در كتاب «مستدرك الوسائل» از «مزار قديم» نقل كرده كه از مولاى ما امام باقر عليه السّلام روايت شده با پدرم به زيارت قبر جدّم امير المؤمنين در نجف رفتيم، پدر نزد قبر مطهّر ايستاد و گريست و گفت:
السَّلامُ عَلَى أَبِي الْأَئِمَّةِ وَ خَلِيلِ النُّبُوَّةِ وَ الْمَخْصُوصِ بِالْأُخُوَّةِ السَّلامُ عَلَى يَعْسُوبِ الْإِيمَانِ وَ مِيزَانِ الْأَعْمَالِ وَ سَيْفِ ذِي الْجَلالِ السَّلامُ عَلَى صَالِحِ الْمُؤْمِنِينَ وَ وَارِثِ عِلْمِ النَّبِيِّينَ الْحَاكِمِ فِي يَوْمِ الدِّينِ السَّلامُ عَلَى شَجَرَةِ التَّقْوَى السَّلامُ عَلَى حُجَّةِ اللَّهِ الْبَالِغَةِ وَ نِعْمَتِهِ السَّابِغَةِ وَ نِقْمَتِهِ الدَّامِغَةِ السَّلامُ عَلَى الصِّرَاطِ الْوَاضِحِ وَ النَّجْمِ اللائِحِ وَ الْإِمَامِ النَّاصِحِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ آنگاه گفت أَنْتَ وَسِيلَتِي إِلَى اللَّهِ وَ ذَرِيعَتِي وَ لِي حَقُّ مُوَالاتِي وَ تَأْمِيلِي فَكُنْ لِي شَفِيعِي إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي الْوُقُوفِ عَلَى قَضَاءِ حَاجَتِي وَ هِيَ فَكَاكُ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ وَ اصْرِفْنِي فِي مَوْقِفِي هَذَا بِالنُّجْحِ وَ بِمَا سَأَلْتُهُ كُلَّهُ [كُلِّهِ ] بِرَحْمَتِهِ وَ قُدْرَتِهِ اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي عَقْلا كَامِلا وَ لُبّا رَاجِحا وَ قَلْبا زَكِيّا وَ عَمَلا كَثِيرا وَ أَدَبا بَارِعا وَ اجْعَلْ ذَلِكَ كُلَّهُ لِي وَ لا تَجْعَلْهُ عَلَيَّ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
سلام بر پدر امامان و دوست نبوّت، و خاصّ به برادرى، سلام بر رئيس ايمان، و ترازوى اعمال، و شمشير خداى داراى بزرگى، سلام بر شايسته اهل ايمان، و وارث دانش پيامبران، حاكم در روز جزا، سلام بر درخت تقوا، سلام بر حجّت رساى خدا، و نعمت كامل او، و انتقام كوبنده اش، سلام بر راه روشن، و ستاره فروزان، و پيشواى خيرخواه، و رحمت و بركات خدا بر او باد. سپس گفت تويى وسيله و سببم به سوى خدا، و مراست حق دوستى و آرزومندى به درگاه خداى عزّ و جل، پس شفيع من باش در ايستادگى در بر آوردن حاجتم، و آن حاجت آزادیام از آتش است، و مرا از اين جايگاه با موفّقيّت بازگردان، و بدست آوردن همه آنچه خواسته ام، به حق رحمت و قدرتش. خدايا عقلى كامل و مغزى ممتاز، و دلى پاك، و عملى بسيار، و ادبى برتر نصيبم كن، و همه اينها را به سود من قرار ده نه بر زيانم، به مهربانیات اى مهربان ترين مهربانان.
