زيارتى است كه در كتاب «اقبال» از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود: هرگاه در روز عيد غدير، كنار قبر شريف حضرت امير مومنان عليه السّلام باشى، نزديك قبر شريف آن جناب برو، و پس از نماز و دعا، و اگر در شهرهاى ديگر باشى بعد از نماز اشاره كن به جانب آن حضرت، و دعا اين است:
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى وَلِيِّكَ وَ أَخِي نَبِيِّكَ وَ وَزِيرِهِ وَ حَبِيبِهِ وَ خَلِيلِهِ وَ مَوْضِعِ سِرِّهِ وَ خِيَرَتِهِ مِنْ أُسْرَتِهِ وَ وَصِيِّهِ وَ صَفْوَتِهِ وَ خَالِصَتِهِ وَ أَمِينِهِ وَ وَلِيِّهِ وَ أَشْرَفِ عِتْرَتِهِ الَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ أَبِي ذُرِّيَّتِهِ وَ بَابِ حِكْمَتِهِ وَ النَّاطِقِ بِحُجَّتِهِ وَ الدَّاعِي إِلَى شَرِيعَتِهِ وَ الْمَاضِي عَلَى سُنَّتِهِ وَ خَلِيفَتِهِ عَلَى أُمَّتِهِ سَيِّدِ الْمُسْلِمِينَ وَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ قَائِدِ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ وَ أَصْفِيَائِكَ وَ أَوْصِيَاءِ أَنْبِيَائِكَ.
خدايا درود فرست بر ولىّ ات، و برادر پيامبرت، و وزير و حبيب و دوستش، و جايگاه راز، و برگزيده از خانواده اش، و جانشينش، و پاك و خالص و امين و ولىّ اش و شريف ترين عترتش، آنان كه به او ايمان آوردند، و پدر نسل و درگاه حكمت و گوياى به حجّت و دعوت كننده به شريعتش، و رهرو روشش، و جانشين او بر ملّتش، سرور مسلمانان، و امير مؤمنان، و پيشرو سپيدرويان، برترين درودى كه بر يكى از خلق خود، و برگزيدگان و جانشينان پيامبرانت فرستادى،
اللَّهُمَّ إِنِّي أَشْهَدُ أَنَّهُ قَدْ بَلَّغَ عَنْ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَا حُمِّلَ وَ رَعَى مَا اسْتُحْفِظَ وَ حَفِظَ مَا اسْتُودِعَ وَ حَلَّلَ حَلالَكَ وَ حَرَّمَ حَرَامَكَ وَ أَقَامَ أَحْكَامَكَ وَ دَعَا إِلَى سَبِيلِكَ وَ وَالَى أَوْلِيَاءَكَ وَ عَادَى أَعْدَاءَكَ وَ جَاهَدَ النَّاكِثِينَ عَنْ سَبِيلِكَ وَ الْقَاسِطِينَ وَ الْمَارِقِينَ عَنْ أَمْرِكَ صَابِراً مُحْتَسِباً مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ لا تَأْخُذُهُ فِي اللَّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ حَتَّى بَلَغَ فِي ذَلِكَ الرِّضَا وَ سَلَّمَ إِلَيْكَ الْقَضَاءَ وَ عَبَدَكَ مُخْلِصاً وَ نَصَحَ لَكَ مُجْتَهِداً حَتَّى أَتَاهُ الْيَقِينُ فَقَبَضْتَهُ إِلَيْكَ شَهِيداً سَعِيداً وَلِيّاً تَقِيّاً رَضِيّاً زَكِيّاً هَادِياً مَهْدِيّاً اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْهِ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَنْبِيَائِكَ وَ أَصْفِيَائِكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ.
خدايا من شهادت مى دهم كه او از جانب پيامبرت (درود خدا بر او و خاندانش) آنچه را بر عهده داشت رساند، و آنچه رساند، و آنچه نگهدارى اش از او خواسته شده بود رعايت كرد، و آنچه را به او سپرده شده بود حفظ كرد، حلال كرد حلالت را، و حرام كرد حرامت را، و بپاداشت احكامت را و فرا خواند به راهت، و دوست داشت دوستانت را، و دشمن داشت دشمنانت را، و با پيمان شكنان از راهت، و ستمكاران، و خارج شدگان از فرمانت نبرد كرد، درحالى كه شكيبايى به خرج داد، و به حساب خدا گذاشت، روى كنان نه روى گردان، و از سرزنش كنندگان، درراه خدا باكى به خود راه نداد، تا در اين زمينه به مقام رضا رسيد، و قضا را تسليم تو كرد، و خالصانه تو را پرستيد، و با كوششى سخت خيرخواهى نمود، تا مرگ او فرا رسيد، پس به سوى خود شهيد و خوشبخت و ولى پرهيزگار و پسنديده و پاك و هدايتگر و هدايت شده قبض روحش نمودى. خداى بر محمّد و خاندان او درود فرست، برترين درودى كه بر يكى از پيامبران و برگزيدگانت فرستادى، اى پروردگار جهانيان.
مؤلّف گويد: سيّد ابن طاووس در كتاب «مصابح الزائر» براى اين روز شريف، زيارتى ديگر نقل كرده، كه اختصاصش به اين روز معلوم نيست و آن زيارت مركّب از دور زيارت است، كه علاّمه مجلسى آنها را زيارت دوم و سوم كتاب «تحفه» قرار داده است.
