نیما - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

1- نام كوهي است حوالي نور؛ 2- (اَعلام) 1) نام يكي از اسپهبدان تبرستان؛ 2) تخلص شعري علي اسفندياري (نيما يوشيج) [1274-1338 شمسی] شاعر ایرانی و بنیانگذار شعر نو فارسی. دیوان شعر، مقاله ها و یادداشتها و نامه هایش چاپ شده است.

ریشهٔ واژه نیما، مازندرانی بوده و به معنای کمان می‌باشد. درباره‌ی نام نیما دو روایت وجود دارد اول این که نام یکی از اسپهبدان تبرستان است، دیگر این که نیما وارونه شده کلمه امین است. سیروس طاهباز معتقد است که روایت دوم در باره نام نیما درست‌تر است. ریشه این کلمه احتمالا" نیم ماه (ماه شب چهاردهم) است. نام پسر ایرانی.

همچنین بعضی از ادیبان نیما را مشتق از لغت نام و به معنای نامی و نامدار بیان کرده‌اند. طبق لغت‌نامه دهخدا، معنی اسم نیما در لغت به معنی خرد و کوچک است و از اسامی اصیل ایرانی است. این نام در فرهنگ عمید مشتق از ماه (نیم + ماه) و به معنی نیمه ماه ذکر شده‌است.

نیما در زبان فارسی عادل و دادگر به معنی کسی که نسبت به دیگران منصف است ؛ (نیم + الف صفت فاعلی) ذکر شده است. همچنین نیما نام کوهی در حوالی نور مازندران می باشد.

نیما در زبان عبری مونث است! معانی آن به عبری، نعمت یا رحمت، سر رشته و ملودی. در زبان تبتی هم نام پسرانه است و هم دخترانه و معنی آن در زبان تبتی خورشید است.

در زبان مازندرانی -سمت نور و حومه- بمعنی "نیامده" می باشد در مقابل "بیما=آمده)

تو را من چشم در راهم
شباهنگام

من به راه خود باید بروم

کس نه تیمار مرا خواهد داشت
در پر از کشمکش این زندگی حادثه بار

گرچه گویند نه

اما

هرکس تنهاست

آن که می‌دارد تیمار مرا، کار من است

من نمی‌خواهم درمانم اسیر

صبح وقتی که هوا شد روشن
هرکسی خواهد دانست و بجا خواهد آورد مرا

که در این پهنه‌ور آب،

به چه ره رفتم و از بهر چه‌ام بود عذاب