غزل شماره 308 حافظ - ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل

ای کسی که رخسارت بهشت و لب سرخت چشمهٔ سلسبیل است، شیرینی لب تو جان و دل ما را در راه عشق بخشیده است.

موهای سبزِ گرد لب تو مانند مورانی‌اند که دور چشمهٔ سلسبیل جمع شده‌اند.

تیر نگاه تو در هر گوشه صد کشته مانند من بر خاک انداخته است.

خدایا، آتشِ جان من را سرد کن، همان‌گونه که آتش را بر ابراهیم خلیل سرد کردی.

دوستان، اگرچه او زیباییِ بسیار دلنشینی دارد، من مجالِ رسیدن و بهره بردن از آن را نمی‌یابم.

پای ما ناتوان و راه بسیار طولانی است؛ دست ما کوتاه است و خرما بر نخل بلند قرار دارد.

حافظ از قدرت عشق محبوب، مانند مور در پای فیل افتاده و ناتوان شده است.

برای شاهِ جهان، پایداری، عزت، ناز و هر نعمت دیگری از این دست برقرار باد.