زیارت ششم | مفاتیح الجنان

زیارت ششم حضرت ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام

از امام صادق عليه السّلام روايت شده: به عمار ساباطى فرمود: چون به قبر امام حسين عليه السّلام برسى بگو:

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا سَيِّدَ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مَنْ رِضَاهُ مِنْ رِضَى الرَّحْمَنِ وَ سَخَطُهُ مِنْ سَخَطِ الرَّحْمَنِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِينَ اللَّهِ وَ حُجَّةَ اللَّهِ وَ بَابَ اللَّهِ وَ الدَّلِيلَ عَلَى اللَّهِ وَ الدَّاعِيَ إِلَى اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ حَلَّلْتَ حَلالَ اللَّهِ وَ حَرَّمْتَ حَرَامَ اللَّهِ وَ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّكَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ دَعَوْتَ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَ مَنْ قُتِلَ مَعَكَ شُهَدَاءُ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّكُمْ تُرْزَقُونَ وَ أَشْهَدُ أَنَّ قَاتِلَكَ فِي النَّارِ أَدِينُ اللَّهَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ قَتَلَكَ وَ مِمَّنْ قَاتَلَكَ وَ شَايَعَ عَلَيْكَ وَ مِمَّنْ جَمَعَ عَلَيْكَ وَ مِمَّنْ سَمِعَ صَوْتَكَ وَ لَمْ يُعِنْكَ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوزَ فَوْزا عَظِيماً

سلام بر تو اى فرزند رسول خدا، سلام بر تو اى فرزند امير مؤمنان، سلام بر تو ای ابا عبد اللّه، سلام بر تو اى سرور جوانان اهل بهشت، و رحمت و بركات خدا بر تو باد اى آن كه خشنودى اش از خشنودى خداى رحمن، و خشمش از خشم خداى رحمن است، سلام بر تو ای امين خدا، و حجّت خدا و باب خدا، و راهنماى به راه خدا، و دعوت كننده خدا، شهادت میدهم كه تو حلال خدا را حلال كردى، و حرام خدا را حرام نمودى، و نماز را برپا داشتى، و زكات دادى، و امر به معروف، و نهى از منكر نمودى، و به سوى راه پروردگارت با حكمت و موعظه نيكو فرا خواندى، و شهادت مى دهم كه تو و كسانى كه كشته شدند، با همه شهيدند، نزد پروردگارتان زنده ايد و روزى داده مى شويد، و شهادت میدهم كه قاتل تو در آتش دوزخ است، خدا را پيروى میكنم، با بيزارى از كسی كه با تو جنگيد، و بر عليه تو از دشمن پيروى كرد، و از كسى كه بر عليه تو گرد آمد، و از كسیكه صدايت را شنيد، و يارى ات ننمود، اى كاش با شما بودم، و به رستگارى بزرگ مى رسيدم.

مؤلّف گويد: اين سه زيارت [چهارم و پنجم و ششم] از كتاب «مزار» ابن قولويه منقول است.