عارف - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

1- (در تصوف) آن كه از راه رياضت و تهذيب نفس و تفكر، به معرفت خداوند دست مي‌يابد؛ 2- آن كه نسبت به چيزي آگاهي دارد، شناسنده؛ 3- دانا، آگاه، دانشمند؛ 4- (اَعلام) [1261-1312 قمری] تخلّص ابوالقاسم قزوینی، شاعر و موسیقیدان ایرانی، سازنده‌ي نخستین تصنیف‌هاي سیاسی و ملی. ده سال پایان عمرش را در همدان به حال تبعید گذراند. در جوار مقبره ابن سینا دفن شده است.

معنی اسم عارف در فرهنگ فارسی عمید :
شناسنده، دانا. (تصوف) کسی که خدا او را به مرتبۀ شهود ذات و اسما و صفات خود رسانده باشد، کسی که عبادت حق را از آن جهت می کند که او را مستحق عبادت می داند نه از جهت امید ثواب یا خوف از عقاب، کسی که برای رسیدن به معرفت خداوند خود را ریاضت می دهد. [قدیمی] صبور، شکیبا.

معنی اسم عارف در فرهنگ معین :
دانا، آگاه. خدا شناس.

معنی اسم عارف در فرهنگ فارسی :
صبور، شکیبا، حکیم ربانی، خداشناس. دانا، شناسنده. واقف بدقایق و رموز، آگاه. آن که خدا او را به مرتبت شهود ذات و اسما و صفات خود رسانیده باشد و این مقام به طریق حال مکاشفه بر او ظاهر شده باشد نه به مجرد علم و معرفت حال. حکیم با قوه عقل و استدلال منطقی پی به کشف حقایق می برد عارف از راه ریاضت و تهذیب نفس و صفای باطن به کشف و شهود می رسد. شکیبا، صابر، جمع : عرفائ، عارفین.

معنی اسم عارف در لغت‌نامه دهخدا :
دانا و شناسنده. (اصطلاح عرفانی) آنکه خدا او را بمرتبت شهود ذات و اسماء و صفات خود رسانیده باشد و این مقام بطریق حال و مکاشفه بر او ظاهر شده باشد نه بمجرد علم و معرفت حال. مقابل عامی. شکیبا.

بساط سبزه لگدکوب شد بپای نشاط
زبس که عارف و عامی به رقص برجستند

سعدی

از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده