معروف - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

(عربي) 1- آنچه در نزد دیگران یا در نزد همه شناخته شده است؛ 2- موسوم و شناخته شده؛ 3-(در علم حدیث) حدیثی مقبول که راوی آن ضعیف است؛ 4- (در تصوف) خداوند؛ 5- (در قدیم) (به مجاز) مهم، اصلی؛ 6- (در قدیم) (به مجاز) مقرب، نزدیک؛ 7- (اعلام) 1) معروف بغدادی [قرن 8 و 9 قمری] خوش نویس و شاعر، در بغداد زاده شد. هنگامی که سلطان احمد ملایر در بغداد مسلط شد به دربار او رفت و به کتابت مشغول شد. در سال 817 هجری قمری هنگامی که شاهرخ تیموری به اصفهان آمد او را همراه خود به اصفهان برد و کاتب مخصوص خود کرد. از شاگردان او شمس الدین هروی و استاد بایسنقر میزا بودند، هنگامی که احمد لر به شاهرخ سوء قصد کرد چون معروف از ملازمان او بود در قلعه ی اختیارالدین زندانی شد و در همانجا درگذشت؛ 2) معروف کرخی [قرن دوم هجری] از دوستان امام رضا (ع) و از زاهدان و متصوفان مشهور زمان خود، ابوالفرج بن الجوزی کتابی در اخبار و آداب او نوشته است.

معنی اسم معروف در فرهنگ فارسی عمید:
شناخته شده، مشهور، نیکی، [قدیمی] کار نیک.

معنی اسم معروف در فرهنگ معین:
شناخته شده، شهرت یافته، کار نیک، عمل ثواب.

معنی اسم معروف در فرهنگ فارسی:
شناخته شده مشهور، کارنیک عمل خیر، واجب شرعی، معروف در مقابل مجهول است.

معنی اسم معروف در لغت‌نامه دهخدا:
مشهور و شناخته، خلاف منکر، شناخته شده، شهرت یافته، نامور، مشهور، نامی، نامدار، نامبردار، بلندآوازه، روشناس، سرشناس، نیکویی، خیر، هر چیزی را گویند از اطاعت خدای تعالی و تقرب به او و نیکویی به مردم که مشهور باشد، هر کار مشروع و روا و شایسته، هرآنچه در شرع سندیده باشد، ضد منکر است و آن هر چیزی است که در شرع پسندیده باشد و گویند هرآنچه نفس بدان خوشی و آرامش یابد و آن را نیک شمرد.