کلام - معنی اسم, ریشه, تلفط و اطلاعات دیگر

1- گفتار، سخن؛ 2- (در گفتگو) (به مجاز) کلمه؛ 3- (در ادبیات) در دستور زبان، مجموعه ی جمله هایی که معمولاً به هم ربط دارند و مطلبی را بیان می کنند؛ 4- (در ادیان) دانش دینی متضمن بیان دلایل درباره ی عقاید دینی؛ 5- (در قدیم) (به مجاز) کلام الهی، قرآن.

معنی اسم کلام در لغت نامه دهخدا:
سخن یا سخن با فایده ای که بنفسه کفایت کند. اسم جنس است و بر قلیل و کثیر واقع شود و درتعریف آن گفته اند صفتی که جاندار بتواند آنچه را در خاطر دارد به وسیله اصوات مقطعه و یا کتابت و یا اشاره اعلام دارد، گفتار یا گفتاری که بنفسه کفایت کند و در حقیقت معنائی است قائم به ذهن، آن چیزی است که آدمی به هنگام امر و نهی کردن و خبر دادن و استفهام کردن آن را در ذهن خود می یابد و با عبارت یا اشاره مخاطب را بدان آگاه می سازد.

معنی اسم کلام در فرهنگ فارسی:
قول، سخن، سخنی مفید
۱. سخن، گفتار، کلام الهی، کلام باری ۲. جمله ای که مفید فایده یا خبری باشد بنحوی که چون گوینده خاموش شود شنونده در انتظار نماند ۳. علمی است که متضمن بیان دلایل و حجج عقلی در باب عقاید ایمانی و رد بر مبتدعان و اهل کفر و ضلالت است.

معنی اسم کلام در فرهنگ معین:
۱. سخن، حرف ۲. جمله ای که مفید فایده یا خبری باشد به نحوی که چون گوینده خاموش شود، شنونده در انتظار نماند.

معنی اسم کلام در فرهنگ فارسی عمید:
۱. قول، سخن ۲. سخنی که مفید باشد، عبارت یا جمله ای که از مسند و مسند الیه ترکیب شود و دارای معنی باشد.