غزل شماره 282 حافظ - ببرد از من قرار و طاقت و هوش

معشوق زيباروى سنگ دل كه بناگوشش،مانند نقره سپيد است،آرام و قرار و هوش و توان مرااز من ربوده است؛

دلبر زيباى چالاك و شادى كه صاحب شكوه و حشمت،و يار شوخ طبع و ماهرو و زيبايى كه قبا پوشيده است.[كله دار،يعنى صاحب كلاه،مجازا داراى شكوه و جلال.]

دلبرى كه از سوز آتش جنون عشق او،مانند ديگى(بر روى آتش)پيوسته در جوشم.

اگر مانند قبا او را در آغوش بگيرم،همانند پيراهنى كه او بر تن دارد،آسوده خاطر خواهم شد. [از آن رو پيراهن يار را آسوده خاطر ناميده،كه يار در درون آن-و گويى در آغوش آن-است.]

حتى اگر استخوان هايم بپوسد،مهر تو از دلم بيرون نخواهد رفت.

اندام زيباى يار،دل و دينم را ربوده است!

اى حافظ دواى درد تو،فقط لب شيرين اوست![تكرار برو دوش،دل و دين،دواى تو و لب نوش،همه،براى تأكيد است.] **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری