بنان - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

1- (در قدیم) سرانگشت، انگشت؛ 2- (اعلام) غلامحسین بنان [1290-1364شمسی] خواننده ی ایرانی، فرزند کریم خان بنان الدوله بود. از پنج سالگی به خوانندگی و نوازندگی پیانو و ارگ پرداخت و اولین استاد او پدرش بود و به ترتیب ضیاء ذاکرین و ناصر سیفی از استادان او بودند. در سال 1321 هجری شمسی، خوانندگی در رادیورا آغاز کرد.در سال 1332 هجری شمسی، بنا به پیشنهاد روح الله خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل و به سمت استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول شد و در سال 1334 هجری شمسی، ریاست موسیقی رادیو را عهده دار گردید. او از ابتدا در برنامه های گل های جاویدان و گل های رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشت و با بزرگانی چون وزیری، محجوبی، عبادی و صبا همکاری کرد. در حادثه ی تصادف یک چشم خود را از دست داد و از آن به بعد از عینک دودی استفاده می کرد. شعرشناسی او از نکات مثبت و تأثیرگذار خوانندگی وی به شمار می رفت. او نه تنها در آواز قدیمی و کلاسیک ایران استاد بود، بلکه در نغمه های جدید و مدرن ایران نیز تسلط کامل داشت و از آثار اوست: کاروان، چه شورها، الاهه ی ناز، بوی جوی مولیان، گدای عشقم، سلطان حسن، و بسیاری دیگر که به همراهی گروه های بزرگ موسیقی و یا با ساز تنهای استادان اجرا نموده است.