گزیده سخنان مثل ایرانی
دل به دل راه دارد.
آدم باید کلاهش را پیش خودش قاضی کند.
زبان سرخ، سر سبز را می دهد بر باد.
قبل از فرا رسیدن تاریکی، چراغت را روشن کن.
کلیدی که همه دشواریها را در زندگی خواهد گشود محبت است.
رگ خواب ایرانی، چاپلوسی است.
از این ستون به آن ستون فرج است.
میهمان روز اول زر باشد، روز دوم نقره، روز سوم آهن، روز چهارم سفال و روز پنجم خاکستر که در کوچه ریزند.
شکرگزار باش تا سزاوار نیکی باشی.
شمع با آب شدن به دیگران نور می دهد.
برای کسی بمیر که برایت تب کند.
ابر پر صدا باران ندارد.
محبت را از ماهی باید آموخت که اگر از آب خارجش کنی، می میرد.
خودستایی جان من دلیل نادانی بود.
به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است.
استاد بودن در یک فن، بهتر از آن است که شخص در صد کار دخالت کند و هیچ یک را به خوبی نداند.
روزی را در آغاز صبح تقسیم می‌کنند.
کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من.
هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد.
یک دیوانه سنگی به چاه می اندازد که صد عاقل نمی توانند [ آن را ] بیرون آورند.
گریه کردن هم دل خوش می خواهد.
دشمن دانا از دوست نادان بهتر است.
پیکان از زخم به در آید و آزار در دل بماند.
مرد حکیم خرده نگیرد بر آینه.
صدقه، راه به خانه ی صاحبش می برد.
به کارهای زشت عادت مکن، زیرا ترک آن دشوار است.
دانش، از بهر دین پروردن است نه از بهر دنیا خوردن.
دوصد گفته چون نیم کردار نیست.
جوان را نفرست به زن گرفتن، پیر را نفرست به خر خریدن!
سری که درد نمی کند دستمال نمی بندند.
شراب زده را شراب درمان است.
عروس نمی توانست برقصد، می گفت اطاق کج است.
سیاست، پدر و مادر ندارد.
از عنوان، کتاب پدید آید!
عشق پیری گر بجنبد سر به رسوایی زند.
عشق و مشک پنهان نمی ماند.
بهتر ز کتابخانه جایی نبود!
هنر بهتر از ملک و مال پدر.
هرکس کتاب را به امانت (عاریه) داد، یک دستش را باید برید و هرکس پس بدهد، هر دو دستش را.
چو میوه درخت خوردی شاخه مشکن.
هر که بامش بیش برفش بیشتر.
