روز بیست و هشتم صفر | مفاتیح الجنان

روز بيست و هشتم: سال يازدهم روز وفات حضرت خاتم انبيا (صلوات اللّه و سلامه عليه) است، و روز وفات به اتّفاق همه علما روز دوشنبه بوده، و هنگام وفات شصت و سه سال داشتند. در چهل سالگى مبعوث به رسالت شد، سيزده سال در شهر مكّه مردم را به خداپرستى خواند، در سنّ پنجاه و سه سالگى به مدينه هجرت كرد، و در سال دهم هجرى از دنيا رفت، غسل و حنوطش را امير المؤمنين عهده دار بود، و پس از غسل و كفن بر بدن مطهّرش نماز گذارد، آنگه اصحاب دسته دسته و بدون امام بر ان حضرت نماز خواندند، سپس امير مؤمنان عليه السّلام آن حضرت را در حجره طاهره، در همان نقطه اى كه از دنيا رفته بود دفن كرد. از انس بن مالك روايت شده: زمانى كه از دفن پيامبر فارغ شديم، حضرت فاطمه عليها السّلام به سوى من آمد و گفت: چگونه جان وروان شما همراهى كرد بر چهره پيامبر خدا خاك فرو ريزيد، سپس گريست و فرمود:

يَا أَبَتَاهْ أَجَابَ رَبّاً دَعَاهُ        يَا أَبَتَاهْ مِن رَبِّهِ مَا أَدْنَاهُ

پدرم، پروردگارت را كه تو را فرا خواند پاسخ دادى       پدرم، چقدر به پروردگارت نزديكى

چه زيبا سروده شده:

اى دو جهان زير زمين از چه اى       خاك نه اى خاك نشين از چه اى

به روايت معتبر، آن بانوى بانوان، مشتى از خاك پاك آن مرقد مطهّر را بر گرفت، و بر ديدگان نهاد و فرمود:

مَا ذَا عَلَى الْمُشْتَمِّ تُرْبَةَ أَحْمَدَ        أَنْ لا يَشَمَّ مَدَى الزَّمَانِ غَوَالِيَا

بر بوينده خاك احمد چيست؟        اينكه تا پابان زمان عطرها را نبويد

صُبَّتْ عَلَيَّ مَصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا        صُبَّتْ عَلَى الْأَيَّامِ صِرْنَ لَيَالِيَا

بر من مصائبى فرود آمد كه اگر آنها       بر روزها آمده بود شب میشدند

شيخ يوسف شامى در كتاب «درّ العظيم» نقل كرده است كه فاطمه زهرا عليها السّلام اين اشعار را در مرثيه پدر فرمود:

قُلْ لِلْمُغَيَّبِ تَحْتَ أَطْبَاقِ الثَّرَى        إِنْ كُنْتَ تَسْمَعُ صَرْخَتِي وَ نِدَائِيَا

به آن كه در زير توده هاى خاك پنهان شده بگو       اگر فرياد و صداى مرا میشنيدى

صُبَّتْ عَلَيَّ مَصَائِبُ لَوْ أَنَّهَا        صُبَّتْ عَلَى الْأَيَّامِ صِرْنَ لَيَالِيَا

بر من مصائبى فرو ريخت كه اگر آنها       بر روزها فرو ريخته بود شب میشدند

قَدْ كُنْتُ ذَاتَ حِمًى بِظِلِّ مُحَمَّدٍ        لا أَخْشَ مِنْ ضَيْمٍ وَ كَانَ حِمَیً لِيَا

همانا من در سايه محمّد حمايتى داشتم       كه از ستم نمی ترسيدم و او جوركش من بود

فَالْيَوْمَ أَخْضَعُ لِلذَّلِيلِ وَ أَتَّقِي        ضَيْمِي وَ أَدْفَعُ ظَالِمِي بِرِدَائِيَا

اما امروز براى شخص پست تواضع كنم و از ستم       بر خود می پرهيزم و ستمگرم را با جامه ام دفع كنم

فَإِذَا بَكَتْ قُمْرِيَّةٌ فِي لَيْلِهَا        شَجَنا عَلَى غُصْنٍ بَكَيْتُ صَبَاحِيَا

اگر قمرى به شبانگاهش گريه كند       من در روز از غصّه بر شاخسارى بگريم

فَلَأَجْعَلَنَّ الْحُزْنَ بَعْدَكَ مُونِسِي        وَ لَأَجْعَلَنَّ الدَّمْعَ فِيكَ وِشَاحِيَا

اندوه را پس از تو مونسم قرار میدهم       و دانه هاى اشك را در حجر تو گرد نبندم

روز آخر ماه: سال دويست و سه به قول شيخ طبرسى و ابن اثير، شهادت حضرت رضا عليه السّلام به سبب انگور زهرآلود واقع شد. در آن وقت سن مباركش پنجاه و پنج سال بود، و قبر شريفش در خانه حميد بن قحطبه در قريه سناباد در سرزمين طوس قرار گرفت، كه قبر هارون الرشيد هم در آن خانه است.