مناجات سیزدهم: راز و نیاز ذاکرین | مفاتیح الجنان

المناجاة الثالثة عشرة: مناجاة الذاكرين

مناجات سيزدهم: رازونياز ذاكران

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى اش هميشگى است

إِلَهِي لَوْ لا الْوَاجِبُ مِنْ قَبُولِ أَمْرِكَ لَنَزَّهْتُكَ مِنْ [عَنْ ] ذِكْرِي إِيَّاكَ عَلَى أَنَّ ذِكْرِي لَكَ بِقَدْرِي لا بِقَدْرِكَ وَ مَا عَسَى أَنْ يَبْلُغَ مِقْدَارِي حَتَّى أُجْعَلَ مَحَلا لِتَقْدِيسِكَ وَ مِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَيْنَا جَرَيَانُ ذِكْرِكَ عَلَى أَلْسِنَتِنَا وَ إِذْنُكَ لَنَا بِدُعَائِكَ وَ تَنْزِيهِكَ وَ تَسْبِيحِكَ إِلَهِي فَأَلْهِمْنَا ذِكْرَكَ فِي الْخَلاءِ وَ الْمَلاءِ وَ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ وَ الْإِعْلانِ وَ الْإِسْرَارِ وَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ آنِسْنَا بِالذِّكْرِ الْخَفِيِّ وَ اسْتَعْمِلْنَا بِالْعَمَلِ الزَّكِيِّ وَ السَّعْيِ الْمَرْضِيِّ وَ جَازِنَا بِالْمِيزَانِ الْوَفِيِّ إِلَهِي بِكَ هَامَتِ الْقُلُوبُ الْوَالِهَةُ وَ عَلَى مَعْرِفَتِكَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبَايِنَةُ،

خدايا اگر پذيرش فرمانت بر من واجب نبود هر آينه پاك نگاه میداشتمت از اينكه ذكر تو گويم، چه ذكر من تو را به اندازه كاستى من است نه برازنده كمال تو، شأن و اندازه من چقدر میتواند بالا رود تا ظرف تقديس تو قرار گيرم؟ از بزرگ ترين نعمتها بر ما جارى شدن ذكر تو بر زبان ماست، و اجازه ات به ماست كه تو را بخوانيم و تنزيه و تسبيح گوييم، خدايا پس ذكرت را به ما الهام كن در نهان و آشكار و شب و روز، و پيدا و پنهان، و در خوشى و ناخوشى و ما را به ذكر پنهان مأنوس فرما و به عمل پاكيزه و كوشش پسنديده بكار گير، و به ميزان كامل پاداشمان ده، خدايا دلهاى عاشق شيفته تواند، و خردهاى جداى از هم بر معرفتت گرد آمده اند،

فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ إِلا بِذِكْرَاكَ وَ لا تَسْكُنُ النُّفُوسُ إِلا عِنْدَ رُؤْيَاكَ أَنْتَ الْمُسَبَّحُ فِي كُلِّ مَكَانٍ وَ الْمَعْبُودُ فِي كُلِّ زَمَانٍ وَ الْمَوْجُودُ فِي كُلِّ أَوَانٍ وَ الْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسَانٍ وَ الْمُعَظَّمُ فِي كُلِّ جَنَانٍ وَ أَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ وَ مِنْ كُلِّ رَاحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ وَ مِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَيْرِ طَاعَتِكَ إِلَهِي أَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً وَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ فَأَمَرْتَنَا بِذِكْرِكَ وَ وَعَدْتَنَا عَلَيْهِ أَنْ تَذْكُرَنَا تَشْرِيفا لَنَا وَ تَفْخِيما وَ إِعْظَاما وَ هَا نَحْنُ ذَاكِرُوكَ كَمَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا يَا ذَاكِرَ الذَّاكِرِينَ وَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

بدين خاطر دلها آرام نگيرند جز به ياد تو، و جانها جز به هنگام مشاهده ات راحتى نيابند، تو تنزيه شده اى، در هرجا، و پرستيده گشته اى در هرگاه و در همواره روزگار بوده اى، و به هر زبان خوانده شده اى، و در هر دلى بزرگداشت شده اى از هر لذّتى به جز ذكر تو، و از هر آسايشی جز همدمى با تو، و از هر شادمانى به غير قرب تو، و از هر شغلى جز طاعت تو پوزش مى جويم، تو گفتی و گفتارت حق است كه: اى كسانى كه ايمان آورده ايد خدا را بسيار ياد كنيد و در بامداد و شامگاه او را تسبيح گوييد و تو گفتى و گفتارت حق است: «مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم «ما را به ياد كردنت فرمان دادى، و وعده فرمودى كه تو نيز از روى شرافت و عزّت و كرامت بخشيدن به ما، ما را ياد كنى، اكنون برابر با فرمانت تو را ياد می كنيم، پس تو نيز به وعده ات وفا كن، اى يادآور يادكنندگان، و اى مهربان ترين مهربانان.