غزل شماره 12 حافظ - ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

اى آنکه پرتو و طراوت زیبایى،از روى رخشان و چاه زنخدان شما سرچشمه مى گیرد.

جان به لب رسیده من سر ملاقات تو را دارد.چه مى فرمائى؟از تن برآید(و به دیدارت نایل)یا به تن باز گردد(و در دورى تو به سر برد).

الف:هیچ کس در دوران دلفریبى نرگس بیمار چشم تو،یعنى در اوج دلفریبیت،از سلامتى دیده بر هم نگذاشت.چه بهتر که در پیش چشمان شما(پیش شما)کسى ادّعاى پارسایى و پاکدامنى نکند. ب:هیچ کس در دور و دوران مستى چشم تو یعنى در اوج دلفریبیت(بابرکنارى از عشق و عاشقى)از پرهیزکارى طرفى برنبست.چه بهتر که در برابرچشمان شما کسى ادّعاى پارسایى نکند.

بى شکّ،بخت خواب آلوده ما که از سرچشمه طراوت و شادابى روى درخشان شما،آبى به چهره خود زده است بیدار خواهد شد.

به وسیله باد صبا از گلبن روى خود گلدسته یى براى ما بفرست.باشد که ازسرزمین پرورش دهنده گلى چون تو،بوى خوشى به مشام ما برسد.

اى ساقیان بزم شاهى،عمرتان دراز و ایّام به کامتان باد،هر چند که جام (زندگانى)ما در دوران شما از مى(نشاط)پر نشد.

هان،اى دوستان!هر چه شما کردید،دلدار مرا آگاه کنید که دلم براى او به بیقرارى افتاده است.

خدایا!کى این فرصت دست مى دهد که خاطر آرام ما با زلف پریشان شما هم آهنگ شوند؟

بدان هنگام که از کنار ما مى گذرى دامن از خاک و خون فراگیر چرا که در این راه،چون من کشتگان و قربانیان زیادى به خاک افتاده اند.

حافظ دعایى مى کند،آمین بگو:خدا کند که(گفتارى شیرین از)لب شکّرافشان شما نصیب و روزى ما گردد.

اى نسیم صبا از جانب ما به مردم یزد بگو که سر نمک نشناسان و ناسپاسان گوى چوگان شما باد.

هر چند ما از حوزه و مجلس شاه بدوریم،همّت ما از آنجا دور نیست.ما بنده شاه شما و دعاگوى شما مردم هستیم.

اى پادشاه بلند اقبال همّتى(و مساعدتى!)تا به حضور رسیده و مانندستارگان به لب ایوان بلند شما بوسه یى بزنم.