بدان كه عمده اعمال در روضه مطهره امام حسين عليه السّلام دعاست، زيرا اجابت دعا در زير آن قبّه با رفعت يكی از امورى است كه خدا به عوض شهادت به آن حضرت ارزانى داشته و زائر بايد آن را غنيمت دانسته، در تضرّع و انابه و توبه و عرض حاجات كوتاهى نكند و در طى زيارات آن حضرت دعاهاى بسيار، با مضامين عاليه وارد شده كه اگر بناى اختصار نبود، چند دعايى در اينجا ذكر میكردم و بهتر آن است كه زائر آنچه بتواند از دعاهاى صحيفه كامله بخواند، كه بهترين دعاها است و ما در اواخر اين باب بعد از زيارات جامعه دعايى نقل میكنيم، كه در همه حرمهاى شريفه خوانده میشود [بدان كه در ملحقات اين كتاب دعايى ذكر میشود كه جامع ترين دعاهاست و در روضات ائمه خوانده میشود، از خواندن آن غفلت ننمايى] و براى اينكه اين قسمت را خالى نگذاريم، اين دعاى مختصر را كه در ضمن يكى از زيارات نقل شده ذكر میكنيم و آن دعا اين است: كه در آن حرم شريف درحالیكه دستها را به جانب آسمان برداشته باشى بگو:
اللَّهُمَّ قَدْ تَرَى مَكَانِي وَ تَسْمَعُ كَلامِي وَ تَرَى مَقَامِي [مَكَانِي ] وَ تَضَرُّعِي وَ مَلاذِي بِقَبْرِ حُجَّتِكَ وَ ابْنِ نَبِيِّكَ وَ قَدْ عَلِمْتَ يَا سَيِّدِي حَوَائِجِي وَ لا يَخْفَى عَلَيْكَ حَالِي وَ قَدْ تَوَجَّهْتُ إِلَيْكَ بِابْنِ رَسُولِكَ وَ حُجَّتِكَ وَ أَمِينِكَ وَ قَدْ أَتَيْتُكَ مُتَقَرِّباً بِهِ إِلَيْكَ وَ إِلَى رَسُولِكَ فَاجْعَلْنِي بِهِ عِنْدَكَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَعْطِنِي بِزِيَارَتِي أَمَلِي وَ هَبْ لِي مُنَايَ وَ تَفَضَّلْ عَلَيَّ بِشَهْوَتِي [بِسُؤْلِي ] وَ رَغْبَتِي وَ اقْضِ لِي حَوَائِجِي وَ لا تَرُدَّنِي خَائِباً ،
خدايا همانا جايم را میبينى و سخنم را میشنوى و موقعيتم و زارى ام و پناه آوردنم به قبر حجّتت و فرزند پيامبرت را مى نگرى اى آقاى من حاجت هايم را دانسته اى، و حالم بر تو پوشيده نيست اينك به وسيله فرزند پيامبر و حجّت و امينت به تو رو كرده ام، و به واسطه او تقرّب جويان به درگاه تو و پيامبرت آمدم، به حق او مرا در پيشگاهت در دنيا و آخرت آبرومند و از نزديكان خويش گردان، و با زيارتم خواسته ام را به من عطا كن، و آرمانم را به من ببخش، و به خواسته و رغبتم بر من تفضّل كن، و حاجاتم را برآور و مرا نااميد بازمگردان،
وَ لا تَقْطَعْ رَجَائِي وَ لا تُخَيِّبْ دُعَائِي وَ عَرِّفْنِي الْإِجَابَةَ فِي جَمِيعِ مَا دَعَوْتُكَ مِنْ أَمْرِ الدِّينِ وَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ اجْعَلْنِي مِنْ عِبَادِكَ الَّذِينَ صَرَفْتَ عَنْهُمُ الْبَلايَا وَ الْأَمْرَاضَ وَ الْفِتَنَ وَ الْأَعْرَاضَ مِنَ الَّذِينَ تُحْيِيهِمْ فِي عَافِيَةٍ وَ تُمِيتُهُمْ فِي عَافِيَةٍ وَ تُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ فِي عَافِيَةٍ وَ تُجِيرُهُمْ مِنَ النَّارِ فِي عَافِيَةٍ وَ وَفِّقْ لِي بِمَنٍّ مِنْكَ صَلاحَ مَا أُؤَمِّلُ فِي نَفْسِي وَ أَهْلِي وَ وُلْدِي وَ إِخْوَانِي وَ مَالِي وَ جَمِيعِ مَا أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَيَّ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
و رشته اميدم را قطع نكن، و دعايم را از هدف اجابت محروم مفرما، و در آنچه كه در كار دين و دنيا و آخرت، به درگاهت دعا كردم، اجابتش را به من بشناسان، و مرا از آن بندگانى قرار ده كه بلاها و بيماري ها و فتنه ها و عارضه ها را از آنان بازگرداندى، از آنان كه در سلامت كامل زنده مى داريشان و در سلامت كامل مى ميرانيشان، و در سلامت كامل وارد بهشتيان مى نمايى، و در سلامت كامل از آتش پناهشان مى دهى. و برايم به منّتى از سوى خود فراهم كن: صلاح آنچه آرزو میكنم درباره خودم و خاندانم و فرزندانم و برادرانم و مالم و آنچه نعمت به من عنايت كردى اى مهربان ترين مهربانان.
