سخن بزرگان (هنری وادزورث لانگ‌فلو)

1- به آینده، هرچند شیرین و دلپسند، اعتماد مکن؛ بگذار گذشته‌ی از دست رفته، به خاک سپرده شود؛ عمل کن، عمل در زمان زنده‌ی حال.

2- زندگی مردان بزرگ، به ما یادآور می‌شود که ما نیز می‌توانیم چون آنان، برجسته و شاخص باشیم و هنگام سفر (از این دنیا) ردپاهایی بر شن‌های زمان به جا گذاریم.

3- ثابت قدمی و داشتن پشتکار، یکی از عناصر کامیابی است.

4- بگذار تا به پا خیزیم و کار کنیم، با دلی که آماده ی مقابله با هر گونه سرنوشتی است؛ پیوسته بکوشیم و پیوسته پایداری کنیم، کوشش و بردباری را بیاموزیم.

5- ای ستاره ی نیرو، تو را می بینم که ایستاده ای و بر درد من لبخند می زنی؛ تو با دست فولادین خود اشاره می کنی و من نیروی خویش را باز می بابم.

6- از بهار عشق و جوانی بهره بگیر و باقی را هر چه هست به فرشته ی نیکوکاری واگذار؛ چرا که زمان به زودی این حقیقت را به تو خواهد آموخت که در لانه ی سال پیش، مرغان بجای نمانده اند!

7- آرام باش ای دل غمگین! از شِکوه بس کن؛ پشت ابرها هنوز خورشید می درخشد؛ سرنوشت تو همان است که دیگران دارند. در هر زندگی باید بارانهایی فرو ریزد و برخی روزها تیره و حزن انگیز باشند.

8- کودکی شاخساری است که پرندگان و شکوفه های بسیار بر آن آرام می گیرند؛ و پیری شاخه ای است که برف بر آن می نشیند.

9- در میان اندوه و خطا و غم، شبنم جوانی را در دل خود نگهدار و بر لبان خود لبخند حقیقت را.

10- ای دلهای کوچک که سخت تب آلود و ناشکیبا می تپید و می زنید، با آرزوهایی سخت نیرومند و بی انتها؛ قلب من که زمانی بس دراز از هیجانها درخشیده و افروخته مانده، اکنون به خاکستر بدل شده، و آتشهای خود را می پوشاند و پنهان می کند.

11- بدین گونه است رفتار طبیعت با ما؛ بازیچه های ما را یک به یک از ما می رباید و دست ما را می گیرد و چنان به نرمی ما را به آرامگاه خود می برد.

12- به دشواری می توان دانست که مایل به رفتن هستیم یا نه، زیرا چنان خواب آلوده ایم که نمی فهمیم ناشناخته ها، از شناخته ها تا چه پایه برتر هستند.

13- دلهای خانه نشین خوشبخت ترند، زیرا دلهای آواره نمی دانند به کجا می روند، گرانبارند از تشویش و گرانبارند از اندیشه.

14- تنبه [ =هوشیاری ] و پیری، بی خبر می رسند!

15- هدف مورد نظر یا روش ما نه شادی است و نه اندوه؛ کار کردن است و بس، بدان گونه که هر روز از روز گذشته گامی پیش تر باشیم.

16- هنر، دیریاب و زمان، شتابان است.

17- دلهای ما گرچه مردانه و دلیراند، با اینهمه، چون طبل های گلو گرفته ای آهنگهای عزا را در راه گورستان می نوازند.

18- به آینده دل مبند، هر چند نویدبخش! بگذار تا گذشته ی معدوم نعش خود را به خاک سپارد! کار کن، کار در زمان حال که نقد است؛ با دل امیدوار و توکل به کردگار!

19- زندگی مردان بزرگ به ما می آموزد که می توانیم زندگی خود را برتری بخشیم و چون آهنگ سفر کردیم، در قفای [ =غیبت ] خود نشانه ی پایی بر خاک زمان بگذاریم. نشانه پایی، تا مگر دیگری، برادری کشتی شکسته و بی پناه، که بر دریای بزرگ زندگی رو به راه نهاده است، با دیدن آن از نو قوت قلبی بیابد.

20- در این جهان هراس به دل راه مده، بزودی خواهی دریافت چه لطیفه ای در خود دارد رنج کشیدن و نیرومند بودن.

21- [ در بهار ] از قالب نرم خاک نهال نیرو می گیرد و می روید و درخت خمیده از نو جان می یابد؛ هر چند سرمای زمستان بر قلب او ضربتی نواخته.

22- چه شکوهی دارد این جهان، در چشم کسی که با دلی آرزومند در زیر آسمان پر جبروت و درخشان به پیش می رود.

23- در کوره ی شعله ور زندگی، نیکبختی ما پرداخته می شود.

24- زندگی مردان بزرگ به ما می آموزد که ما نیز بزرگوار زندگی کنیم.

25- در آوردگاه پهناور دنیا، در اردوی زندگی، چون گوسفندانی مباش که بی اراده رانده می شوند؛ قهرمانی باش در تکاپو.

26- کسی که برای خود احترام قایل است، از گزند دیگران در امان است. او کتی را بر تن دارد که کسی را یارای پاره کردن آن نیست.

27- زمانی که روحیه ی شما سست می شود و ناامید می گردید، به یاد آورید: پایین تر جزر است که مد را ایجاد می کند.

28- اگر ذهن، که بر بدن فرماندهی می‌کند، به گونه ای خود را فراموش کند که انگار بر برده‌ی خود لگد می‌زند، برده که هرگز آن اندازه سخاوتمند نیست که بتواند آسیب و خستگی را ببخشد، شورش می‌کند و ستمگر را در هم می‌کوبد.

29- موسیقی، زبان جهانی نوع بشر است.

30- عشق، بهتر از یک ردا یا عبا از ما در برابر سرما نگاهبانی می‌کند.

31- کسی که به خود ارج می نهد، از آسیب دیگران در امان است؛ زرهی بر تن دارد که به هیچ وجه دریده نمی شود.