غزل شماره 295 حافظ - سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

سحرگاهان،با استشمام بوى گلستان به باغ رفتم تا مانند بلبل عاشق،خاطر پريشان خود راعلاج كنم.

به جلوه گرى گل سرخ كه در شب تاريك مانند چراغ روشن مى درخشيد،نگاه مى كردم.

گل سرخ،چنان به زيبايى و جوانى خود مغرور بود كه از دل بلبل كاملا بى خبر و آسوده خاطر بود.[هزار گونه،در مقام كثرت و فراوانى آمده است.يعنى بسيار زياد و كاملا.]

گل نرگس زيبا از حسرت اشك مى ريخت و گل لاله از شدّت جنون و شيدايى،صد داغ بر جان و دل خود داشت.

گل سوسن،زبان شمشير مانند خود را به سرزنش دراز كرده بود و گل شقايق مانند مردم سخن چين،دهان باز كرده بود.[گل برگ هاى سوسن را به تيغه ى شمشير و فضاى خالى درون برگ هاى لاله را به دهان باز شده مانند كرده است.]

يكى مانند مى پرستان،صراحى شراب در دست داشت و ديگرى مانند ساقى مستان،جام شراب به دست گرفته بود.[يكى اول،همان گل سوسن و دوم گل شقايق است.]

اى حافظ!نشاط و شادى و جوانى را مانند گل عزيز بدار؛و بدان كه وظيفه ى رسول ابلاغ و رساندن پيام است![و من پيام خود را رساندم و تو را به غنيمت شمردن نشاط و جوانى آگاه كردم.مصراع دوم به آيه ى 99 سوره ى مائده اشاره دارد كه آغاز آن چنين است: مٰا عَلَى اَلرَّسُولِ إِلاَّ اَلْبَلاٰغُ .] **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری