اعمال شب هفدهم | مفاتیح الجنان

شب هفدهم: شب بسيار مباركى است، در آن شب سپاه رسول خدا با كافران قريش در منطقه بدر روبرو شدند، و فرداى آن جنگ بدر درگرفت، و خدا سپاه آن حضرت را بر مشركين پيروز كرد، و آن پيروزى از بزرگترين فتوحات اسلام بود، به همين خاطر علما فرموده اند: صدقه در چنين روزى، همراه شكرگزارى بسيار به درگاه حق بسيار مستحب است، و همچنين در شبش غسل و عبادت فضيلت بسيار دارد. مؤلف گويد: روايات بسيار وارد شده كه رسول خدا در شب بدر به يارانش فرمود: امشب كيست كه برود براى ما از چاه آب بياورد؟ ياران سكوت نموده و هيچيك اقدام به اين كار نكردند! امير المؤمنين عليه السّلام براى طلب آب مشكى برداشت و بيرون رفت، آن شب، شبى سرد بود، و باد تندى مى وزيد و تاريكى همه جا را فرا گرفته بود، به چاه آب رسيد، چاهى بود بسيار عميق و تاريك، و حضرت دلوی نيافت تا از چاه آب بگيرد به ناچار وارد چاه شد، و مشك را پر كرده بيرون آمد، به جانب اردوى اسلام حركت كرد ناگاه باد سختى وزيد، كه آن حضرت از سختى آن نشست، تا برطرف شد، سپس برخواست و به حركتش ادامه داد كه ناگهان باد سخت ديگرى مانند آن وزيدن گرفت، آن حضرت دوباره نشست تا آن باد هم آرام گرفت، چون برخاست و به سوى سپاه اسلام حركت كرد، باز بادى به همان صورت وزيد، آن حضرت نشست و پس از فرو نشستن باد، خود را به پيامبر اسلام رساند، حضرت فرمود: يا ابا الحسن چرا دير آمدى؟ عرض كرد سه مرتبه بادى وزيدن گرفت كه بسيار سخت بود و مرا لرزه فرا گرفت و دير آمدنم بخاطر فرو نشستن بادها بود. پيامبر فرمود: يا على آيا دانستى آنها چه بودند؟ عرض كرد: ندانستم، فرمود: بار نخست جبرئيل بود با هزار فرشته كه بر تو سلام كرد و سلام كردند و بار دوم ميكاييل بود با هزار فرشته كه بر تو سلام كرد و سلام كردند، و پس از آن اسرافيل بود با هزار فرشته كه بر تو سلام كرد و سلام كردند و آنان براى يارى دادن به ما نازل شدند. فقير گويد: قول آن كسیكه گفته در يك شب برای امير المؤمنين سه هزاروسه منقبت) كمال و برازندگى (بوده، اشاره به همين شب است و سيّد حميرى در مدح آن حضرت در قصيده خود به اين معنا اشاره كرده

أُقْسِمُ بِاللَّهِ وَ آلائِهِ        وَ الْمَرْءُ عَمَّا قَالَ مَسْئُولٌ

به خد و نعمتهايش سوگند میخورم       و شخص در برابر آنچه گفت مسئول است

إِنَّ عَلِيِّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ        عَلَى الْتُّقَى وَ الْبِرِّ مَجْبُولٌ

بدرستیكه على بن ابيطالب       وجودش بر تقوا و نيكى سرشته شده است

كَانَ إِذَا الْحَرْبُ مَرَتْهَا الْقَنَا        وَ أَحْجَمَتْ عَنْهَا الْبَهَالِيلُ

چنين بود، وقتى برق نيزه ها تنور جنگ را میافروخت       و پهلوانان از عرصه فرار میكردند

يَمْشِي إِلَى الْقِرْنِ وَ فِي كَفِّهِ        أَبْيَضُ مَاضِي الْحَدِّ مَصْقُولٌ

به جانب حريف میشتافت و در دستش بود       شمشير بر آن تيز صيقلى شده

مَشْيَ الْعَفَرْنَا بَيْنَ أَشْبَالِهِ        أَبْرَزَهُ لِلْقَنَصِ الْغِيلُ

مانند راه رفتن شير غران در ميان بچه هايش       كه آنها را از بيشه براى شكار به ميدان آورده

ذَاكَ الَّذِي سَلَّمَ فِي لَيْلَةٍ        عَلَيْهِ مِيكَالٌ وَ جِبْرِيلٌ

على همان است كه در شبى بر او       ميكاييل و جبرييل سلام كرد

مِيكَالُ فِي أَلْفٍ وَ جِبْرِيلُ فِي        أَلْفٍ وَ يَتْلُوهُمْ سَرَافِيلُ

ميكاييل همراه هزار فرشته و جبرييل       با هزار فرشته و به دنبالشان اسرافيل

لَيْلَةَ بَدْرٍ مَدَدا أُنْزِلُوا        كَأَنَّهُمْ طَيْرٌ أَبَابِيلُ

در شب بدر براى يارى رساندن نازل شدند       گويا آنان مرغان ابابيل بودند