شب بيست ويكم: فضيلت اين شب نورانى از شب نوزدهم بيشتر اس و بايد اعمال اين شب را، از غسل و احيا و زيارت و نماز هفت «توحيد» و قرآن بر سر گرفتن و صد ركعت نماز و دعاى جوشن كبير و غير آنها را انجام دهد و در غسل و احيا و سعى در عبادت، در اين شب و شب بيست وسوم اصرار ورزد، در روايات به اين معنى كه شب قدر يكى از اين دو شب ميباشد، تاكيد شده در چند روايت آمده: كه از معصوم خواسته شد: معين فرماييد كه شب قدر كدام يك از اين دو شب است؟ ايشان تعيين نكرد، بلكه فرمود:
ما أيسر ليلتين فيما تطلب
چه آسان است دو شب در آنچه میجويى
يا آنكه فرمود:
ما عَلَيْكَ أَنْ تَفْعَلَ خيراً في لَيْلَتَيْنِ وَ نَحوِ ذلك.
و قال شيخنا الصدوق فيما أملى على المشايخ في مجلس واحدٍ من مذهبِ الإماميةِ و مَنْ أحيا هاتَينِ الليلَتين بِمُذاكرةِ العلمِ فهو أفضلُ.
يا آنكه فرموده: باكى بر تو نيست كه در هر دو شب كار خير انجام دهى مانند ان. و شيخ ما صدوق در آنچه بر بزرگان در يك مجلس راجع به مذهب اماميه ديكته كرده چنين فرمود: هر كه اين دو شب را با بحثهاى علمى احيا بدارد بهتر است.
به هر صورت از اين شب شروع كند به خواندن دعاهاى شبهاى دهه آخر ماه كه از جمله آنها اين دعاست كه شيخ كلينى در كتاب كافى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده: كه در دهه آخر ماه رمضان در هر شب بخوان:
