فصل هفتم
در فضيلت زيارت حضرت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام و آدابى كه زائر آن جناب بايد در راه زيارت و در آن حرم مطهر رعايت كند و كيفيت زيارت آن حضرت و آن در سه مقصد است:
مقصد اول: در فضيلت زيارت حضرت امام حسين عليه السّلام
بدانكه فضيلت زيارت امام حسين عليه السّلام از دايره بيان بيرون است و در روايات بسيارى وارد شده كه معادل حجّ عمره و جهاد و بلكه به مراتب بالاتر و افضل است و باعث مغفرت و سبكى حساب و بالا رفتن درجات و اجابت دعاها گشته و موجب طول عمر و حفظ بدن و مال و زياد شدن روزى و برآمدن حاجات و برطرف شدن غصّه ها و گرفتاري هاست و ترك آن سبب نقصان دين و ايمان و ترك حقّ بزرگى از حقوق پيامبر صلّلى اللّه عليه و آله و سلّم است و دست كم ثوابى كه نصيب زائر آن قبر شريف مى شود، اين است كه گناهانش آمرزيده شده و حق تعالى جان و مالش را حفظ كند، تا او را به اهلش بازگرداند و چون روز قيامت شود، خدا او را حافظ تر از دنيا خواهد بود و در روايت بسيارى آمده: زيارت آن حضرت غم را زايل و شدّت جان دادن و هراس قبر را برطرف مى كند و هر مالى كه در راه زيارت آن حضرت خرج شود، هر درهمى براى او به هزار درهم، بلكه به ده هزار درهم حساب میشود، و چون به طرف قبر آن حضرت رود، چهار هزار فرشته از او استقبال كنند و چون بازگردد، او را مشايعت می كنند. پيامبران و اوصياى آنها و امامان معصوم و ملائكه سلام اللّه عليهم اجمعين به زيارت آن حضرت میآيند و براى زائران آن حضرت دعا مى كنند و ايشان را بشارت هاى مى دهند و حضرت حق به جانب زائران آن حضرت، پيش از نظر به اهل عرفات نظر مى فرمايد و هركسى در روز قيامت آرزو می كند، اى كاش زائر آن حضرت بود، بخاطر بسيارى كرامت و بزرگوارى زائران آن جناب كه در آن روز مشاهده مى كند، روايات در اين باب بى اندازه است و ما در ضمن زيارات مخصوصه اشاره به بخشى از فضيلت زيارت آن حضرت خواهيم كرد در اين قسمت فقط اكتفا به ذكر يك روايت میكنيم: ابن قولويه و كلينى و سيّد ابن طاووس و ديگران به سندهاى معتبر از ثقه جليل القدر معاوية بن وهب بجلّى كوفى، روايت كرده اند كه گفته: زمانى خدمت امام صادق عليه السّلام رفتم، آن حضرت را در مصلاّى خويش مشغول نماز ديدم، صبر كردم تا نمازش به پايان رسيد، پس از آن شنيدم با پروردگار خود مناجات میكرد و میگفت: اى خدايى كه ما را به كرامت مخصوص كردى و به ما وعده شفاعت دادى و علوم رسالت را به ما عنايت كردى و ما را وارث انبيا قرار دادى، و امّت هاى گذشته را به ما ختم فرموده و ما را به وصيّت پيامبر اختصاص داده و علم گذشته و آينده را به ما عطا فرموده و دل هاى مردم را به جانب ما ميل داده اى اغفرلى و لاخوانى و زوّار قبر ابى الحسين بن علىّ صلوات اللّه عليهما آنان كه اموال خود را خرج كرده اند و بدن هاى خود را از شهرها بيرون آورده اند، به خاطر رغبت در نيكى ما و اميد به ثواب هاى تو، در امر صله به ما و براى شاد نمودن پيامبرت و اجابت كردن امر ما و به علّت خشمى كه بر دشمنان وارد كرده اند و قصد ايشان از اين عمل خشنودى توست، پس ايشان را از جانب ما به خشنودى جزا ده، و شب و روز آنها را حفظ كن و در اهل و اولادشان كه در وطن گذاشته اند خليفه آنان باش به خلافت نيكو، و رفيق ايشان باش و شرّ هر جبّار معاند و هر ضعيف و شديد از آفريدگانت و شرّ شياطين جن و انس را از آنان دفع فرما، و به ايشان زياده از آنچه از تو اميد دارند عنايت كن، اميد به تو در دور شدن از وطن هايشان، و اختيار كردنِ شان ما را، بر فرزندان و اهالى و خويشان خود. خدايا دشمنان، بيرون آمدن آنان را به زيارت ما عيب گرفتند، و اين مخالفت دشمنان مانع ايشان از قصد و بيرون آمدن بسوى ما نشد،
فَارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ الَّتِي غَيَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْخُدُودَ الَّتِي تُقَلَّبُ عَلَى قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلامُ
پس رحم كن آن صورت ها را كه آفتاب تغيير داده و رحم كن گونه هاى آنان را كه بر قبر امام حسين عليه السلام می گردانند.
و رحم كن آن ديده ها را كه براى دلسوزى بر ما اشكشان جارى شد و رحم كن آن دل ها را كه زارى كردند، و سوختند براى مصيبت ما، و رحم كن آن صداها را كه در مصيبت ما بلند كرده اند. خدايا آن جان ها و بدن ها را به تو میسپارم، تا آنها را از حوض كوثر در روز تشنگى سيراب كنى و پيوسته آن حضرت به اين صورت در سجده دعا میكرد، چون فارغ شدى، عرضه داشتم، اين دعايی كه من از شما شنيدم، اگر در حق كسى میكرديد كه خدا را نمیشناخت، گمان داشتم هرگز آتش دوزخ به او نرسد، و اللّه آرزو كردم كه آن حضرت را زيارت كرده بودم و حجّ انجام نداده بودم! ! امام فرمود: تو چه بسيار نزديكى به آن حضرت تو را از زيارت چه چيز مانع است؟ معاويه ترك زيارت مكن، گفتم: فدايت شوم، نمیدانستم اين اندازه فضيلت دارد، فرمود: اى معاويه، آنها كه در آسمان براى زيارت كنندگان آن حضرت دعا می كنند، زياده از آنهايند كه در زمين دعا میكنند، زيارت آن حضرت را براى ترس از احدى ترك مكن، كه هركس به خاطر ترس، ترك زيارت كند آن قدر حسرت ميبرد، كه آرزو میكند اى كاش به اندازه اى نزد قبر آن حضرت میماندم كه در آنجا دفن میشدم! آيا دوست ندارى خدا تو را در ميان آنهايى كه رسول خدا و على و فاطمه و امامان معصوم عليهم السّلام بر آنها دعا میكنند؟ ببيند آيا نمیخواهى از آنها باشى كه ملائكه در قيامت با آنان مصافحه می كنند؟ آيا نمی خواهى از آنها باشى كه در قيامت وارد شوند و هيچ گناهى بر آنها نباشد؟ آيا نمی خواهى از آنها باشى كه در قيامت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با آنان مصافحه می كند؟ !
