غزل شماره 172 حافظ - عشق تو نهال حیرت آمد

عشق تو،نهال حيرت و وصل تو،كمال حيرت است.[حيرت،وادى ششم از وادى هاى سير وسلوك عرفانى و سكوى پرش به مرحله ى هفتم يعنى فناست.شاعر حيرت را به درختى مانند مى كندكه نهال آن در مرحله ى عشق(وادى دوم سير و سلوك)در دل سالك كاشته مى شود و در مرحله ى هفتم به درخت كاملى تبديل مى شود.در اين غزل،ويژگى هايى از وادى حيرت توصيف شده است.]

چه بسيار سالكانى كه پس از غرق شدن در وصل باز هم به حالت حيرت باز مى گردند.

دلى را نشان بده كه داغ حيرت بر آن نقش نبسته باشد.[به دل شخصيت بخشيده و حيرت را مانند خالى بر چهره ى او تصور كرده است.]

حتى با آمدن خيال حيرت،نه از وصل نشانى مى ماند و نه از واصل.[يعنى حيرت چنان است كه حتى سالك واصل را هم سرگشته مى كند.تكرار مضمون بيت دوم است.]

از هر طرف كه گوش كردم،صداى سؤال حيرت مى آمد.

كسى كه جلال و شكوه حيرت را يافت،از كمال عزت دوست،شكست خورده و گريزان شد.

سر تا پاى وجود حافظ،در عشق او نهال حيرت است.[نهال حيرت تشبيه است.از آن رو حيرت را به نهال مانند كرده كه نهال،استوار نيست.با وزش باد به هر سو خم مى شود و در معرض افتادن است.] **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری