قصه احمی من مجیر الجراد | مفاتیح الجنان

جبرييل و ميكاييل و امام حسن و امام حسين عليهما السّلام بوده اند، پناه هراسندگان، و ملجأ گريختگان، و فريادرس بيچارگان، و شفاى دردمندان، قرار داده باشد؟ بنابراين در هر كجا باشى، خود را به آن قبر برسان، و تا ممكن باشد خود را به آن بچسبان، و اصرار كن، تا به فريادت برسد، و تو را از هلاكت دنيا و آخرت برهاند.

لُذْ إِلَى جُودِهِ تَجِدْهُ زَعِيماً        بِنَجَاةِ الْعُصَاةِ يَوْمَ لِقَاهَا

به جودش پناه بر، او را ضامنى مى يابى       براى نجات گنهگاران روز ديدارش

عَائِدٌ لِلْمُؤَمِّلِينَ مُجِيبٌ        سَامِعٌ مَا تُسِرُّ مِنْ نَجْوَاهَا

عيادت كننده آرزومندان است و پاسخ دهنده       و شنواست آنچه را پنهان كنند از گفتگوى سرّى

در كتاب «دار السّلام» از شيخ ديلمى نقل شده كه جماعتى از صالحان نجف اشرف روايت كرده اند: كسى در خواب ديد، از هر قبرى كه در آن مشهد شريف و خارج آن است ريسمانى كشيده شده، كه متصّل به قبّه حضرت حبل اللّه المتين امير المؤمنين عليه السّلام است، پس آن شخص چنين انشاد كرد:

إِذَا مُتُّ فَادْفِنِّي إِلَى جَنْبِ حَيْدَرٍ        أَبِي شَبَّرَ أَكْرِمْ بِهِ وَ شُبَيْرٍ

زمانى كه از دنيا رفتم كنار حيدر دفنم كنيد       پدر حسن و حسين چه كريم است او

فَلَسْتُ أَخَافُ النَّارَ عِنْدَ جِوَارِهِ        وَ لا أَتَّقِي مِنْ مُنْكَرٍ وَ نَكِيرٍ

در جوار او از آتش نمى ترسم       و از منكر و نكير پروا نمى كنم

فَعَارٌ عَلَى حَامِي الْحِمَى وَ هُوَ فِي الْحِمَى        إِذَا ضَلَّ فِي الْبَيْدَاءِ عِقَالُ بَعِيرٍ

بر حامى قرق گاه ننگ است كه در عرصه حمايتش       حتى در بيابان قرق گاهش افسار شترى گم شود