زيارات مطلقه بسيار است، و ما در اين فصل به ذكر چند زيارت از آن زيارات اكتفا میكنيم.
زيارت اول حضرت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام
شيخ كلينى در كتاب «كافى» به سند خود، از حسين بن ثوير روايت كرده كه گفت: من و يونس بن ظبيان و مفضّل بن عمر و ابو سلمه سرّاج، در محضر حضرت ابى عبد اللّه جعفر بن محمّد عليهما السّلام نشسته بوديم، در ميان ما، سخنگو يونس بود، كه از نظر سنئ از همه ما بزرگتر بود. پس به حضرت عرضه داشت: فدايت شوم من در مجلس اين قوم، يعنى اولا عباس بن عبد المطلب، حاضر میشوم، پس چه بگويم؟ فرمود: هرگاه حاضر شدى و ما را به ياد آوردى بگو: اللّهم ارنا الرّخاء و السّرور كه آنچه از ثواب و بازگشت به وطن خواهى در هنگام بازشگت، به دريافتش نايل گردى. گفت: فدايتم شوم بسيار میشود كه امام حسين عليه السّلام را ياد میكنم، آن وقت چه بگويم؟ فرمود: سه مرتبه بگو: صلى اللّه عليك يا ابا عبد اللّه سلام به آن حضرت از نزديك و دور میرسد، آنگاه حضرت فرمود: زمانى كه حضرت ابو عبد اللّه الحسين شهيد شد، بر آن حضرت آسمانهاى هفتگانه و هفت زمين، و آنچه در آنهاست گريست، و هركه در بهشت و دوزخ است از آفريدگان پروردگارمان، و آنچه ديده میشود، و ديده نمیشود، همه بر ابو عبد اللّه الحسين عليه السّلام گريستند مگر سه چيز. گفتم: فدايت شوم آن سه چيز كدام اند؟ فرمودند بصره و دمشق و آل عثمان بر آن حضرت گريه نكردند. گفتم فدايت شوم، میخواهم به زيارت آن حضرت بروم، چه بگويم و چه كارى انجام دهم؟ فرمود: چون به زيارت آن حضرت روى، در كنار فرات غسل كن، و جامه هاى پاك خود را بپوش، آنگاه با پاى برهنه روانه شو، به درستى كه تو در حرمى هستى از حرمهاى خدا و حرم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و در وقت رفتن بسيار بگو: اللّه اكبر و لا اله الاّ اللّه و سبحان اللّه و هم چنين هر ذكرى كه متضمّن تمجيد و تعظيم حق تعالى باشد، و بر محمّد و اهل بيت او صلوات فرست، تا به درگاه حائر برسى، پس بگو:
السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ ابْنَ حُجَّتِهِ السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا مَلائِكَةَ اللَّهِ وَ زُوَّارَ قَبْرِ ابْنِ نَبِيِّ اللَّهِ
سلام بر تو اى حجّت خدا و فرزند حجّت خدا، سلام بر شما اى فرشتگان خدا، و زيارت كنندگان قبر فرزند پيامبر خدا.
سپس ده گام بردار، آنگاه بايست و سیمرتبه بگو: اللّه اكبر به دنبال آن از پيش رو به جانب قبر برو روی خود را با روى آن حضرت مقابل كن، به عبارت ديگر پشت به قبله و روبروى آن جناب باش و بگو:
السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ ابْنَ حُجَّتِهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا قَتِيلَ اللَّهِ وَ ابْنَ قَتِيلِهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وِتْرَ اللَّهِ الْمَوْتُورَ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ أَشْهَدُ أَنَّ دَمَكَ سَكَنَ فِي الْخُلْدِ وَ اقْشَعَرَّتْ لَهُ أَظِلَّةُ الْعَرْشِ وَ بَكَى لَهُ جَمِيعُ الْخَلائِقِ وَ بَكَتْ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ السَّبْعُ وَ مَا فِيهِنَّ وَ مَا بَيْنَهُنَّ وَ مَنْ يَتَقَلَّبُ فِي الْجَنَّةِ وَ النَّارِ مِنْ خَلْقِ رَبِّنَا وَ مَا يُرَى وَ مَا لا يُرَى أَشْهَدُ أَنَّكَ حُجَّةُ اللَّهِ وَ ابْنُ حُجَّتِهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَتِيلُ اللَّهِ وَ ابْنُ قَتِيلِهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ ثَارُ اللَّهِ وَ ابْنُ ثَارِهِ [ثَائِرُ اللَّهِ فِي الْأَرْضِ وَ ابْنُ ثَائِرِهِ ] وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وِتْرُ اللَّهِ الْمَوْتُورُ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ وَفَيْتَ وَ أَوْفَيْتَ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ مَضَيْتَ لِلَّذِي كُنْتَ عَلَيْهِ شَهِيداً وَ مُسْتَشْهِداً وَ شَاهِداً وَ مَشْهُوداً،
سلام بر تو اى حجّت خدا و فرزند حجّت خدا، سلام بر تو اى كشته خدا و فرزند كشته خدا، سلام بر تو اى خون خدا و فرزند خون خدا، سلام بر تو اى فرد خدايى در آسمانها و زمين، اى ستمديده، شهادت میدهم كه خونت در بهشت جاويد جا گرفت، و براى آن سقف هاى عرش لرزيد و برايش تمام آفريدگان گريستند، و به خاطر آن آسمانهاى هفت گانه و زمين هاى هفت گانه گريست، و آنچه در آنها و بين آنها نيز، و هركه در بهشت و دوزخ از مخلوقات پروردگار ما زيرورو میگردد، و آنچه ديده شود، و ديده نشود براى آن خون گريه كرد! ! شهادت می دهم كه تو حجّت خدا و فرزند حجّت خدايى، و شهادت مى دهم كه تو كشته راه خدايى و فرزند كشته راه خدايى، و شهادت میدهم كه تو خون خدا، و فرزند خون خدايى، و شهادت میدهم كه تو فرد خدايى ستمديده در آسمانها و زمينى، و شهادت میدهم كه تو فرامين حق را رساندى، و خيرخواهى كردى، و وفا نمودى، در وفادارى پايدارى داشتى، و در راه خدا جهاد كردى، و از جهان بر پايه آ چه بر آن شهيد و شهادت جو و شاهد بودى گذشتى،
أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَ مَوْلاكَ وَ فِي طَاعَتِكَ وَ الْوَافِدُ إِلَيْكَ أَلْتَمِسُ كَمَالَ الْمَنْزِلَةِ عِنْدَ اللَّهِ وَ ثَبَاتَ الْقَدَمِ فِي الْهِجْرَةِ إِلَيْكَ وَ السَّبِيلَ الَّذِي لا يُخْتَلَجُ دُونَكَ مِنَ الدُّخُولِ فِي كَفَالَتِكَ الَّتِي أُمِرْتَ [أَمَرْتَ ] بِهَا مَنْ أَرَادَ اللَّهَ بَدَأَ بِكُمْ بِكُمْ يُبَيِّنُ اللَّهُ الْكَذِبَ وَ بِكُمْ يُبَاعِدُ اللَّهُ الزَّمَانَ الْكَلِبَ وَ بِكُمْ فَتَحَ اللَّهُ وَ بِكُمْ يَخْتِمُ اللَّهُ وَ بِكُمْ يَمْحُو مَا يَشَاءُ وَ [بِكُمْ ] يُثْبِتُ وَ بِكُمْ يَفُكُّ الذُّلَّ مِنْ رِقَابِنَا وَ بِكُمْ يُدْرِكُ اللَّهُ تِرَةَ كُلِّ مُؤْمِنٍ يُطْلَبُ بِهَا وَ بِكُمْ تُنْبِتُ الْأَرْضُ أَشْجَارَهَا وَ بِكُمْ تُخْرِجُ الْأَرْضُ ثِمَارَهَا وَ بِكُمْ تُنْزِلُ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ رِزْقَهَا ،
من بنده و دوست دار توام، و در قيد طاعت تو و وارد به درگاه تو هستم، درخواست میكنم كمال منزلت نزد خدا را، و استوارى قدم در هجرت به سويت را، و راهى كه از رسيدن به تو قطع نمى گردد، و از وارد شدن در سايه سرپرستى ات كه مأمور شده اى به آن هركه خدا را خواست، از شما شروع كرد، خدا به وسيله شما دروغ را آشكار كند، و خدا به خاطر شما دور نمايد روزگار گزينده را، و به شما بگشايد، و به شما ببندد، و به شما آنچه بخواهد محو كند، و پابرجا نمايد، و به شما رشته خوارى را از گردن ما باز كند انتقام خون هر مؤمنى را كه مورد مطالبه است به شما بگيرد، به شما زمين درختانش را بروياند، و به شما زمين ميوه هايش را بيرون آورد، و آسمان به شما نازل نمايد باران و روزى اش را،
وَ بِكُمْ يَكْشِفُ اللَّهُ الْكَرْبَ وَ بِكُمْ يُنَزِّلُ اللَّهُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ تُسَبِّحُ [تَسِيخُ ] الْأَرْضُ الَّتِي تَحْمِلُ أَبْدَانَكُمْ وَ تَسْتَقِرُّ جِبَالُهَا عَنْ [عَلَی] مَرَاسِيهَا إِرَادَةُ الرَّبِّ فِي مَقَادِيرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَيْكُمْ وَ تَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُمْ وَ الصَّادِرُ عَمَّا فُصِّلَ مِنْ أَحْكَامِ الْعِبَادِ لُعِنَتْ أُمَّةٌ قَتَلَتْكُمْ وَ أُمَّةٌ خَالَفَتْكُمْ وَ أُمَّةٌ جَحَدَتْ وِلايَتَكُمْ وَ أُمَّةٌ ظَاهَرَتْ عَلَيْكُمْ وَ أُمَّةٌ شَهِدَتْ وَ لَمْ تُسْتَشْهَدْ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ النَّارَ مَأْوَاهُمْ وَ بِئْسَ وِرْدُ الْوَارِدِينَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ.
خدا به شما گرفتاريها را برطرف كند، و به شما باران فرو بارد، و به شما تسبيح میگويد زمينى كه حامل بدن هاى شماست، و كوه هايش به وسيله لنگرهاى آن مستقر مى گردد، خواست پروردگار در اندازه گيري هاى امورش به سوى شما فرود میآيد، و از خانه هاى شما صادر میگردد، و صادر شونده از شماست آنچه به تفضيل بيان شده از احكام بندگان، ملعون باد امتى كه شما را كشت، و امتى كه با شما مخالفت نمود، و امتى كه ولايت شما را انكار كرد، و امتى كه عليه شما يكديگر را پشتيبانى نمود، و امّتى كه حاضر بود و شهادت خواهى ننمود، خدا را سپاس كه قرار داد آتش را جايگاهشان، و بد جايى است براى واردشوندگان، و بد است آن ورودگاه وارد شده، و خدا را سپاس پروردگار جهانيان
سپس سه مرتبه بگو:
وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ
و درود خدا بر تو اى ابا عبد اللّه
بعد سه مرتبه بگو:
أَنَا إِلَى اللَّهِ مِمَّنْ خَالَفَكَ بَرِي ءٌ.
من به جانب خدا از كسانى كه با تو مخالفت كردند بيزارى میجويم
پس از آن به نزد قبر فرزند آن حضرت، على بن الحسين عليه السّلام كه پائين پاى پدر مدفون است میروى و میگويى:
السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ وَ فَاطِمَةَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَكَ.
سلام بر تو اى فرزند رسول خدا، سلام بر تو اى فرزند امير مؤمنان، سلام بر تو اى فرزند حسن و حسين، سلام بر تو اى فرزند خديجه و فاطمه، درود خدا بر تو درود خدا بر تو، درود خدا بر تو، خدا لعنت كند كسانى را كه تو را كشتند.
اين لعن را سه مرتبه میگويى، و نيز سه مرتبه میگويى:
إِنَّا إِلَى اللَّهِ مِنْهُمْ بَرِي ءٌ
ما به جانب خدا از آنان بيزارم.
آنگاه برمیخيزى و به دست خود به جانب شهدا (رضى اللّه عنهم) اشاره میكنى و میگويى:
السَّلامُ عَلَيْكُمْ السَّلامُ عَلَيْكُمْ السَّلامُ عَلَيْكُمْ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فَلَيْتَ أَنِّي مَعَكُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً.
سلام بر شما، سلام بر شما، سلام بر شما، به خدا رستگار شديد، به خدا رستگار شديد، به خدا رستگار شديد، اى كاش من هم با شما بودم، و به رستگارى بزرگ نايل میشدم.
پس برمى گردى، و قبر ابو عبد اللّه عليه السّلام را مقابل خود قرار مى دهى، يعنى پشت قبر مطهّر میايستى، و شش ركعت نماز میگذارى، چون اين كار را انجام دادی زيارتت تمام شده، اگر خواستى برگرديد برگرد. مؤلّف گويد: شيخ طوسى در «تهذيب» ، و صدوق در كتاب «من لا يحضره الفقيه» نيز اين زيارت را نقل كرده اند، و شيخ صدوق فرموده: من در كتاب «مزار و مقتل» انواعى از زيارات را نقل كردم، و براى كتاب «من لا يحضر الفقيه» اين زيارت را انتخاب كردم، زيرا به اعتبار سند، صحيح ترين زيارت نزد من است، و همين زيارت شريف ما را كافى و وافى است.
