غزل شماره 186 حافظ - گر می فروش حاجت رندان روا کند

اگر باده‌فروش نیاز رندان را برآورد، خداوند گناه را می‌بخشد و وبا را دور می‌کند؛ شاعر بخشندگی را با امید به گشایش پیوند داده است.

اى ساقى به همگان جام مساوى بده تا در اين ميان،درويش از روى رشك و حسد فتنه و آشوب برپا نكند.[جام عدل،يعنى پيمانه اى كه محتواى آن در هر نوبت يكسان و برابر است.]

اگر پويندگان وادى عشق،در حفظ امانت به عهد خود وفا كنند،به يقين مژده ى رهايى و آسودگى از غم و محنت خواهد رسيد.[درباره ى اين امانت بنگريد به شرح غزل 184،بيت سوم.]

اى دانشمند،رنج و آسايشى كه در زندگى پيش مى آيد،همه از جانب خداست؛آن ها را به ديگران نسبت مده.

آفرينش،كارگاهى است كه عقل و دانش به آن راه ندارند؛بنابراين عقل و خرد ناتوان انسان چرا كنجكاوى و فضولى مى كند؟

اى مطرب،آهنگى بنواز(تا شاد باشيم)زيرا كه هيچ كس بى اجل نمى ميرد،و كسى كه اين ترانه را نسرايد،خطا كرده است.[اين ترانه،همان اعتقاد به فرا رسيدن اجل است.يعنى كسى كه به اين اصل معتقد نباشد كه كسى بى اجل نمى ميرد و در نتيجه شادى نكند،راه خطايى رفته است!]

ما را-كه درد عشق و بلاى خمار كشت-يا ديدار دوست يا شراب صاف،معالجه مى كند. [علاج درد ما يا شراب صافى يا ديدار دوست است.]

عمر در سر شراب رفت و حافظ در آتش عشق سوخت!مسيحا نفسى كجاست كه ما را دوباره زنده كند؟[عيسى دم،يعنى آن كه مانند عيسى با نفس خود مردگان را زنده كند.] **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری