از جمله اعمال اين روزه منوره دعاى مظلوم عليه ظالم است يعنى سزاوار است براى كسیكه از ستم ستمكارى مضطّر شده اين دعا را در آن حرم نورانى بخواند و دعا چنان است كه شيخ الطائفه در «مصباح المتهجّد» در اعمال روز جمعه ذكر كرده كه مستحبّ است دعاى مظلوم را نزد قبر ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام بخوانند، و آن د عا اين است:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَزُّ بِدِينِكَ وَ أَكْرُمُ بِهِدَايَتِكَ وَ فُلانٌ يُذِلُّنِي بِشَرِّهِ وَ يُهِينُنِي بِأَذِيَّتِهِ وَ يُعِيبُنِي بِوَلاءِ أَوْلِيَائِكَ وَ يَبْهَتُنِي بِدَعْوَاهُ وَ قَدْ جِئْتُ إِلَى مَوْضِعِ الدُّعَاءِ وَ ضَمَانِكَ الْإِجَابَةَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَعِدْنِي عَلَيْهِ السَّاعَةَ السَّاعَةَ
خدايا من خود را به دينت عزيز مى شمارم، و به هدايتت گرامى می دانم، فلانى مرا با شرّش خوار میدارد، و به آزارش پستم میكند و به خاطر دوستى اوليايت، از من عيب می گيرد، و با ادّعاى پوچش مبهوتم می كند، من به جايگاه دعا و عهده داری ات به اجابت آن آمدم، خدايا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و مرا در همين ساعت بر او پيروز گردان.
پس خود را بر روى قبر انداخته و بگويد:
مَوْلايَ إِمَامِي مَظْلُومٌ اسْتَعْدَى عَلَى ظَالِمِهِ النَّصْرَ النَّصْرَ
مولايم، امامم ستم دیده اى عليه ستمگرش ياری مى طلبد، يارى ده، يارى ده.
آنقدر تكرار كند كه عبارت النّصر النّصر را تا نفس قطع شود. شانزدهم: از جمله اعمال در آن حرم دعايى است كه ابن فهد قدّس سرّه در كتاب «عدّة الداعى» از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه حضرت فرمودند هركه حاجتى به درگاه خدا براى او باشد، نزد سر امام حسين عليه السّلام بايستد و بگويد:
يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشْهَدُ مَقَامِي وَ تَسْمَعُ كَلامِي وَ أَنَّكَ حَيٌّ عِنْدَ رَبِّكَ تُرْزَقُ فَاسْأَلْ رَبَّكَ وَ رَبِّي فِي قَضَاءِ حَوَائِجِي.
اى ابا عبد اللّه گواهى مى دهم كه جاى مرا مى نگرى، و سخنم را میشنوى، و تو نزد پروردگارت زنده اى و روزى داده می شوى، از پروردگارت و پروردگارم، برآورده شدن حاجاتم را بخواه.
ان شاء اللّه تعالى حاجت او برآورده مى شود. هفدهم: از جمله اعمال دو ركعت نماز، در آن حرم مطهّر نزد سر مقدّس با سوره الرّحمن و سوره تبارك است. سيّد ابن طاووس روايت كرده هركه اين نماز را بخواند، خداوند عطابخش براى او بيست و پنج حجّ پذيرفته و نيكو كه با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم انجام داده باشد مینويسد. هيجدهم: از جمله اعمال در آن بارگاه بلند ارج استخاره است، علاّمه مجلسى كيفيّت آن را ذكر كرده و اصل روايت به سند صحيح از امام صادق عليه السّلام در كتاب» قرب الإسناد «حميرى است، كه هركسى در امرى از امور درحالی كه نزد حضرت امام حسين عليه السّلام بايستد، و از خداى عالميان صد مرتبه طلب خير كند، و بگويد: الحمد للّه و لا اله الاّ اللّه و سبحان اللّه و خدا را به عظمت ياد كند، و حمد و ثناى حضرتش را بگويد، چنان كه سزاوار شأن حق است، البته حق تعالى آنچه در آن امر خير اوست به او مى نماياند، و براى او پيش مى آورد، و موافق روايات ديگر، به اين صورت طلب خير مى كند كه صد مرتبه میگويد: اسخير اللّه برحمته خيرة فى عافية نوزدهم: شيخ اجل كامل ابو القاسم جعفر بن قولويه قمى رحمة الله از امام صادق عليه السّلام روايت كرده: هرگاه حضرت ابو عبد اللّه را زيارت كرديد، ملازم سكوت باشيد مگر از خير، به درستى كه ملائكه شب و روز، از گروه حفظ، نزد ملائك ه اى كه در حايرند حاضر مى شوند و با ايشان مصافحه مى كنند، و ملائك ه اى كه در حايرند از شدّت گريستن جواب ايشان را نمى دهند و پيوسته مشغول گريه و زارى اند، مگر در وقت زوال شمس، و وقت طلوع فجر، كه در اين دو موقعيت ساكت می شوند، پس ملائكه حفظ منتظر می مانند تا ظهر شود و فجر ظاهر گردد، در اين دو وقت با ايشان سخن می گويند و ايشان را چيزهايى از امر آسمان از آنها سؤال مى كنند، ولى در بين اين دو وقت ملائكه حائر نطق نمیكنند، و از دعا و گريستن آرام نمى گيرند، و نيز از آن حضرت روايت كرده اند: حق تعالى تنها براى قبر امام حسين عليه السّلام چهار هزار فرشته را ژوليده مو، و گردآلود موكل نموده و به شكل اصحاب مصيبت از طلوع صبح تا ظهر بر آن حضرت گريه میكنند، و احاديث به اين مضمون بسيار است، و از اين روايات ظاهر مى شود كه گريستن بر آن حضرت در آن حرم مطّهر محبوب، و بلكه شايسته است كه از اعمال آن بارگاه مبارك كه «بيت الاحزان» شيعيان است شمرده شود. و از حديثى كه از امام صادق عليه السّلام است و به وسيله صفوان روايت شده استفاده میشود، كه زارى ملائكه در درگاه خدا، در لعنت كردن بر قاتلان امير مؤمنان عليه السّلام، و بر قاتلان امام حسين عليه السّلام و نوحه نمودن پريان بر آنان، و گريه كردن ملائكه، كه گرداگرد ضريح امام حسين عليه السّلام اند، و بسيارى اندوه ايشان، به حدّى است، كه اگر كسى آنها را بشنود، خوردن و آشاميدن، و خواب بر او گوارا نخواهد بود در حديث عبد اللّه بن حمّاد بصرى است، كه امام صادق عليه السّلام به او فرمود: به من خبر رسيده، كه گروهى از اطراف كوفه و مردمانى غير ايشان و زنانى كه براى آن حضرت نوحه گرى میكنند، كنار قبر امام حسين عليه السّلام مى آيند، و اين كار در نيمه ماه شعبان است، پس بعضى قرائت می كنند و گروهى داستان میخوانند (يعنى كيفيت شهادت و ساير مصايب را ذكر میكنند) و عدّه اى نوحه گرى دارند، و بعضى مرثيه مى خوانند، گفتم: آرى فدايت شوم، قسمتى از آنچه را بيان فرمودی من مشاهده كرده ام. امام فرمود: حمد خدايى را كه در ميان مردم كسانى را قرار داد، كه نزد ما مى آيند، و ما را مدح میكنند و براى ما مرثيه مى خوانند، و قرار داد دشمن ما را، كسانى كه به شيعيان ما طعنه می زنند، از خويشان ما يا غير ايشان، و آنان را تهديد مى كنند، و كارشان را زشت مى شمارند. و در صدر همين حديث آمده: هركه به زيارت او میرود می گريد، و هركه نمیرود، بر مصيبت او اندوهناك مى باشد، و هركه او را به ياد میآورد، دلش میسوزد، و نيز هركه به جانب قبر پسرش كه در پايين پاى او قرار دارد و نظر میاندازد ترحّم میكند، در بيابانى كه خويشى و دوستى نزد او نيست، و حق او را غصب كردند و جمعى از كافران و مرتدان از دين اجتماع كردند و يكديگر كمك دادند، تا او را كشتند و دفن نكرده در بيابان رها كردندو او را از آب فراتی كه حيوانات مى خوردند منع كردند و حق رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و وصيّتى كه درباره حسين و اهل بيتش كرده بود ضايع نمودند! ! و نيز ابن قولويه از حارث اعور روايت كرده: امير مؤمنان عليه السّلام فرمود: پدر و مادرم فداى حسين شهيد در پشت كوفه، به خدا قسم گويا میبينم جانوران وحشى را، از هر نوعى كه گردن ها را به سوى قبر او كشيده اند و بر او شب تا به صبح می گريند، پس حالا كه چنين بوده، مبادا شما جفا كنيد و اخبار در اين باب بسيار است.
