مناجات چهاردهم: راز و نیاز پناه جویان | مفاتیح الجنان

المناجاة الرابعة عشرة: مناجاة المعتصمين

مناجات چهاردهم: رازونياز پناه جويان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانیاش هميشگى است

اللَّهُمَّ يَا مَلاذَ اللائِذِينَ وَ يَا مَعَاذَ الْعَائِذِينَ وَ يَا مُنْجِيَ الْهَالِكِينَ وَ يَا عَاصِمَ الْبَائِسِينَ وَ يَا رَاحِمَ الْمَسَاكِينِ وَ يَا مُجِيبَ الْمُضْطَرِّينَ وَ يَا كَنْزَ الْمُفْتَقِرِينَ وَ يَا جَابِرَ الْمُنْكَسِرِينَ [الْبَائِسِ الْمُسْتَكِينِ ] وَ يَا مَأْوَى الْمُنْقَطِعِينَ وَ يَا نَاصِرَ الْمُسْتَضْعَفِينَ وَ يَا مُجِيرَ الْخَائِفِينَ وَ يَا مُغِيثَ الْمَكْرُوبِينَ وَ يَا حِصْنَ اللاجِينَ إِنْ لَمْ أَعُذْ بِعِزَّتِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ وَ إِنْ لَمْ أَلُذْ بِقُدْرَتِكَ فَبِمَنْ أَلُوذُ وَ قَدْ أَلْجَأَتْنِي الذُّنُوبُ إِلَى التَّشَبُّثِ بِأَذْيَالِ عَفْوِكَ وَ أَحْوَجَتْنِي الْخَطَايَا إِلَى اسْتِفْتَاحِ أَبْوَابِ صَفْحِكَ،

خدايا اى پشتيبان پناه جويان، و اى پناه پناهندگان، و اى رهايیبخش هلاك شدگان، و اى نگهدار بينوايان، و اى مهرورز بیچيزان، و اى اجابت كننده درماندگان و اى گنجينه تهيدستان و اى جبران كننده شكست خوردگان، و ای جايگاه آواردگان، و اى ياور ناتوان شمردگان، و اى پناه دهنده ترسيدگان و اى غمگسار غمزدگان، و اى دژ پناهندگان، اگر به عزّتت پانه نياورم پس به كه پناه برم، و اگر به قدرتت پناهنده نشوم، به كه پناهنده شوم؟ گناهان وادارم ساخته كه به دامان گذشتت چنگ زنم، و خطاها محتاجم كرده كه از تو خواهم درهاى چشم پوشیات را بر من بگشايى،

وَ دَعَتْنِي الْإِسَاءَةُ إِلَى الْإِنَاخَةِ بِفِنَاءِ عِزِّكَ وَ حَمَلَتْنِي الْمَخَافَةُ مِنْ نِقْمَتِكَ عَلَى التَّمَسُّكِ بِعُرْوَةِ عَطْفِكَ وَ مَا حَقُّ مَنِ اعْتَصَمَ بِحَبْلِكَ أَنْ يُخْذَلَ وَ لا يَلِيقُ بِمَنِ اسْتَجَارَ بِعِزِّكَ أَنْ يُسْلَمَ أَوْ يُهْمَلَ إِلَهِي فَلا تُخْلِنَا مِنْ حِمَايَتِكَ وَ لا تُعْرِنَا مِنْ رِعَايَتِكَ وَ ذُدْنَا عَنْ مَوَارِدِ الْهَلَكَةِ فَإِنَّا بِعَيْنِكَ وَ فِي كَنَفِكَ وَ لَكَ أَسْأَلُكَ بِأَهْلِ خَاصَّتِكَ مِنْ مَلائِكَتِكَ وَ الصَّالِحِينَ مِنْ بَرِيَّتِكَ أَنْ تَجْعَلَ عَلَيْنَا وَاقِيَةً تُنْجِينَا مِنَ الْهَلَكَاتِ وَ تُجَنِّبُنَا مِنَ الْآفَاتِ وَ تُكِنُّنَا مِنْ دَوَاهِي الْمُصِيبَاتِ وَ أَنْ تُنْزِلَ عَلَيْنَا مِنْ سَكِينَتِكَ وَ أَنْ تُغَشِّيَ وُجُوهَنَا بِأَنْوَارِ مَحَبَّتِكَ وَ أَنْ تُؤْوِيَنَا إِلَى شَدِيدِ رُكْنِكَ وَ أَنْ تَحْوِيَنَا فِي أَكْنَافِ عِصْمَتِكَ بِرَأْفَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

و بديها مرا فراخوانده تا به آستان عزّتت بار اندازم، و هراس از انتقام وادارم كرده كه به دستاويز مهرت چنگ زنم، كسیكه به ريسمانت چنگ زده سزاوار نيست خوار گردد، و آن كه به عزّتت پناهنده شده، شايسته نيست رها گردد يا واگذاشته شود، خدايا ما را از حمايتت محروم مكن، و از پوشش رعايتت برهنه مساز، و از پرتگاههاى هلاك دورم كن، زيرا ما در سايه توجه تو و در حمايت تو به سر میبريم و از توييم، از تو میخواهم به حق خاصان از فرشتگانت، و شايستگانت از بندگانت، كه براى ما سپرى قرار دهى كه ما را از هلاكتها برهاند، و از آفات بركنار دارد، و از بلاهاى سخت نگهدارى كند، و هم اينكه آرامش خود را بر ما نازل كنى، و چهره هاى ما را به انوار محبتت پرفروغ گردانى، و ما را ر پناهگاه محكمت پناه دهى، و در كناره هاى نگهدارى خويش بگنجانى، به حق مهر و رحمتت اى مهربان ترين مهربانان.