غزل شماره 238 حافظ - جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید

جهان با هلال ماه ابروی عید را آراسته است؛ هلال عید را باید در ابروی کمانی محبوب دید.

وقتی یار ابروی کمانی خود را با وسمه آراست، قامت من از رنج عشق چون هلال خمیده شد.

گویی نسیم خطّ چهرهٔ تو صبح به چمن گذشته است که گل از بوی تو، مانند صبح، جامهٔ خود را چاک زده و شکفته است.

هنوز ساز و باده در جهان نبود که سرشت وجود من با گلاب و شراب آمیخته بود؛ عشق و شادی از آغاز در طینت من بوده است.

بیا تا غم و ملال دل را با تو بگویم؛ بی‌تو توان و فرصت گفت‌وگو ندارم.

اگر بهای دیدار تو جان باشد، خریدارم؛ زیرا خریدارِ خبره جنس خوب را به هر قیمتی که باشد می‌خرد.

وقتی ماه چهرهٔ تو را در تاریکی زلفت می‌دیدم، شبم به نور روی تو مانند روز روشن می‌شد.

جانم به لب رسید ولی آرزویم برآورده نشد؛ امید به پایان رسید اما جست‌وجو و طلب همچنان ادامه دارد.

حافظ از شوق چهرهٔ تو چند سخن به نظم نوشته است؛ آن را بخوان و چون مروارید آویزهٔ گوش کن.