اذن دخولى است كه علاّمه مجلسى (ره) از نسخه اى قديمى از نوشته هاى اصحاب براى ورود به سرداب مقدّس، و بارگاه هاى نورانى ائمه عليهم السّلام به اين صورت نقل فرموده
اللَّهُمَّ إِنَّ هَذِهِ بُقْعَةٌ طَهَّرْتَهَا وَ عَقْوَةٌ شَرَّفْتَهَا وَ مَعَالِمُ زَكَّيْتَهَا حَيْثُ أَظْهَرْتَ فِيهَا أَدِلَّةَ التَّوْحِيدِ وَ أَشْبَاحَ الْعَرْشِ الْمَجِيدِ الَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ مُلُوكاً لِحِفْظِ النِّظَامِ وَ اخْتَرْتَهُمْ رُؤَسَاءَ لِجَمِيعِ الْأَنَامِ وَ بَعَثْتَهُمْ لِقِيَامِ الْقِسْطِ فِي ابْتِدَاءِ الْوُجُودِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ثُمَّ مَنَنْتَ عَلَيْهِمْ بِاسْتِنَابَةِ أَنْبِيَائِكَ لِحِفْظِ شَرَائِعِكَ وَ أَحْكَامِكَ فَأَكْمَلْتَ بِاسْتِخْلافِهِمْ رِسَالَةَ الْمُنْذِرِينَ كَمَا أَوْجَبْتَ رِئَاسَتَهُمْ فِي فِطَرِ الْمُكَلَّفِينَ فَسُبْحَانَكَ مِنْ إِلَهٍ مَا أَرْأَفَكَ وَ لا إِلَهَ إِلّا أَنْتَ مِنْ مَلِكٍ مَا أَعْدَلَكَ حَيْثُ طَابَقَ صُنْعُكَ مَا فَطَرْتَ عَلَيْهِ الْعُقُولَ وَ وَافَقَ حُكْمُكَ مَا قَرَّرْتَهُ فِي الْمَعْقُولِ وَ الْمَنْقُولِ فَلَكَ الْحَمْدُ عَلَى تَقْدِيرِكَ الْحَسَنِ الْجَمِيلِ وَ لَكَ الشُّكْرُ عَلَى قَضَائِكَ الْمُعَلَّلِ بِأَكْمَلِ التَّعْلِيلِ،
خداى اين بقعه اى است كه تو پاكش نمودى، و كويى است كه شرافتش دادى، و نشانه هايى است، كه پاكيزه اش ساختى، به خاطر اينكه در آنجا آشكار كردى دلايل توحيد، و نمونه هاى عرش مجيد را، آنان كه به عنوان فرمانروا برگزيدى، براى حفظ نظام، و انتخاب كردى براى رياست بر تمام خلق، و برانگيختى براى قيام به عدالت، در آغاز هستى، تا روز قيامت، سپس بر آنان به جانشينى پيامبرانت، براى حفظ قوانين و احكامت منّت نهادى، و با خلافت از پيامبران و رسالت بيم دهندگان را كامل ساختى، چنان كه رياست شان را در فطرت مكلّفين واجب كردى، پس منزّهى در عرصه معبوديت كه چه اندازه مهربانى، و معبودى جز تو نيست در عرصه سلطنت كه چقدر دادگرى زيرا هماهنگى كرد رفتارت، با آچه خردها را بر آن سرشتى، و فرمانت موافق آمد، آنچه را در امور عقلى و نقلى مقرّر نمودى، پس سپاس توراست بر اندازه گيرى نيكوى زيبايت، و شكر توراست بر داورى ات، كه معلّل به كاملترين علّت هاست،
فَسُبْحَانَ مَنْ لا يُسْأَلُ عَنْ فَعْلِهِ وَ لا يُنَازَعُ فِي أَمْرِهِ وَ سُبْحَانَ مَنْ كَتَبَ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ قَبْلَ ابْتِدَاءِ خَلْقِهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنَّ عَلَيْنَا بِحُكَّامٍ يَقُومُونَ مَقَامَهُ لَوْ كَانَ حَاضِرا فِي الْمَكَانِ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ الَّذِي شَرَّفَنَا بِأَوْصِيَاءَ يَحْفَظُونَ الشَّرَائِعَ فِي كُلِّ الْأَزْمَانِ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ الَّذِي أَظْهَرَهُمْ لَنَا بِمُعْجِزَاتٍ يَعْجِزُ عَنْهَا الثَّقَلانِ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ الَّذِي أَجْرَانَا عَلَى عَوَائِدِهِ الْجَمِيلَةِ فِي الْأُمَمِ السَّالِفِينَ اللَّهُمَّ فَلَكَ الْحَمْدُ وَ الثَّنَاءُ الْعَلِيُّ كَمَا وَجَبَ لِوَجْهِكَ الْبَقَاءُ السَّرْمَدِيُّ وَ كَمَا جَعَلْتَ نَبِيَّنَا خَيْرَ النَّبِيِّينَ وَ مُلُوكَنَا أَفْضَلَ الْمَخْلُوقِينَ وَ اخْتَرْتَهُمْ عَلَى عِلْمٍ عَلَى الْعَالَمِينَ وَفِّقْنَا لِلسَّعْيِ إِلَى أَبْوَابِهِمُ الْعَامِرَةِ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ وَ اجْعَلْ أَرْوَاحَنَا تَحِنُّ إِلَى مَوْطِئِ أَقْدَامِهِمْ،
پس منزّه است آن كه از كارش بازخواست نشود، و با او در فرمانش منازعه نگردد، منزّه است آن كه پيش از آغاز خلقش رحمت را بر خود واجب كرد، و خدا را سپاس كه به وجود زمامدارانى كه جانشينان اويند، بر ما منت نهاد، اگر بر فرض محال در مكانى حاضر مى بود، و معبودى جز خدا نيست، كه ما را به جانشينانى كه قوانيشن را در همه زمانها حفظ كنند شرافت داد، و خدا بزرگتر است، كه آنان را براى ما به وسيله معجزاتى نماياند، معجزاتى كه جن و انس از آوردنش ناتوانند، جنبش و نيرويى نيست جز به خداى برتر بزرگ، كه نعمت هاى زيبايش در ملّت هاى گذشته را براى ما نيز مقرّر داشت. خداى سپاس و ثناى برتر، توراست، چنان كه بر ذات ابدى بى نهايتت واجب آمد، و همچنان كه قرار دادى پيامبر ما را بهترين پيامبران، و امامانمان را برترى مخلوقات، و برگزيدى آنان را از روى دانش، بر تمام جهانيان، ما را تا روز قيامت به شتافتن به درگاه آبادشان موفق بدار، و ارواح ما را چنان قرار ده كه عاشقانه به سوى روش و منش ايشان بگرايد،
وَ نُفُوسَنَا تَهْوِي النَّظَرَ إِلَى مَجَالِسِهِمْ وَ عَرَصَاتِهِمْ حَتَّى كَأَنَّنَا نُخَاطِبُهُمْ فِي حُضُورِ أَشْخَاصِهِمْ فَصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سَادَةٍ غَائِبِينَ وَ مِنْ سُلالَةٍ طَاهِرِينِ وَ مِنْ أَئِمَّةٍ مَعْصُومِينَ اللَّهُمَّ فَأْذَنْ لَنَا بِدُخُولِ هَذِهِ الْعَرَصَاتِ الَّتِي اسْتَعْبَدْتَ بِزِيَارَتِهَا أَهْلَ الْأَرَضِينَ وَ السَّمَاوَاتِ وَ أَرْسِلْ دُمُوعَنَا بِخُشُوعِ الْمَهَابَةِ وَ ذَلِّلْ جَوَارِحَنَا بِذُلِّ الْعُبُودِيَّةِ وَ فَرْضِ الطَّاعَةِ حَتَّى نُقِرَّ بِمَا يَجِبُ لَهُمْ مِنَ الْأَوْصَافِ وَ نَعْتَرِفَ بِأَنَّهُمْ شُفَعَاءُ الْخَلائِقِ إِذَا نُصِبَتِ الْمَوَازِينُ فِي يَوْمِ الْأَعْرَافِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سَلامٌ عَلَى عِبَادِهِ الَّذِينَ اصْطَفَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِينَ.
و جان هاى ما را به صورتی كه نظر به مجالس شان و آستان شان را دوست داشته باشد، به طورى كه گويى در حضور خودشان با آنان به سخن برخاسته ايم، پس درود خدا بر ايشان، آن آقايان غايب از نظر، و آن پاك نژادان، و آن امام معصوم. خدايا به ما اجازه ورود بده به اين آستانهايى كه اهل زمينها و آسمانها را به وسيله زيارتشان به عبادت واداشتى، و اشكمان را با خشوع در برابر مهابتت جارى كن، و اعضايمان را با فروتنى بندگى و وجوب طاعت فروتن گردان، تا به اوصافى كه براى ايشان حتم كرده اى اقرار كنيم، و اعتراف نماييم به اينكه ايشان در روز اعراف، زمانى كه ترازوها نصب مى شود، شفيعان خلايقند، سپاس خداى را، و سلام بر بندگان برگزيده اش محمّد و اهل بيت پاكش.
پس عتبه را ببوس، و وارد شو، درحالى كه خاشع و گريان باشى، به درستى كه، اين جملات اجازه ورود به حريم ايشان است، درود خدا بر همه آنان.
