شيخ صدوق در كتاب «من لا يحضره الفقيه» روايت كرده: كه از حضرت رضا عليه السّلام در باب آمدن نزد قبر حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام پرسيدند، آن حضرت فرمود: در مساجدى كه در اطراف آن قبر آن حضرت است نماز بگذاريد. و در همه مواضع جايز است: يعنى در زيارت هر يك از امامان عليهم السّلام يا مطلق مزارهاى شريفه مقدّسه، مانند مراقد [آرامگاه هاى] پيامبران و ساير اوصيا عليهم السّلام كما هو الظاهر، و اينكه بگوئيد:
السَّلامُ عَلَى أَوْلِيَاءِ اللَّهِ وَ أَصْفِيَائِهِ السَّلامُ عَلَى أُمَنَاءِ اللَّهِ وَ أَحِبَّائِهِ السَّلامُ عَلَى أَنْصَارِ اللَّهِ وَ خُلَفَائِهِ السَّلامُ عَلَى مَحَالِّ مَعْرِفَةِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى مَسَاكِنِ ذِكْرِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى مُظْهِرِي أَمْرِ اللَّهِ وَ نَهْيِهِ السَّلامُ عَلَى الدُّعَاةِ إِلَى اللَّهِ السَّلامُ عَلَى الْمُسْتَقِرِّينَ فِي مَرْضَاةِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى الْمُخْلِصِينَ فِي طَاعَةِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى الْأَدِلّاءِ عَلَى اللَّهِ السَّلامُ عَلَى الَّذِينَ مَنْ وَالاهُمْ فَقَدْ وَالَى اللَّهَ وَ مَنْ عَادَاهُمْ فَقَدْ عَادَى اللَّهَ،
سلام بر اولياى خدا و برگزيدگانش، سلام بر امينان خدا و دوستانش، سلام بر ياران خدا و خليفه گانش، سلام بر امينان خدا و دوستانش، سلام بر ياران خدا و خليفه هايش، سلام بر جاهگاه هاى معرفت خدا، سلام بر خانه هاى ذكر خدا، سلام بر آشكاركنندگان امر و نهى خدا، سلام بر دعوت كنندگان به سوى خدا، سلام بر استقراريافتگان در عرصه رضايت خدا، سلام بر مخلصان در طاعت خدا، سلام بر راهنمايان به سوى خدا، سلام بر آنان كه هركه دوستشان داشته، خدا را دوست داشته، و هركه دشمنشان داشته، خدا را دشمن داشته،
وَ مَنْ عَرَفَهُمْ فَقَدْ عَرَفَ اللَّهَ وَ مَنْ جَهِلَهُمْ فَقَدْ جَهِلَ اللَّهَ وَ مَنِ اعْتَصَمَ بِهِمْ فَقَدِ اعْتَصَمَ بِاللَّهِ وَ مَنْ تَخَلَّى مِنْهُمْ فَقَدْ تَخَلَّى مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أُشْهِدُ اللَّهَ أَنِّي سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمْتُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبْتُمْ مُؤْمِنٌ بِسِرِّكُمْ وَ عَلانِيَتِكُمْ مُفَوِّضٌ فِي ذَلِكَ كُلِّهِ إِلَيْكُمْ لَعَنَ اللَّهُ عَدُوَّ آلِ مُحَمَّدٍ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ أَبْرَأُ إِلَى اللَّهِ مِنْهُمْ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ.
و هركه آنان را شناخت، خدا را شناخته، و هركه آنان را نشناخت، خدا را نشناخته و هر كه به آنان چنگ زد، در حقيقت به خدا چنگ زده، و هركه آنان را ترك گفت، همان خداى عزّ و جلّ را ترك گفته است، و خدا را گواه می گيرم كه من در صلحم با هر كه شما با او در صلح هستيد، و در جنگم با هر كه شما با او در جنگيد، به پنهان و آشكار شما ايمان دارم، و اختيار همه اين امور را واگذارنده به شمايم، خدا دشمن خاندان محمد را، از جنّ و انس لعنت كند، از ايشان به جانب خدا بيزارى میجويم، و درود خدا بر محمّد و خاندانش.
اين زيارت در كتابهاى «كافى» و «تهذيب» و «كامل الزيارت» نقل شده، و در همه كتاب ها پس از پايان زيارت، مذكور است، كه اين - يعنى اين كلماتى كه ذكر شد - در همه زيارت ها مجزى است. و بر محمّد و خاندان محمّد عليهم السّلام بسيار صلوات می فرستى، و يك يك را به نام هاى خودشان نام مى برى و از دشمنانشان بيزارى می جويى، و هر دعايى كه می خواهی براى خود، و مردان و زنان با ايمان اختيار مى كنى. مؤلّف گويد: ظاهرا اين باقيمانده «يعنى جمله: در همه زيارت ها مجزى است» جزو روايت و از كلام معصوم عليه السّلام است، ولى اگر فرض كنيم اين باقيمانده خارج از روايت باشد و بگوييم عبارت و كلام بعضى از راويان است، باز هم مطمئن هستيم به اينكه زيارت، زيارت جامعه است، چون بزرگان مشايخ حديث، چنين فهميده اند، كه در همه زيارت ها مجزى است چنان كه ظاهر ابتداى حديث بر آن دلالت دارد، پس آن را در باب زيارات جامعه نقل كرده اند، و تعابير وارده در زيارت، نيز تماما از صفات جامعه است، كه اختصاص به بعضى غير بعض ديگر ندارد، پس مناسب است در تمام مشاهد مشرّفه، به آن زيارت، زيارت شود، حتى مشاهد انبيا و اوصيا چنان كه جمعى از علما در مشهد جناب يونس عليه السّلام نقل كرده اند. و چون در ذيل زيارت، امر به صلوات بر هر يك از امامان عليهم السّلام شد، صلواتى مخصوص به خود آن امام وارد شده است، اگر صلوات منسبوب به ابو الحسن ضرّاب اصفهانى را، كه در آخر اعمال روز جمعه نقل كرديم بخوانى، بسيار مناسب است.
