غزل شماره 55 حافظ - خم زلف تو دام کفر و دین است

حلقه ى گيسوى تو،مانند دامى بر سر راه همگان-از كافر و مؤمن-گسترده است و اين فقطاندكى از هنرنمايى زلف توست!

جمال تو،معجزه اى در دنياى زيبايى و داستان ناز و كرشمه ى تو جادوى آشكار است.

از چشم گستاخ و بى پرواى تو چگونه مى توان نجات يافت در حالى كه تير نگاه تو،در ميان كمان ابروانت،در كمين عاشقان نشسته است.[شاعر ابروان معشوق را مانند كمانى مى بيند ونگاه هاى او را مانند تيرى كه از اين كمان رها مى شود و بر دل عاشقان مى نشيند.]

بر چشم سياه تو،صد آفرين باد كه در عاشق كشى به راستى جادو مى كند.

دانش«ستاره شناسى عشق»چه دانش شگفت انگيزى است،كه مطابق آن،آسمان هشتم با طبقه ى هفتم زمين برابر است.[چرخ هشتم،استعاره از فلك هشتم است(از افلاك نه گانه)،كه درعلم نجوم فلك ثوابت است.هفتم زمين،يعنى طبقه ى هفتم زير زمين كه طبعا بسيار پست و زيرين است.اما در«علم نجوم عشق»چرخ هشتم و طبقه هفتم زمين برابرند و فاصله اى ميان آن ها نيست!مقصود اين است كه معيارهاى عشق بسيار متفاوت و فراتر از معيارهاى عقل و دانش هاى عقلى است.]

گمان مكن كه بدگو و سخن چين رفت و جان به سلامت برد.نه،چنين نيست؛بلكه فرشتگان ناظر بر اعمال انسان ها به حساب كار او رسيدگى مى كنند.

اى حافظ،از نيرنگ و فريب زلف او آسوده خاطر مباش؛زيرا كه او پس از ربودن دل،اكنون در كمين دين تو نشسته است! **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری