مناجات هشتم: راز و نیاز ارادتمندان | مفاتیح الجنان

المناجاة الثامنة: مناجاة المريدين

مناجاة هشتم: رازونياز ارادتمندان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى اش هميشگى است

سُبْحَانَكَ مَا أَضْيَقَ الطُّرُقَ عَلَى مَنْ لَمْ تَكُنْ دَلِيلَهُ وَ مَا أَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَيْتَهُ سَبِيلَهُ إِلَهِي فَاسْلُكْ بِنَا سُبُلَ الْوُصُولِ إِلَيْكَ وَ سَيِّرْنَا فِي أَقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ قَرِّبْ عَلَيْنَا الْبَعِيدَ وَ سَهِّلْ عَلَيْنَا الْعَسِيرَ الشَّدِيدَ وَ أَلْحِقْنَا بِعِبَادِكَ الَّذِينَ هُمْ بَالْبِدَارِ إِلَيْكَ يُسَارِعُونَ وَ بَابَكَ عَلَى الدَّوَامِ يَطْرُقُونَ وَ إِيَّاكَ فِي اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ يَعْبُدُونَ وَ هُمْ مِنْ هَيْبَتِكَ مُشْفِقُونَ الَّذِينَ صَفَّيْتَ لَهُمُ الْمَشَارِبَ وَ بَلَّغْتَهُمُ الرَّغَائِبَ ،

منزّهى تو، چه تنگ است راه ها بر كسى كه تو راهنمايش نباشى، و چه آشكار است حق نزد كسى كه راه را نشانش دادى، خدايا ما را به راه هاى رسيدن به سرايت بكشان، و ما را از نزديك ترين راه هاى ورود به بارگاهت ببر، دور را بر ما نزديك كن، و دشوار و سخت را بر ما آسان گردان، و ما را به آن بندگانت كه با چالاكى به سويت میشتابند، و همواره در رحمتت را مى كوبند ملحق نما، آنان كه در هر شب و روز تو را عبادت مى كنند، و از هيبتت در هراسند، بندگانى كه آبشخورها براى آنان زلال كردى و به خواسته هايشان با كاميابى رساندى،

وَ أَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطَالِبَ وَ قَضَيْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِكَ الْمَآرِبَ وَ مَلَأْتَ لَهُمْ ضَمَائِرَهُمْ مِنْ حُبِّكَ وَ رَوَّيْتَهُمْ مِنْ صَافِي شِرْبِكَ فَبِكَ إِلَى لَذِيذِ مُنَاجَاتِكَ وَصَلُوا وَ مِنْكَ أَقْصَى مَقَاصِدِهِمْ حَصَّلُوا فَيَا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِينَ عَلَيْهِ مُقْبِلٌ وَ بِالْعَطْفِ عَلَيْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ وَ بِالْغَافِلِينَ عَنْ ذِكْرِهِ رَحِيمٌ رَءُوفٌ وَ بِجَذْبِهِمْ إِلَى بَابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ أَسْأَلُكَ أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْكَ حَظّاً وَ أَعْلاهُمْ عِنْدَكَ مَنْزِلاً وَ أَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّكَ قِسْماً وَ أَفْضَلِهِمْ فِي مَعْرِفَتِكَ نَصِيباً فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتِي وَ انْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتِي فَأَنْتَ لا غَيْرُكَ مُرَادِي وَ لَكَ لا لِسِوَاكَ سَهَرِي وَ سُهَادِي وَ لِقَاؤُكَ قُرَّةُ عَيْنِي وَ وَصْلُكَ مُنَى نَفْسِي،

و آنان را بر جوينده هايشان كامروا نمودى، و از روى فضلت حاجاتشان را برآوردى، و نهادشان را از محبّتت آكنده ساختى، و از زلال چشمه ات سيرابشان نمودى، اينان به وسيله تو به لذّت مناجاتت دست يافتند، و از حسن عنايت تو دورترين مقاصدشان را فراچنگ آوردند، اى كسى كه بر روى آورندگان بر خويش روى آورد و با مهرورزى بر ايشان روى آور و بخشنده است، و به غفلت ورزان از يادش دلسوز و مهربان است، و براى جلب آنان به درگاهش با محبّت و عطوف است، از تو می خواهم مرا از كسانى قرار دهى كه بهره بيشترى از تو دارند، و برترين جايگاه را نزد تو نصيب خود ساخته اند و از دوستى است سهم برجسته ترى به آنان رسيده، و در معرفتت بهره بيشترى نصيب آنان گشته است، همانا همّتم از همه جا بريده و تنها متوجّه تو گشته است، و رغبتم به جانب تو منصرف شده است، پس تنها تو مراد منى نه غير تو، و شب زنده دارى و بى خوابى ام تنها براى توست نه براى غير تو، و ديدارت نور ديدگان من است و وصالت آرزوى هستى ام،

وَ إِلَيْكَ شَوْقِي وَ فِي مَحَبَّتِكَ وَلَهِي وَ إِلَى هَوَاكَ صَبَابَتِي وَ رِضَاكَ بُغْيَتِي وَ رُؤْيَتُكَ حَاجَتِي وَ جِوَارُكَ طَلَبِي وَ قُرْبُكَ غَايَةُ سُؤْلِي وَ فِي مُنَاجَاتِكَ رَوْحِي وَ رَاحَتِي وَ عِنْدَكَ دَوَاءُ عِلَّتِي وَ شِفَاءُ غُلَّتِي وَ بَرْدُ لَوْعَتِي وَ كَشْفُ كُرْبَتِي فَكُنْ أَنِيسِي فِي وَحْشَتِي وَ مُقِيلَ عَثْرَتِي وَ غَافِرَ زَلَّتِي وَ قَابِلَ تَوْبَتِي وَ مُجِيبَ دَعْوَتِي وَ وَلِيَّ عِصْمَتِي وَ مُغْنِيَ فَاقَتِي وَ لا تَقْطَعْنِي عَنْكَ وَ لا تُبْعِدْنِي مِنْكَ يَا نَعِيمِي وَ جَنَّتِي وَ يَا دُنْيَايَ وَ آخِرَتِي [يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ ]

و تنها به سوى توست اشتياقم، تنها در مسير عشق توست شيفتگى ام و در هواى توست دلدادگى ام، و خشنودى ات مقصود من، و ديدارت نياز من، و جوارت مطلوب من، و قربت نهايت خواسته من است، آسودگى و راحتم در رازونياز با توست، داروى دردم و درمان بيمارى سينه ام، و خنكاى آتشم قلبم، و برآمدن اندوهم تنها پيش توست، پس در هنگام ترس همدمم باش، و لغزشم را ناديده گير، و گناهم را بيامرز، توبه ام را بپذير و دعايم را اجابت كن، و سرپرست زمامم و توانگرى گاه تهيدستى ام باش، مرا از خود جدا مكن، و از خويشتن دورم مساز، اى نعمت و بهشت من، و اى دنيا و آخرتم، اى مهربان ترين مهربانان.