اعمال ستون هفتم: اين محّل مقامى است كه حق تعالى در آن، توفيق توبه و بازگشت به آدم را عنايت فرمود، پس به جانب آن برو و پيش آن رو به قبله بايست و بگو:
بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى أَبِينَا آدَمَ وَ أُمِّنَا حَوَّاءَ السَّلامُ عَلَى هَابِيلَ الْمَقْتُولِ ظُلْما وَ عُدْوَانا عَلَى مَوَاهِبِ اللَّهِ وَ رِضْوَانِهِ السَّلامُ عَلَى شَيْثٍ [شَيْثَ ] صَفْوَةِ اللَّهِ الْمُخْتَارِ الْأَمِينِ وَ عَلَى الصَّفْوَةِ الصَّادِقِينَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ الطَّيِّبِينَ أَوَّلِهِمْ وَ آخِرِهِمْ السَّلامُ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْمَاعِيلَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ عَلَى ذُرِّيَّتِهِمُ الْمُخْتَارِينَ السَّلامُ عَلَى مُوسَى كَلِيمِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى عِيسَى رُوحِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ السَّلامُ عَلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ ذُرِّيَّتِهِ الطَّيِّبِينَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ السَّلامُ عَلَيْكُمْ فِي الْأَوَّلِينَ السَّلامُ عَلَيْكُمْ فِي الْآخِرِينَ السَّلامُ عَلَى فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ السَّلامُ عَلَى الْأَئِمَّةِ الْهَادِينَ شُهَدَاءِ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ السَّلامُ عَلَى الرَّقِيبِ الشَّاهِدِ عَلَى الْأُمَمِ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
به نام خدا و با خدا و بر آيين رسول خدا (درود خدا بر او و خاندانش باد) ، و معبودى جز خدا نيست، محمّد رسول خداست، سلام بر پدرمان آدم و مادرمان حوا، و سلام بر هابيل، كشته شده ستم و دشمنى از روى حسادت قابيل بر موهبت هاى خدا و خشنوديش نسبت به هابيل، سلام بر شيث برگزيده خدا، آن انتخاب شده امين و برگزيده صادقان از نسل پاكش، آغاز و انجام شان. سلام بر ابراهيم و اسماعيل، و اسحاق و يعقوب و بر نسل انتخاب شده آنان. سلام بر موسى هم سخن خدا، سلام بر عيسى روح خدا، سلام بر محمّد بن عبد اللّه خاتم الانبياء، سلام بر امير مومنان و نسل پاكش، و رحمت و بركات خدا بر او باد، سلام بر شما در پيشينيان، سلام بر شما در پسينيان، سلام بر فاطمه زهرا، سلام بر امامان هدايت كننده، گواهان خدا بر بندگانش، سلام بر ديده بان و گواه بر امّتها براى خدا پروردگار جهانيان.
سپس نزد اين ستون چهار ركعت نماز مى خوانى، در ركعت اول (حمد) و (قدر) و در بكعت دوم (حمد) و (توحيد) بخوان و در ركعت سوم و چهارم هم به همين ترتيب عمل كن، پس از فراغت از چهار ركعت و تسبيح حضرت زهرا عليها السّلام بگو:
اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتُ قَدْ عَصَيْتُكَ فَإِنِّي قَدْ أَطَعْتُكَ فِي الْإِيمَانِ مِنِّي بِكَ مَنّا مِنْكَ عَلَيَّ لا مَنّا مِنِّي [بِهِ ] عَلَيْكَ وَ أَطَعْتُكَ فِي أَحَبِّ الْأَشْيَاءِ لَكَ [إِلَيْكَ ] لَمْ أَتَّخِذْ لَكَ وَلَداً وَ لَمْ أَدْعُ لَكَ شَرِيكا وَ قَدْ عَصَيْتُكَ فِي أَشْيَاءَ كَثِيرَةٍ عَلَى غَيْرِ وَجْهِ الْمُكَابَرَةِ لَكَ وَ لا الْخُرُوجِ عَنْ [مِنْ ] عُبُودِيَّتِكَ وَ لا الْجُحُودِ لِرُبُوبِيَّتِكَ وَ لَكِنِ اتَّبَعْتُ هَوَايَ وَ أَزَلَّنِي الشَّيْطَانُ بَعْدَ الْحُجَّةِ عَلَيَّ وَ الْبَيَانِ فَإِنْ تُعَذِّبْنِي فَبِذُنُوبِي غَيْرَ ظَالِمٍ لِي وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّي وَ تَرْحَمْنِي فَبِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ يَا كَرِيمُ اللَّهُمَّ إِنَّ ذُنُوبِي لَمْ يَبْقَ لَهَا إِلا رَجَاءُ عَفْوِكَ وَ قَدْ قَدَّمْتُ آلَةَ الْحِرْمَانِ فَأَنَا أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ مَا لا أَسْتَوْجِبُهُ وَ أَطْلُبُ مِنْكَ مَا لا أَسْتَحِقُّهُ اللَّهُمَّ إِنْ تُعَذِّبْنِي فَبِذُنُوبِي وَ لَمْ تَظْلِمْنِي شَيْئا وَ إِنْ تَغْفِرْ لِي فَخَيْرُ رَاحِمٍ أَنْتَ يَا سَيِّدِي.
خدايا اگر كسى بوده ام كه تو را معصيت كردم، در مقابل اطاعتت كردم در ايمانم به تو، از باب مّنتى كه از سوى تو بر من است نه منّتى كه از من بر توست، و اطاعتت كردم در محبوب ترين چيزها پيش تو، و آن اينكه مانند بى خردان فرزندى براى تو نگرفتم، و شريكى برايت نخواندم، البته در بسيارى از امور معصيت تو را مرتكب شدم نه از روى عناد و دشمنى، و نه از باب بيرون رفتن از عرضه بندگى ات، و نه از جهت انكار مقام ربوبيّتت، بلكه هواى نفسم را پيروى كردم و شيطان مرا لغزاند، آن هم بعد از حجّت و بيان تو بر من، پس اگر عذابم كنى، به خاطر گناهانم مى باشد، و در اين عذاب ستمكار به من نيستى و اگر از من گذشت كنى و ترحّم فرمايى تنها از روى جود و كرم توست اى كريم، خدايا براى گناهانم نمانده، مگر اميد عفوت، و اينك تقديم مى كنم ابزار محروميت را كه تهيدستى و نياز من است، پس از تو خواستارم چيزى را كه سزاوار آن نيستم، و از تو مى طلبم آنچه را كه مستحقّش نمى باشم. خدايا اگر عذابم كنى به گناهانم عذاب كردى، و هيچ ستمى بر من روا نداشتى، و اگر مرا بيامرزى پس تو بهترين رحم كنندگانى اى آقاى من.
اللَّهُمَّ أَنْتَ أَنْتَ وَ أَنَا أَنَا أَنْتَ الْعَوَّادُ بِالْمَغْفِرَةِ وَ أَنَا الْعَوَّادُ بِالذُّنُوبِ وَ أَنْتَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْحِلْمِ وَ أَنَا الْعَوَّادُ بِالْجَهْلِ اللَّهُمَّ فَإِنِّي أَسْأَلُكَ يَا كَنْزَ الضُّعَفَاءِ يَا عَظِيمَ الرَّجَاءِ يَا مُنْقِذَ الْغَرْقَى يَا مُنْجِيَ الْهَلْكَى يَا مُمِيتَ الْأَحْيَاءِ يَا مُحْيِيَ الْمَوْتَى أَنْتَ اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ أَنْتَ الَّذِي سَجَدَ لَكَ شُعَاعُ الشَّمْسِ وَ دَوِيُّ الْمَاءِ وَ حَفِيفُ الشَّجَرِ وَ نُورُ الْقَمَرِ وَ ظُلْمَةُ اللَّيْلِ وَ ضَوْءُ النَّهَارِ وَ خَفَقَانُ الطَّيْرِ فَأَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ يَا عَظِيمُ بِحَقِّكَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الصَّادِقِينَ وَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الصَّادِقِينَ عَلَيْكَ وَ بِحَقِّكَ عَلَى عَلِيٍّ وَ بِحَقِّ عَلِيٍّ عَلَيْكَ وَ بِحَقِّكَ عَلَى فَاطِمَةَ وَ بِحَقِّ فَاطِمَةَ عَلَيْكَ،
خدايا تو تويى و من منم، تو بسيار بازگشت كننده به آمرزشى، و من بسيار بازگشت كننده به گناهانم، و تو تفضّل كننده اى از روى بردبارى، و من بازگشت كننده ام از روى نادانى. خدايا پس من از تو درخواست مى كنم اى گنج ناتوانان، اى بزرگ اميد، اى رهاننده غريقان، اى نجات هلاك شدگان، اى ميراننده زندگان اى زنده كننده مردگان، تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست، تويى آن كه برايت سجده كردم شعاع خورشيد و خروش آب، و صداى درخت، و نور ماه، و تاريكى شب و روشنايى روز، و حركت بال پرندگان، پس از تو درخواست مى كنم خدايا، اى بزرگ به حقى كه بر محمّد و خاندان صادقش دارى، و به حقىّ كه محمّد و خاندان صادقش بر تو دارند، و به حقّ تو بر على، و به حق على بر تو، و به حقّ تو بر فاطمه،
وَ بِحَقِّكَ عَلَى الْحَسَنِ وَ بِحَقِّ الْحَسَنِ عَلَيْكَ وَ بِحَقِّكَ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ بِحَقِّ الْحُسَيْنِ عَلَيْكَ فَإِنَّ حُقُوقَهُمْ عَلَيْكَ مِنْ أَفْضَلِ إِنْعَامِكَ عَلَيْهِمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَكَ عِنْدَهُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَهُمْ عِنْدَكَ صَلِّ عَلَيْهِمْ يَا رَبِّ صَلاةً دَائِمَةً مُنْتَهَى رِضَاكَ وَ اغْفِرْ لِي بِهِمُ الذُّنُوبَ الَّتِي بَيْنِي وَ بَيْنَكَ وَ أَرْضِ عَنِّي خَلْقَكَ وَ أَتْمِمْ عَلَيَّ نِعْمَتَكَ كَمَا أَتْمَمْتَهَا عَلَى آبَائِي مِنْ قَبْلُ وَ لا تَجْعَلْ لِأَحَدٍ مِنَ الْمَخْلُوقِينَ عَلَيَّ فِيهَا امْتِنَاناً وَ امْنُنْ عَلَيَّ كَمَا مَنَنْتَ عَلَى آبَائِي مِنْ قَبْلُ يَا كهيعص اللَّهُمَّ كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ فَاسْتَجِبْ لِي دُعَائِي فِيمَا سَأَلْتُ يَا كَرِيمُ يَا كَرِيمُ يَا كَرِيمُ .
و به حق فاطمه بر تو، و به حق تو بر حسن، و به حق حسن بر تو، و به حق تو بر حسين، و به حق حسين بر تو، كه حقوق ايشان بر تو از برترين نعمت دادن نعمت دادن، تو بر آنهاست، و به حق ش. نى كه براى تو نزد ايشان است، و به شأنى كه براى آنان نزد توست بر ايشان درود فرست اى پروردگار، درودى پاينده تا نهايت خشنودى ات، و به حق آنان بر من بيامرز گناهانى را كه بين من و توست، و بندگانت را از من راضى كن، و نعمتت را بر من كامل فرما، چنان كه از پيش بر پدرانم كامل كردى، و براى احدى از بندگانت در آن بر من منّتى قرار مده، و بر من منّت نه، چنان كه از پيش بر پدرانم منّت نهادى، اى كهيعص. خدايا چنان كه بر محمّد و خاندانش درود فرستى، دعايم را در آنچه از تو درخواست كردم اجابت كن، اى كريم، اى كريم، اى كريم.
پس به سجده برو، و در سجده بگو:
يَا مَنْ يَقْدِرُ عَلَى حَوَائِجِ السَّائِلِينَ وَ يَعْلَمُ مَا فِي ضَمِيرِ الصَّامِتِينَ يَا مَنْ لا يَحْتَاجُ إِلَى التَّفْسِيرِ يَا مَنْ يَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ مَا تُخْفِي الصُّدُورُ يَا مَنْ أَنْزَلَ الْعَذَابَ عَلَى قَوْمِ يُونُسَ وَ هُوَ يُرِيدُ أَنْ يُعَذِّبَهُمْ فَدَعَوْهُ وَ تَضَرَّعُوا إِلَيْهِ فَكَشَفَ عَنْهُمُ الْعَذَابَ وَ مَتَّعَهُمْ إِلَى حِينٍ قَدْ تَرَى مَكَانِي وَ تَسْمَعُ دُعَائِي وَ تَعْلَمُ سِرِّي وَ عَلانِيَتِي وَ حَالِي صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اكْفِنِي مَا أَهَمَّنِي مِنْ أَمْرِ دِينِي وَ دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي.
اى آن كه بر برآوردن حاجات خواهندگان قدرت دارد، و آنچه در نهاد لب فروبستگان است مى داند، اى به آن كه به تفسير محتاج نمى گردد، اى آن كه مى داند خيانت ديده ها را و آنچه كه سينه ها پنهان كند، اى آن كه عذاب را بر قوم يونس فرو فرستاد، و اراده داشت آنان را عذاب كند، ولى او را خواندند، و به درگاهش زارى كردند پس عذاب را از آنان برطرف ساخت و تا مدّتى از زندگى بهره مندشان نمود البته جايم را مى بينى، و دعايم را مى شنوى، و نهان و آشكار حالم را مى دانى، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و مرا كفايت كن از آنچه به اندوهم برده، از كار دين و دنيا و آخرتم.
پس هفتاد مرتبه بگو يَا سَيِّدِي آنگاه سر از سجده بردار و بگو:
يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بَرَكَةَ هَذَا الْمَوْضِعِ وَ بَرَكَةَ أَهْلِهِ وَ أَسْأَلُكَ أَنْ تَرْزُقَنِي مِنْ رِزْقِكَ رِزْقا حَلالا طَيِّباً تَسُوقُهُ إِلَيَّ بِحَوْلِكَ وَ قُوَّتِكَ وَ أَنَا خَائِضٌ فِي عَافِيَةٍ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
پروردگارا از تو درخواست مى كنم بركت جايگاه، و بركت اهلش را، و از تو درخواست مى خواهم كه نصيبم كنى از روزى ات روزى حلال و پاكيزه، كه سوق دهى آن را به سوى من، به جنبش و نيرويت، درحالى كه من در تندرستى كامل فرو رفته باشم اى مهربان ترين مهربانان.
مؤلف گويد: در كتاب «مزار قديم» در دعاى اين مقام بعد از «يا كريم يا كريم يا كريم» و پيش از سجده ذكر شده دعاى «اللّهم يا من تحلّ به عقد المكاره» كه از دعاهاى سجّاديّه است و متن آن در باب اول در ضمن دعاهاى ايمنى از شرّ دشمنان و بلاها و ترس گذشت . پس از آن فرمود: آنگاه بگو:
اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ وَ لا أَعْلَمُ وَ تَقْدِرُ وَ لا أَقْدِرُ وَ أَنْتَ عَلامُ الْغُيُوبِ صَلِّ اللَّهُمَّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اغْفِرْ لِي وَ ارْحَمْنِي وَ تَجَاوَزْ عَنِّي وَ تَصَدَّقْ عَلَيَّ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ .
خدايا تو مى دانى و من نمى دانم و تو مى توانى و من نمى توانم، و تو داناى غيب هايى، خدايا بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و مرا بيامرز و به من رحم كن، و از من درگذر، و بر من تصّدق كن آنچه را تو سزاوار آنى اى مهربان ترين مهربانان.
سپس به سجده برو و بگو: » يا مَنْ يَقْدِرُ عَلَى حَواِئجِ السّائلين «تا آخر دعا. و نيز آگاه باش احاديث بسيار در فضيلت ستون هفتم، وارد شده. شيخ كلينى به سند معتبر روايت كرده: امير مؤمنان عليه السّلام، رو به اين ستون نماز ميخواند و چنان نزديك به آن مى ايستاد، كه بين آن حضرت و ستون فاصله در حدّى بود كه بزى عبور كند و در روايت معتبر ديگر وارد شده: هر شب شصت هزار فرشته، از عالم بالا نازل مى شوند و كنار ستون هفتم نماز مى خوانند و اين به صورتى است كه تا قيامت به هر شصت هزار نفر يك بار نوبت مى رسد و فرصتى براى مراجعه دوباره آنان نيست، در حديث معتبر از امام صادق عليه السّلام آمده: كه ستون هفتم مقام حضرت ابراهيم است. شيخ كلينى در كتاب كافى به سند صحيح از ابو اسماعيل سرّاج روايت كرده: معاوية بن وهب دست مرا گرفت و گفت: ابو حمزه ثمالى دست مرا گرفت و گفت: اصبغ بن نباته دست مرا گرفت و ستون هفتم را به من نشان داد و گفت: اين ستون مقام حضرت امير مؤمنان عليه السّلام است كه نزد آن نماز مى خواند و امام مجتبى عليه السّلام كنار ستون پنجم نماز مى خواند و وقتى امير مؤمنان عليه السّلام حضور نداشت امام مجتبى عليه السّلام به جاى آن حضرت نماز اقامه مى كرد و آن از در كنده است در هر صورت، اخبار در فضيلت اين ستون بسيار است و بناى ما بر اختصار مى باشد.
