آگاه باش كه اين ماه معروف به نحوست و بد يمنى است و براى رفع نحوست و بد يمنى چيزى بهتر از صدقه دادن و خواندن دعاها و استعاذات وارده نيست و اگر كسى بخواهد از بلاهاى نازله اين ماه، محفوظ بماند، چنان كه محدّث فيض و غير او فرموده اند، هر روز ده مرته بخواند:
يَا شَدِيدَ الْقُوَى وَ يَا شَدِيدَ الْمِحَالِ يَا عَزِيزُ يَا عَزِيزُ يَا عَزِيزُ ذَلَّتْ بِعَظَمَتِكَ جَمِيعُ خَلْقِكَ فَاكْفِنِي شَرَّ خَلْقِكَ يَا مُحْسِنُ يَا مُجْمِلُ يَا مُنْعِمُ يَا مُفْضِلُ يَا لا إِلَهَ إِلّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذَلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ.
اى سخت نيرو، و سخت كيفر، اى عزيز، اى عزيز، اى عزيز، همه آفريدگانت در برابر عظمت خوار گشته، مرا از شهر آفريدگانت كفايت كن، اى نيكوكار، اى زيباكار، اى نعمت بخش، اى افزون كن، اى كه معبودى جز تو نيست، منزّهى تو، من از ستمكارانم، پس دعايش را مستجاب كرديم، و او را [اشاره به رهايى حضرت يونس از دل ماهى] از اندوه نجات داديم، و اينچنين مؤمنان را نجات میدهيم، درود خدا بر محمّد و خاندان پاك و پاكيزه اش.
سيّد ابن طاووس براى هلال اين ماه دعايى روايت كرده. روز اوّل: در سال سى و هفتم جنگ صفين درگرفت، و در اين روز در سال شصت و يكم به قولى سر مبارك حضرت سيّد الشهداء عليه السّلام را وارد دمشق كردند، و بنى اميّه آن روز را عيد قرار دادند، و آن روزى است كه در ان غصّه ها تازه مى شود.
كانت مآتم بالعراق تعدها أموية بالشام من أعيادها
در عراق ماتم هايى بود كه آن را بحساب آوردند بنى اميّه در شام از عيدهاى خود
و در اين روز و به قولى در روز سوم، در سال صد و بيست و يك زيد بن على شهيد شد. روز سوم: سيّد ابن طاووس از كتابهاى اصحاب ما اماميه نقل كرده است كه در اين روز خواندن دو ركعت نماز مستحب است كه در ركعت اول سوره هاى حمد و انا فتحنا و در ركعت دوم سوره هاى حمد و توحيد خوانده و پس از سلام صد مرتبه صلوات، و صد مرتبه اللّهمّ العن ال ابى سفيان و صد مرتبه استغفار بگويد، آنگاه حاجت خود را بخواهد. روز هفتم: به قول شهيد و كفعمى و ديگران و از طرفى به قول شيخ كلينى و شيخ طوسى: در روز بيست و هشتم در سال پنجاهم شهادت حضرت مجتبى عليه السّلام واقع شد. [و در اين روز در سال 128 ولادت حضرت موسى بن جعفر (ع) در «ابوا» (منزلى بين مكه و مدينه) اتفاق افتاد. از مؤلف]
