گذارد.


294- خرد باید نخستین خواست آدمیان باشد؛ چرا که بی خرد، چیزی برای خود ندارد.


295- خوشنامی، بزرگترین شکوه و افتخار هر انسانی است.


296- دل کیهان را که بگشاییم این سخن را خواهیم شنید : هر کنشی، واکنشی را در پی دارد. پس بر این باور باشید! همه کردار ما چه خوب و چه زشت، بی بازگشت نخواهد بود.


297- پیوند پاک، پیوندی ابدی است.


298- پرنده کوچک دلت را برای من در بند مکن.


299- برای پرشهای بلند گاهی لازم است چند قدمی به عقب برویم.


300- هیچ گاه برای شروع دیر نیست، با خود بگوییم این بار، کار تمام نشده را به پایان می رسانم.


301- کودکی که بدون پرسش ما به گناه خویش اعتراف می کند، در حال گذراندن نخستین گامهای قهرمانی است.


302- هیچ وقت خود را بی نیاز از مشورت با بزرگان ندانید. هیچ انسان تاثیر گذاری را نمی شناسم که در طول حیات خود از مشورت و نظرخواهی سود نبرده باشد.


303- آه و بردباری، ریشه هر دیوزاد و بدخویی را از بین خواهد برد.((ارد بزرگ))


304- آن که در بیراهه قدم بر می دارد، آرمان و هدف خویش را گم کرده است.((ارد بزرگ))


305- درون ما با تمام جزئیات از نگاه تیزبین اهل خرد پنهان نیست.((ارد بزرگ))


306- ریش سفید، داراترین به اندیشه است نه به زر.((ارد بزرگ))


307- کلید رازهای بزرگ در ژرفای کمی نیست.((ارد بزرگ))


308- درون ما از نگاه تیزبین خردمندان پنهان نیست.((ارد بزرگ))


309- کسی که کردار شایسته را زیر پا می گذارد، توانایی این را نمی یابد که قدم بر نخستین پله پیروزی بگذارد.((ارد بزرگ))


310- عشق همچون توفان سرزمین غبار گرفته، وجود را پاک می کند و [ در پی آن ] انگیزه رشد و باروری روزافزون می گردد.((ارد بزرگ))


311- زاد روز ما با تاری نادیدنی به هزاران زاد روز دیگر گره خورده است. مرگ هم زاد روزی است همانند زاده شدن که بدرودی به جهانی دیگر است... .((ارد بزرگ))


312- اهل بازار بر این باور اشتباهند که فرهنگ را هم می توان با زمان بندی دگرگون ساخت!((ارد بزرگ))


313- افراد پلیدی هستند که با زمان سنجی مناسب از نگرانی های همگانی بهره می برند و خود را یک شبه ناجی مردم معرفی می کنند.((ارد بزرگ))


314- همیشه آن که با شما هم آوا می شود و سخن شما را تکرار می کند نمی تواند هم فکر شما نیز باشد.((ارد بزرگ))


315- چه بسیار آدمیان نادانی که مهربانی شایستگان را بر نمی تابند. آنها در نهایت یا به بردگی تیزدندانان گرفتار آیند و یا چهره زشت تنهایی را آشکارا ببینند.((ارد بزرگ))


316- نگاه مردان کهن ایستا نیست؛ آنها دورانهای آینده را نیز به خوبی می بینند.((ارد بزرگ))


317- رسانه تنها می تواند پژواک ندای مردم باشد، نه اینکه به مردم بگوید شما چه بگویید که خوشایند ما باشد.((ارد بزرگ))


318- اهل سیاست پاسخگو هستند! البته تنها به پرسشهایی که دوست دارند!!!.((ارد بزرگ))


319- هیچ رخدادی از اندیشه ما پاک نخواهد شد؛ چه زشت و چه زیبا. تنها گذر زمان است که آنها را کمرنگ می کند.((ارد بزرگ))


320- رسیدن به راستی و درستی چندان سخت و پیچیده نیست؛ کافی است کمی به خوی کودکی برگردیم.((ارد بزرگ))


321- جریان های آلوده به مرداب خواهند رسید؛ [ از این رو ] سخن گفتن از آنها زندگی مان را تباه می سازد.((ارد بزرگ))


322- آرمان ما نباید موجب نابودی دیگران شود. آرمانی ارزشمند است که بهروزی ما و دیگران را در پی داشته باشد.((ارد بزرگ))


323- ناراستی هایمان را بپذیریم؛ چرا که بهانه آوردن، سنگینی آنها را دو چندان می کند.((ارد بزرگ))


324- اندیشه همه گیر مردمی همیشگی نیست، زیرا همواره دستخوش دگرگونی به دست جوانان پس از خود است. ورود جوانان به تدریج آرمانهای نو پدید می آورد و اگر آرمان گذشتگان نتواند خود را بازسازی کند ناگریز نابود می شود.((ارد بزرگ))


325- میهن دوستی، دسته و گروه نمی خواهد! این خواستی همه گیر است؛ که اگر جز این باشد باید در شگفت بود.((ارد بزرگ))


326- ابله ترین آدمیان کسانی هستند که با مسخره کردن شایستگان شاد می شوند.((ارد بزرگ))


327- آدمیانی اندک، تنها به هدف می اندیشند! و بسیار کسان که هدفشان جز خانه نشین کردن همان گروه و دسته ی کوچک نیست.((ارد بزرگ))


328- پیشرفت، تنها در سایه ی آمادگی همیشگی ما به دست می آید.((ارد بزرگ))


329- بزرگترین اشتباه و چاله ی زندگی یک [ فرد ] زیاده خواه در آن است که پیش از کسب آمادگی لازم، پشت میز مدیریت بنشیند.((ارد بزرگ))


330- پادشاهی که مردمش از او فروتر بنشینند در فزونی و برتری نیست؛ او در ته چاه کبر و خودبینی فرو افتاده است.((ارد بزرگ))


331- دوستی تنها برآیند نیاز ما نیست؛ از خودگذشتگی، نخستین پایه دوستی است.((ارد بزرگ))


332- ستایشگران میهن، زنان و مردان آزاده اند.((ارد بزرگ))


333- اندیشمندان را شاید بتوان نادیده گرفت و یا به زور خفه نمود، اما تاریخ، گواه هزاران سال فریاد رسای آنان بوده و هست.((ارد بزرگ))


334- هیچ گاه از راستی و درستی خویش آزرده مباش؛ چون همیشه در انتهای هر داستان تو برنده هستی!((ارد بزرگ))


335- با فریب شاید بتوان چیزی بدست آورد، اما در نهایت همان دستاورد مایه تباهی خواهد بود.((ارد بزرگ))


336- نخستین گام در راه پیروزی، آموختن ادب و نکو داشت دیگران است.((ارد بزرگ))


337- اسطوره ها زاینده اند! آنها همواره برای فرزندان سرزمین خویش امید به ارمغان می آورند.((ارد بزرگ))


338- مردانی که بیشتر از حقوق و هنجار زنها پشتیبانی می کنند، خود بیشتر از دیگران به نهاد زن می تازند.((ارد بزرگ))


339- در هر سرنوشتی، رازی مهم فرو نهفته است.((ارد بزرگ))


340- سرود هستی آهنگی ملایم و کشیده دارد.((ارد بزرگ))


341- خودآختگی قابلیتی است که بسیاری ندارند.((ارد بزرگ))


342- در زمان نکوهش هنگامه ی باران، به بهره اش نیز بیاندیش.((ارد بزرگ))


343- روان مردگان و زندگان در یک ظرف در حال چرخش اند.((ارد بزرگ))


344- در کنارمان دلبر هست و اگر نیست، در سفر رسیدن به اویم؛ پس تنهایی وجود ندارد.((ارد بزرگ))


345- تنها آرمانهای بزرگ است که به ما بینشی فرا دنیوی می دهد.((ارد بزرگ))


346- گذشتن از سختی های پیش رو، چندان سخت تر از آن چه پشت سر گذاشته ایم نخواهد بود.((ارد بزرگ))


347- جهان همواره در حال دگرگونی و رشد است؛ نباید این پویندگی را زشت دانست، باید همراه بود و سهمی از این رشد را بر عهده داشت.((ارد بزرگ))


348- امروز به شمار نویسندگان، وب نوشت های اینترنت، بنگاه سخن پراکنی و خبرگزاری ایجاد شده است. پنهان سازی خبری در جهان امروز بسیار خنده آور و کودکانه است.((ارد بزرگ))


349- ناراستی ها پیشاپیش رو به مرگ و نیستی اند، مگر آنکه ما آنها را در اندیشه و روان خویش زنده نگاه داریم.((ارد بزرگ))


350- واژه ها سرشار از پندارها است؛ ارزش آنها همپای زندگی است.((ارد بزرگ))


351- انتخاب امروز ما، برآیند اندیشه ها و راه بسیار درازی است که تاکنون از آن گذشته ایم. این انتخاب می تواند سیمای جدیدی را از ما به نمایش بگذارد.((ارد بزرگ))


352- وقتی ناگهان رخداد مهمی از درون دستگاه اداری کشور به رسانه ها کشیده می شود، نکته بسیار مهمتری از دید رسانه ها پنهان می ماند.((ارد بزرگ))


353- آنگاه که زایش راهی نو را در درون خویش احساس کردی، پای در راهی خواهی گذارد که پیش تر برای رسیدن بدان بسیار تلاش کرده ای.((ارد بزرگ))


354- گاهی آدمها تا جایی به هم نزدیک می شوند که دیگر یکدیگر را نمی بینند! شاید دوری بتواند دوباره موجب شناخت درست آنها از یکدیگر شود.((ارد بزرگ))


355- زندگی، میدان ادامه ی راه اشتباه نیست؛ هر گاه پی به ناراستی راه خود بردیم باید به ریشه و بن پاکی خویش باز گردیم، نه آنکه با اشتباهی دیگر آن را ادامه دهیم که برآیند آن، از دست دادن همه عمر است.((ارد بزرگ))


356- به آرزوهای خود ایمان بیاورید و به گونه ای به آنها بیندیشید که گویی به زودی رخ می دهند.((ارد بزرگ))


357- کسی که آدم پیش رویش را آن گونه که هست نمی بیند، خیلی زود به مرز جدایی می رسد.((ارد بزرگ))


358- با گفتن واژه هایی همانند نمی توانم! و یا نمی شود! هر روز پس تر می روید.((ارد بزرگ))


359- تواناترین افراد در بیشتر زمانها خود را ناتوان می یابند.((ارد بزرگ))


360- انسانها را آنگونه که هستند بخواهیم نه آنگونه که می خواهیم.((ارد بزرگ))


361- اندیشه و انگاره ی بیمار، آینده را تیره و تار می بیند.((ارد بزرگ))


362- تنها راه ماندگاری هر مراوده ی دوستانه ای، درک درست حقایق شخص مقابل است.((ارد بزرگ))


363- اگر هدف زندگی روشن باشد، دهها راه بن بست نیز نمی تواند ما را از پیش رفتن به سوی آن باز دارد.((ارد بزرگ))


364- آنچه رخ داده را باید پذیرفت، اما آنچه روی نداده را می توان به میل خویش ساخت.((ارد بزرگ))


365- خویش را خوار نکنیم و ارزشمندش بداریم؛ بدین گونه است که در برابر یاوه گویان می ایستیم و پاسخ شان را می دهیم.((ارد بزرگ))


366- آن که مدام از کمبودها و ناراستی های زندگی خویش سخن می گوید، دوست خوبی برای تو نخواهد بود.((ارد بزرگ))


367- خیال پردازی که عملگرا هم باشد می تواند سرچشمه ی دگرگونی های بسیار گردد.((ارد بزرگ))


368- با کسی گفتگو کن که رسیدن به خرد و آگاهی، اندیشه ی اوست نه خویشتن خویش.((ارد بزرگ))


369- زمانی می توانید کسی را از راهی بازدارید که ابتدا هدفش را دگرگون ساخته باشید. تا کسی هدفش دگرگون نگردد شما راه به جایی نخواهید برد.((ارد بزرگ))


370- آتش خشم را با آب سکوت خاموش کن.((ارد بزرگ))


371- قوم بی نیا و مرد کهن، به هزار آیین اهریمنی اداره می شود.((ارد بزرگ))


372- نگاه زمینیان، تهی از انوار آسمانیان است.((ارد بزرگ))


373- اگر نتوانیم به خاندان خویش آرایشی سامان یافته دهیم، همیشه در خانه ایی بی حصار زندگی می کنیم.((ارد بزرگ))


374- در برف، سپیدی آشکار است. آیا تن به آن می دهی؟ بسیاری با نمایی سپید، در ژرفنای [ وجود ] خود نیستی را پرورش داده اند.((ارد بزرگ))


375- ریش سفیدان، زنجیر ارتباط نسلها هستند و قوم بدون ریش سفید، گذشته ای کمرنگ دارد و آیین های به جای مانده به هزار گونه تفسیر می شود.((ارد بزرگ))


376- سفر، نای روان است برای اندیشه و آرمان بزرگ.((ارد بزرگ))


377- برای مقدس شمردن، بیداری و آگاهی لازم است.((ارد بزرگ))


378- تلاش های سیاسی برای جوانان، مردابی مرگبار است.((ارد بزرگ))


379- نرمش و سازگاری با گیتی، ما را از هر کمین دلهره آوری نجات خواهد بخشید.((ارد بزرگ))


380- پشتیبانی از داشته دیگران، پشتیبانی از داشته خود ماست.((ارد بزرگ))


381- اهل خرد، پیشتاز روزگار خویش اند.((ارد بزرگ))


382- نادانی و پستی یک نفر در گذشته نمی تواند میدان انتقام از خاندان او باشد.((ارد بزرگ))


383- خودخواه، تجربه سخت تنهایی را پیش رو دارد.((ارد بزرگ))


384- با بردباری همه چیز در چنگ توست.((ارد بزرگ))


385- بزرگترین نابکاری آن است که بپنداریم برای آنکه برترین باشیم باید دست به ویرانگری چهره دیگران بزنیم.((ارد بزرگ))


386- برای ربودن دلهای آدمیان باید بر هم پیشی بگیریم و این زیباترین مسابقه زندگی است.((ارد بزرگ))


387- موشکافی در شکست، پیشرفت در پی خواهد داشت.((ارد بزرگ))


388- برای کامیابی همواره نگاهت به راستی باشد و درستی.((ارد بزرگ))


389- برای دلهره شبانگاهان، نسیم گرمابخش خرد را همراه کن.((ارد بزرگ))


390- برای به دست آوردن گنج خموشی، بارگاه دانش خود را بزرگتر ساز.((ارد بزرگ))


391- برای ماندگاری، پنداری جز پاکی روان نداشته باش.((ارد بزرگ))


392- برای گردش دو روزه، توشه ای سه روزه همراه ببر و اگر توان رسیدن به خواسته زندگی ات را دو هزار گام می دانی، خود را آماده پیمودن سه هزار گام بنما، چرا که شتاب در هنگام رهسپاری نباید کم شود.((ارد بزرگ))


393- برای آنکه به پایین پرتاب نشوی، دست گیر آدمیان شو.((ارد بزرگ))


394- برای آنکه پرواز کنی، پیکر خویش را به حال خود رها مکن.((ارد بزرگ))


395- پیش نیاز رسیدن به دلیری و بی باکی، یافتن آرمان و خواسته ای روشن است.((ارد بزرگ))


396- پیران دنیا دیده، سدی برای گفتگو برپا نمی کنند.((ارد بزرگ))


397- پرسش روشن شاگرد از پاسخ استاد ارزشمندتر است.((ارد بزرگ))


398- پرتگاه می تواند برآورنده روان و یا کشنده تن باشد.((ارد بزرگ))


399- پشیمانی، اولین گام برای پوزش است.((ارد بزرگ))


400- کارمندان نابکار بیشتر از دزدان و آشوبگران به کشور آسیب می رسانند.((ارد بزرگ))


401- جایگاه ارزیابی و نقد شما بر کارکرد دیگران می تواند شروع نخستین گام شما برای سازندگی باشد.((ارد بزرگ))


402- نیکی برآیند خرد است در دل و روان آدمی.((ارد بزرگ))


403- از سفر کرده، ارزش سرزمین مادری را بپرس.((ارد بزرگ))


404- آب و هوا بر جهان بینی، پبوندهای مردمی و اندیشه ما تاثیرگذار است.((ارد بزرگ))


405- هر قدر به دیگران احترام بگذاریم، به ما احترام خواهند گذاشت.((ارد بزرگ))


406- مستمند کسی است که دشواری و سختی ندیده باشد.((ارد بزرگ))


407- در هستی، جنبش حشرات هم چهار چوبی دارد.((ارد بزرگ))


408- انسانهای ماندگار به چیزی جز آرمان نمی اندیشند.((ارد بزرگ))


409- دل به همدلی خوش است نه به شکستن.((ارد بزرگ))


410- هنرمندان و خردمندان قهرمانان ناب روزگارند.((ارد بزرگ))


411- هر آرزویی بدون پژوهش و تلاش، سترون (عقیم) باقی می ماند.((ارد بزرگ))


412- آزادی، دادن باج به مردم نیست! چرا که مال و داشته آنها است.((ارد بزرگ))

زندگینامه اُرد بزرگ :


حکیم ارد بزرگ نابغه عرصه فلسفه و حکمت ایرانی با شهرت جهانی است. او مشهورترین "فیلسوف ایرانی" است فیلسوفی که با سخنان قصارش محبوب جهانیان شده است هیچ فیلسوفی در تاریخ ایران به اندازه او سخنانش مورد استقبال عام و خاص نشده است . - زادگاه حکیم ارد بزرگ شهر مشهد است خانواده حکیم در محله عشرت آباد این شهر زندگی می کردند. این فیلسوف و نابغه بزرگ توانست فلسفه مرده و مهجور را با اندیشه های تازه خود جانی دوباره بخشد. کمپین دیوار مهربانی بر اساس سخنان حکیم ارد بزرگ شکل گرفت سخنانی که در سال 1390 گفته شد اما در سال 1394 در سراسر ایران موجی گشت که جوانان خیرخواه و نیکوکار کشورمان بر آن اساس بر دیوارها نقش دیوار مهربانی کشیدند و پوشاک نیازمندان را برایشان مهیا نمودند سخنان حکیم ارد بزرگ در سال 1390 را با هم بخوانیم : (( دیوار های سرزمینم ایران، باید رنگ مهر و مهربانی بر خود بگیرند. ایرانیان همواره در جهان پرچمدار مهر و مهربانی بوده اند... آنهایی که مهر ورزیده اند، جاودانه شده اند... و چه زیباست فصل رویش مهر و دوستی... دیوارهای ایران شهرمان را با مهر پرشکوفه کنیم و آنچه داریم را بر آن بیاویزیم و به هم ببخشیم ... این گام کوچک امروز ما ، یادگاری باشکوه خواهد بود برای فرزندانمان و دودمانهای پسین، از مردم مهرورز زمانه ما ... همدیگر را عاشقانه دوست بداریم که سفر زندگی کوتاه است ... ))
نظرات
توجه: شماره موبایل وارد شده در وب سایت نمایش داده نمیشود
توجه: ایمیل وارد شده در وب سایت نمایش داده نمیشود