اي که رحمت مي نيايد بر منت
آفرين بر جان و رحمت بر تنت
غزل شماره 143 سعدی - اي که رحمت مي نيايد بر منت
غزلهای سعدی را با جستوجویی ساده و خوانشی دلنشین مرور کنید.
غزل مورد نظر را انتخاب کنید
غزل سعدی
اي که رحمت مي نيايد بر منت
12 بیت · حدود 2 دقیقه مطالعه
قامتت گويم که دلبندست و خوب
يا سخن يا آمدن يا رفتنت
شرمش از روي تو بايد آفتاب
کاندرآيد بامداد از روزنت
حسن اندامت نمي گويم به شرح
خود حکايت مي کند پيراهنت
اي که سر تا پايت از گل خرمنست
رحمتي کن بر گداي خرمنت
ماه رويا مهرباني پيشه کن
سيرتي چون صورت مستحسنت
اي جمال کعبه رويي باز کن
تا طوافي مي کنم پيرامنت
دست گير اين پنج روزم در حيات
تا نگيرم در قيامت دامنت
عزم دارم کز دلت بيرون کنم
و اندرون جان بسازم مسکنت
درد دل با سنگ دل گفتن چه سود
باد سردي مي دمم در آهنت
گفتم از جورت بريزم خون خويش
گفت خون خويشتن در گردنت
گفتم آتش درزنم آفاق را
گفت سعدي درنگيرد با منت
