زیارت حضرت حمزه(ع) | مفاتیح الجنان

چون به زيارت آن حضرت نزد قبرش رفتى بگو:

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا عَمَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا خَيْرَ الشُّهَدَاءِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَسَدَ اللَّهِ وَ أَسَدَ رَسُولِهِ أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ جَاهَدْتَ فِي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ جُدْتَ بِنَفْسِكَ وَ نَصَحْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله وَ كُنْتَ فِيمَا عِنْدَ اللَّهِ سُبْحَانَهُ رَاغِباً بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي أَتَيْتُكَ [مُتَقَرِّباً إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِزِيَارَتِكَ وَ] مُتَقَرِّباً إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِذَلِكَ رَاغِبا إِلَيْكَ فِي الشَّفَاعَةِ أَبْتَغِي بِزِيَارَتِكَ [بِذَلِكَ ] خَلاصَ نَفْسِي مُتَعَوِّذا بِكَ مِنْ نَارٍ اسْتَحَقَّهَا مِثْلِي بِمَا جَنَيْتُ عَلَى نَفْسِي هَارِبا مِنْ ذُنُوبِيَ الَّتِي احْتَطَبْتُهَا عَلَى ظَهْرِي فَزِعاً إِلَيْكَ رَجَاءَ رَحْمَةِ رَبِّي أَتَيْتُكَ مِنْ شُقَّةٍ بَعِيدَةٍ طَالِبا فَكَاكَ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ وَ قَدْ أَوْقَرَتْ ظَهْرِي ذُنُوبِي ،

سلام بر تو اى عموى رسول خدا (درود خدا بر او و خاندانش باد) سلام بر تو اى بهترين شهيدان، سلام بر تو اى شير خدا و شير رسول خدا، شهادت می دهم كه تو در راه خداى عزّ و جلّ جهاد كردى، و جانت را بخشيدى، و براى رسول خدا خيرخواهى نمودى، و آنچه را نزد خداى پاك بود رغبت داشتى، پدر و مادرم فدايت، به سويت آمدم، تا با اين آمدن به رسول خدا (درود خدا بر او و خاندانش باد) تقرّب جويم، مشتاق به توام در شفاعت، با زيارتت رهايى جانم را مى طلبم، به تو پناهنده ام از آتشى كه مثل من به خاطر جنايتى كه برخود كرده ام مستحقّ آن است، از گناهانى كه بر پشتم بار كرده ام گريزانم، به اميد رحمت پروردگارم به تو پناهنده ام، از راه دور مشقّت بارى به سويت آمدم، خواهان آزادى ام از آتش دوزخ، پشتم را گناهانم سنگين بار كرده،

وَ أَتَيْتُ مَا أَسْخَطَ رَبِّي وَ لَمْ أَجِدْ أَحَدا أَفْزَعُ إِلَيْهِ خَيْراً لِي مِنْكُمْ أَهْلَ بَيْتِ الرَّحْمَةِ فَكُنْ لِي شَفِيعاً يَوْمَ فَقْرِي وَ حَاجَتِي فَقَدْ سِرْتُ إِلَيْكَ مَحْزُوناً وَ أَتَيْتُكَ مَكْرُوباً وَ سَكَبْتُ عَبْرَتِي عِنْدَكَ بَاكِياً وَ صِرْتُ إِلَيْكَ مُفْرَداً وَ أَنْتَ مِمَّنْ أَمَرَنِيَ اللَّهُ بِصِلَتِهِ وَ حَثَّنِي عَلَى بِرِّهِ وَ دَلَّنِي عَلَى فَضْلِهِ وَ هَدَانِي لِحُبِّهِ وَ رَغَّبَنِي فِي الْوِفَادَةِ إِلَيْهِ وَ أَلْهَمَنِي طَلَبَ الْحَوَائِجِ عِنْدَهُ أَنْتُمْ أَهْلُ بَيْتٍ لا يَشْقَى مَنْ تَوَلاكُمْ وَ لا يَخِيبُ مَنْ أَتَاكُمْ وَ لا يَخْسَرُ مَنْ يَهْوَاكُمْ وَ لا يَسْعَدُ مَنْ عَادَاكُمْ .

و بجا آورده ام آنچه را كه پروردگارم را به خشم آورده، احدى را براى خود بهتر از شما اهل بيت رحمت نيافتم كه به او پناه برم، پس روز تهيدستى و حاجت شفيع من باش، كه اندوهگين به سويت سير كردم، و محزون به جانبت آمدم، و گريه كنان در پيشگاهت اشك ريختم، و تنها به محضرت آمدم، و تو از كسانى هستى كه خدا پيوندش را به من دستور داده، و به نيكى بر او فرمانم داده، و بر فضلش دلالتم كرده، و به محبّتش راهنمايى ام نموده، و به وارد شدن بر او تشويقم كرده، و خواستن حوايج را نزد او به من الهام نموده، شما اهل بيتى هستيد كه هركه دوستتان بدارد هرگز بدبخت نشود، و هركه به جانب شما آيد هرگز محروم نگردد، و هركه هواى شما را بدارد هرگز زيانكار نشود، و هركه شما را دشمن بدارد هرگز به سعادت نرسد.

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اللَّهُمَّ إِنِّي تَعَرَّضْتُ لِرَحْمَتِكَ بِلُزُومِي لِقَبْرِ عَمِّ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لِيُجِيرَنِي مِنْ نِقْمَتِكَ [وَ سَخَطِكَ وَ مَقْتِكَ ] فِي يَوْمٍ تَكْثُرُ فِيهِ الْأَصْوَاتُ وَ تَشْغَلُ كُلُّ نَفْسٍ بِمَا قَدَّمَتْ وَ تُجَادِلُ عَنْ نَفْسِهَا فَإِنْ تَرْحَمْنِي الْيَوْمَ فَلا خَوْفٌ عَلَيَّ وَ لا حُزْنٌ وَ إِنْ تُعَاقِبْ فَمَوْلًى لَهُ الْقُدْرَةُ عَلَى عَبْدِهِ وَ لا تُخَيِّبْنِي بَعْدَ الْيَوْمِ وَ لا تَصْرِفْنِي بِغَيْرِ حَاجَتِي فَقَدْ لَصِقْتُ بِقَبْرِ عَمِّ نَبِيِّكَ وَ تَقَرَّبْتُ بِهِ إِلَيْكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِكَ وَ رَجَاءَ رَحْمَتِكَ فَتَقَبَّلْ مِنِّي وَ عُدْ بِحِلْمِكَ عَلَى جَهْلِي وَ بِرَأْفَتِكَ عَلَى جِنَايَةِ نَفْسِي فَقَدْ عَظُمَ جُرْمِي وَ مَا أَخَافُ أَنْ تَظْلِمَنِي وَ لَكِنْ أَخَافُ سُوءَ الْحِسَابِ ،

پس رو به قبله میكنى، و دو ركعت نماز زيارت بجا می آورى، و پس از تمام شدن، نماز، خود را به قبر می چسبانى و مى گويى: خداى بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، خدايا، من با ملازمت قبر عموى پيامبرت (درود خدا بر او و خاندانش باد) ، خود را در معرض رحمتت قرار دادم، تا از انتقامت پناهم دهد، در روزى كه ناله ها در آن بسيار میشود، و سرگرم شود هركه به آنچه پيش فرستاده، و از خود دفاع نمايد، اگر در آن روز به من رحم كنى، ترس و اندوهى بر من نيست، و اگر كيفرم دهى، پس مولايی هستى كه او را بر بنده اش قدرت كامل است، پس از اين روز محرومم مساز، و بدون برآورده شدن حاجتم باز مگردان، چرا كه خود را به قبر عموى پيامبرت چسباندم، و به وسيله او به سوى تو تقرّب جستم، براى طلب رضاى تو، و اميد به رحمتت، بنابراين از من بپذير، و به بردبارى ات بر جهلم به من بازگرد، و به مهرت بر جنايتى كه بر خود وارد آوردم، هرآينه گناهم بزرگ شد، و از اينكه به من ستم كنى نمى ترسم، ولى از بدى حساب مى ترسم،

فَانْظُرِ الْيَوْمَ تَقَلُّبِي عَلَى قَبْرِ عَمِّ نَبِيِّكَ فَبِهِمَا فُكَّنِي مِنَ النَّارِ وَ لا تُخَيِّبْ سَعْيِي وَ لا يَهُونَنَّ عَلَيْكَ ابْتِهَالِي وَ لا تَحْجُبَنَّ عَنْكَ صَوْتِي وَ لا تَقْلِبْنِي بِغَيْرِ حَوَائِجِي يَا غِيَاثَ كُلِّ مَكْرُوبٍ وَ مَحْزُونٍ وَ يَا مُفَرِّجاً عَنِ الْمَلْهُوفِ الْحَيْرَانِ الْغَرِيقِ الْمُشْرِفِ عَلَى الْهَلَكَةِ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ انْظُرْ إِلَيَّ نَظْرَةً لا أَشْقَى بَعْدَهَا أَبَدا وَ ارْحَمْ تَضَرُّعِي وَ عَبْرَتِي وَ انْفِرَادِي،

پس امروز غلطيدنم بر قبر عموى پيامبرت را بنگر، پس به حق حرمت آن دو بزرگوار از آتش آزادم كن، و كوششم را محروم از رحمت مفرما، و زارى ام بر تو سبك نيايد، و صدايم از تو محجوب نگردد، و بدون برآورده شدن حاجتم مرا باز نگردان، اى فريادرس هر دلگير اندوهگين، اى گشاينده اندوه از غم زده سرگردان و غرق شده مشرف به هلاكت، پس بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و به من نظر كن نظر كردنى كه بعد از آن بدبخت نشوم هرگز، و به زارى و اشك و تنهايى ام رحم كن،

فَقَدْ رَجَوْتُ رِضَاكَ وَ تَحَرَّيْتُ الْخَيْرَ الَّذِي لا يُعْطِيهِ أَحَدٌ سِوَاكَ فَلا تَرُدَّ أَمَلِي اللَّهُمَّ إِنْ تُعَاقِبْ فَمَوْلًى لَهُ الْقُدْرَةُ عَلَى عَبْدِهِ وَ جَزَائِهِ [جَزَاهُ ] بِسُوءِ [سُوءُ] فِعْلِهِ فَلا أَخِيبَنَّ الْيَوْمَ وَ لا تَصْرِفْنِي بِغَيْرِ حَاجَتِي وَ لا تُخَيِّبَنَّ شُخُوصِي وَ وِفَادَتِي فَقَدْ أَنْفَدْتُ نَفَقَتِي وَ أَتْعَبْتُ بَدَنِي وَ قَطَعْتُ الْمَفَازَاتِ وَ خَلَّفْتُ الْأَهْلَ وَ الْمَالَ وَ مَا خَوَّلْتَنِي وَ آثَرْتُ مَا عِنْدَكَ عَلَى نَفْسِي وَ لُذْتُ بِقَبْرِ عَمِّ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ تَقَرَّبْتُ بِهِ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِكَ فَعُدْ بِحِلْمِكَ عَلَى جَهْلِي وَ بِرَأْفَتِكَ عَلَى ذَنْبِي فَقَدْ عَظُمَ جُرْمِي بِرَحْمَتِكَ يَا كَرِيمُ يَا كَرِيمُ

من خشنودى ات را اميد دارم، و جوياى آن خيرى هستم، كه احدى آن را جز تو عطا نمى كند، پس آرزويم را باز مگردان، خدايا اگر كيفر كنى، پس مولايى هستی كه بر بنده اش و سزايش به بدى عملش قدرت دارد، پس امروز نوميدم مكن، و بدون حاجتم باز مگردان، و حركت كردن و آمدنم را نااميد مفرما، زيرا توشه ام را خرج كردم، و بدن را به زحمت انداختم، و بيابان هاى خطرناك را پشت سر گذاشتم، و اهل و مال و آنچه را به من دادى بجاى گذاردم و آنچه را نزد تو است بر خود اختيار نمودم، و به قبر عموى پيامبرت (درود خدا بر او و خاندانش باد) پناه بردم، و به وسيله او براى به دست آوردن رضايت تقرّب جستم، پس به بردباری ات بر جهلم، و به رأفتت بر گناهم بازگرد، به راستى بزرگ شده، به مهربانى ات اى بزرگوار، اى بزرگوار.