شهید رحیم فرازی فرزند اکبر

این شهید بزرگوار به گونه با داماد ما دوست شد وهمین باعث شد هرچندوقت یکبار به خانه ما سربزند. ماشناخت وآشنایی با ایشان وخانواده اش نداشتیم وهنوزم نداریم ما توی ایلام زندگی میکنیم ایشان هروقت مرخصی میگرفت وبه شهر میامد جایی جز خانه پدری من نداشت خانه ما هم وسط شهر بود استراحتی میکرد ویکی دو روز میماند ومیرفت. ایشان فوق العاده کم حرف و ساکت بودند هرگز ایتدا به ساکن حرف نمیزد حتما باید سوالی می پرسیدی که با کوتاه ترین وجه ممکن جواب میداد .چهره ای آرام و نورانی داشت واقعا میشد نور خدا در در چهره شان دید اگه حرفی میزد آرام وبا تانی وطمانینه حرف میزد ما خاتواده پر جمعیتی بودیم خونه بزرگی با هفت هشت اتاق داشتیم ایشان بدون کوچکترین تعارف تکلفی میامد و در اتاق می نشست اینکه با او گرم یا سرد برخورد بشه پذیرایی بشه یا نشه براشون فرقی نداشت مادرم با ساده ترین سفره موجود در منزل ازشون پذیرایی میکرد وایشان قانع و رضایتمند. وقتی ایشون در منطقه ما سرباز بودند من دبیرستانی بودم زمانی که پوتین های خاک گرفته دم در را میدیدم نشانی از اومدن رحیم بودم پاب سکوتش می نشستیم و به زور از زبان حرف میکشیدم گه گاهی خنده ملیحی میزد و از شیطنت های ما اظهار رضایت میکرد نگاه کردن به چهره آرام وسکوت این آدم آرامش خاصی نصیبت میکرد اگه رحیم به دیر دیر سر میزد مایه تعجب ودلتنگی ما بود نمازهای خالصانه این ادم دیدنی بود همه چیز این بزرگوار آرام وآرامش بخش بود نگاه کردن به چهره نورانیش حس معنوی خاصی داشت اونقدر این ادم کم حرف وساکت بود ما نمیدونستیم تو ارتش چکاره ست حدس نیزدیم تو اطلاعات ارتش یا سیاسی عقیدتی کار میکنه. رحیم چند وقتی نیومد ما هم تلفنی ازش نداشتیم بی خبری از رحیم واقعا دیگه نگران کنتده شده بود و همچنان منتظر و دلواپس بودیم ولی رحیم همچنان نیامد!!! رحیم با داماد ما دوست بود خواهرم شماره خونشون را پیدا کرد به خونشون زنگ زد خودشو معرفی کرد و احوال رحیم را پرسید اما فقط با یه جمله را شنید ! رحیم شهید شد !!!