غزل شماره 35 حافظ - برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

اى واعظ،پى كار خود برو،اين چه فرياد است كه به راه انداخته اى؟من،دل از دست داده ام،تورا چه شده است؟

كمر او كه گويى خداوند آن را از هيچ آفريده،رمزى است كه هيچ آفريده اى به آن پى نبرده و گره رمز را نگشوده است.[اغراق لطيف شاعرانه اى است در توصيف باريكى كمر يار.كمر او آن قدرباريك است كه گويى خدا آن را از هيچ آفريده است.جناس زيباى كلمه ى«آفريده»نيز شايان توجه است.آفريده در مصراع اول فعل است و در مصراع دوم صفت.]

تا لب او،مرا مانند ناى به آرزو نرساند،نصيحت تمامى مردم در گوش من مثل باد بى اثر است. [به اين تصوير عينى نظر دارد كه براى نواختن نى آن را بر لب مى نهند.گويى نوازنده،نى را مى بوسد. از اين تصوير براى بيان آرزوى خود(يعنى بوسه بر لب هاى يار)سود جسته است.]

گداى كوى تو از هشت بهشت بى نياز و اسير عشق تو از هر دو عالم آزاد است.

اگر چه مستى حاصل از شراب عشق،مرا از خود بى خود و وجودم را ويران كرده ولى پايه ى هستى واقعى و پايدار من از همين مستى و خرابى است.[تعبير عرفانى بيت اين است كه شراب عشق،وجود نفسانى مرا ويران كرده و به من هستى جاويدان بخشيده است.هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق!بين خرابى و آباد و آباد شدن از خرابى،رابطه ى پارادوكس برقرار است.يعنى جمع كردن دو موضوع متضاد با يكديگر و نسبت دادن آن دو به هم.]

اى دل،از بيداد و ستم يار شكوه مكن؛زيرا كه او همين را لايق تو دانسته و هر چه او بخواهد و انجام دهد،عين عدل و داد است!

اى حافظ،برو و افسانه و افسون براى من مخوان،كه من از اين افسانه ها و نيرنگ ها بسيار به ياد دارم.[فسون دميدن،يعنى خواندن وردهاى مخصوص جادوگرى و دميدن آن بر شخص مورد نظربراى جادو كردن و فريفتن او.افسانه خواندن هم به كنايه يعنى فريفتن مخاطب.با سخنان بى اساس به طور كلى معشوق،در قبال سخنان شاعر در شش بيت نخست،به او پاسخ مى دهد كه اين سخنان در حال ما تأثيرى ندارد.براى من قصّه و افسانه مخوان!] دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری