نجم الدین - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

1- ستاره دين؛ 2- آن كه در دينداري و آگاهي به اصول و فروع دين چون ستاره‌اي درخشان و نمايان است؛ 3- (اَعلام) 1) نَجم‌الدين دایه (= نجم‌الدين رازی)، ابوبکر عبدالله ابن محمّد رازی: [قرن7 هجری] عارف و شاعر ایرانی، که از ری به آسیای صغیر و سپس به بغداد رفت. از اثرهای اوست: مِرصادالعباد، عشق و عقل و بَحرالحقایق، در تفسیر قرآن؛ 2) نَجم‌الدين ایوب (= ملک صالح): سلطان ایوبی مصر، شام و فلسطین [637-647 قمری]، که پس از وی لشکر ممالیک او باعث سقوط دولت ایوبیان و بنیانگذار سلسله‌ي ممالیک بحری شد؛ 3) نَجم‌الدين كبرا (= احمدابن عمر): [قرن 6 و7 هجری] عارف و صوفی ایرانی، از مردم خوارزم، بنیانگذار طریقت معروف به کبَرویّه. مرشد و مربی برخی از نامداران (مانند نجم الدین دایه، بهاءالدین ولد و عطار). مؤلف آداب المریدین، سکینة الصالحین و بسیاری اثرهای دیگر، که غالباً چاپ شده است. در حمله‌ي مهاجمان مغول کشته شد.