آداب و کیفیت نماز | مفاتیح الجنان

خواندن نماز عيد است، و آن دو ركعت است: در ركعت اول سوره هاى «حمد» و «اعلى» و پس از سوره «حمد» و «اعلى» پنج تكبير بگويد، و بعد از هر تكبيرى دست به قنوت بردارد، و بگويد:

اللَّهُمَّ [أَنْتَ أَهْلُ ] أَهْلَ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ وَ أَهْلَ الْجُودِ وَ الْجَبَرُوتِ وَ أَهْلَ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ وَ أَهْلَ التَّقْوَى وَ الْمَغْفِرَةِ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ هَذَا الْيَوْمِ الَّذِي جَعَلْتَهُ لِلْمُسْلِمِينَ عِيداً وَ لِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ذُخْراً وَ شَرَفاً وَ مَزِيداً أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُدْخِلَنِي فِي كُلِّ خَيْرٍ أَدْخَلْتَ فِيهِ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تُخْرِجَنِي مِنْ كُلِّ سُوءٍ أَخْرَجْتَ مِنْهُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَ مَا سَأَلَكَ مِنْهُ عِبَادُكَ الصَّالِحُونَ وَ أَعُوذُ بِكَ فِيهِ مِمَّا اسْتَعَاذَ مِنْهُ عِبَادُكَ الصَّالِحُونَ الْمُخْلِصُونَ

خداى اى اهل بزرگى و عظمت، و اى اهل جود و سلطنت، و اهل گذشت و رحمت، و اهل تقوا و مغفرت، از تو درخواست میكنم به حق اين روز كه براى مسلمانان عيد قرار دادى، و برای محمّد صلّى اللّه عليه و آله ذخيره و فزونى در شرف، كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى، و مرا در هر خيری كه محمّد و خاندان محمّد را وارد نمودى وارد كنى، و از هر شرّى كه محمّد و خاندان محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) را بيرون آوردى مرا بيرون آورى، خدايا از تو درخواست میكنم، بهترين چيزى كه بندگان شايسته ات درخواست كردند، و به تو پناه میآورم از آنچه بندگان شايسته ات به تو پناه بردند.

پس تكبير ششم بگويد و به ركوع رود، و پس از ركوع و سجود براى ركعت دوم قيام كند، و پس از سوره «حمد» سوره «شمس» را بخواند، سپس چهار تكبير بگويد، و پس از هر تكبيرى دست به قنوت بردارد، و همان دعا را بخواند، چون فارغ شد پنجمين تكبير را گفته و به ركوع رود، و نماز را به پايان برساند، و پس از سلام تسبيح حضرت زهرا عليها السلام را بجا آورد. پس از نماز عيد دعاهاى بسيارى وارد شده كه شايد بهترين آنها دعاى چهل وششم صحيفه كامله سجاديه باشد. مستحب است نماز عيد زير آسمان و روى زمين بدون فرش واقع شود، و از جايگاه نماز، از غير آن راهى كه به نماز آمده بود بازگردد، و براى قبول شدن اعمال براى برادران دينى خود دعا كند. نهم: حضرت سيّد الشهداء عليه السّلام را زيارت كند. دهم: دعاى «ندبه» را بخواند كه ان شاء اللّه تعالى بعد از اين بيايد، و سيّد ابن طاووس فرموده كه چون از دعا فارغ شود، به سجده رود و بگويد:

أَعُوذُ بِكَ مِنْ نَارٍ حَرُّهَا لا يُطْفَى وَ جَدِيدُهَا لا يَبْلَى وَ عَطْشَانُهَا لا يَرْوَى

به تو پناه مى آوردم از آتشى كه حرارتش خاموش نمى شود، و تازه اش كهنه نمى گردد، و تشنه اش سيراب نمى شود.

إِلَهِي لا تُقَلِّبْ وَجْهِي فِي النَّارِ بَعْدَ سُجُودِي وَ تَعْفِيرِي لَكَ بِغَيْرِ مَنٍّ مِنِّي عَلَيْكَ بَلْ لَكَ الْمَنُّ عَلَيَّ

پس گونه راست را بر زمين گذارد و بگويد: خدايا رخسارم را پس از سجده، و به خاك ماليدن آن براى تو در آتش زيرورو مكن، كه من در اين كار بر تو منّت ندارم، بلكه تنها تو را بر من منّت است

سپس گونه چپ را بر زمين گذارد و بگويد:

أَرْحَمْ مَنْ أَسَاءَ وَ اقْتَرَفَ وَ اسْتَكَانَ وَ اعْتَرَفَ.

رحم كن بر كسیكه بد كرده، و مرتكب گناه شده و بيچاره گشته و اعتراف نموده است.

آنگاه به حال سجده برگردد و بگويد:

إِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ فَأَنْتَ نِعْمَ الرَّبُّ عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ يَا كَرِيمُ

اگر من بنده بدى بودم، تو پروردگار خوبى هستى، گناه از بنده ات بزرگ شده، شايسته است گذشت از جانب تو نيكو باشد اى كريم

پس صد مرتبه بگويد:

الْعَفْوَ الْعَفْوَ

ببخش ببخش

آنگاه سيّد فرموده

و لا تَقْطَعْ يومَك هذا بالَّلِعبِ و الإهمالِ و أَنْتَ لا تَعْلَمُ أَ مَرْدُودُ أَمْ مقبولُ الأعمالُ فإنْ رَجَوْتَ القَبُولَ فقابِلْ ذلك بالشُكر الجَميلِ و إنْ خِفْتَ الرَّدَ فَكُنْ أَسيرَ الحُزْنِ الطَويل

امروزت را به بازى و اهمال كارى سپرى مكن، درحالیكه نمى دانى، آيا از نظر اعمال مردودى، يا پذيرفته؟ اگر اميد پذيرفته شدن دارى، آن را با سپاس زيبا تلافى كن، و اگر از مردودشدن در هراسى، پس دچار اندوه طولانى باش

روز بيست وپنجم: در سال صدوچهل وهشت به گفته بعضى، شهادت امام صادق عليه السّلام واقع شده، و برخى روز شهادت را نيمه رجب گفته اند، و علت شهادت آن حضرت، انگور زهر آلودى بوده كه به حضرت خورانده شده، و روايت شده كه چون زمان شهادت آن حضرت فرا رسيد ديده هاى خود را گشود و فرمود: بستگان مرا گرد آوريد، چون همه گرد آمدند به جانب ايشان نظر كرد و فرمود: شفاعت ما به كسی كه نماز را سبك شمارد و به جايگاه آن اعتماد نكند نمیرسد.