غزل شماره 434 حافظ - ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

اى دل،يك دم از عشق و مستى خالى مباش؛آنگاه،آسوده خاطر برو؛زيرا كه از دغدغه ى هستى و نيستى رها شده اى!

تا زمانى كه جان بر تن دارى مشغول كار عشق او باش؛هر قبله اى را بپرستى از خود پرستى بهتر است!

با وجود ضعف و ناتوانى،مانند نسيم خوش باش؛زيرا كه در راه عشق،بيمارى بهتر از تن درستى است.

در مذهب سير و سلوك،خامى و ناپختگى نشانه ى كفر ورزيدن است.آرى لازمه ى راه نيك بختى،چابكى و فرزى است.

تا زمانى كه فضل و عقل خود را مى بينى و فريفته ى آن مى شوى،اهل معرفت نخواهى بود؛ يك نكته با تو مى گويم:خودبين مباش؛به يقين رستگار مى شوى.

در آستان جانان،حتى از آسمان مترس؛وگرنه از اوج سربلندى به خاك پستى و مذلت مى افتى.[يعنى اگر به آستان جانان رسيدى،به والاترين مقام رسيده اى و بنابراين از هيچ چيز حتى ازآسمان هم مترس!]

اگرچه خار موجب رنج و كاهش جان است،گل به جاى او پوزش مى خواهد.بنابراين تحمل تلخى شراب در كنار لذت ناشى از مستى،آسان است.

صوفى شراب مى نوشد و حافظ از شيشه ى شراب مى پرهيزد.اى صوفيان كوتاه آستين تا كى مى خواهيد دراز دستى و از حد خود تجاوز كنيد؟ **** دیوان حافظ بر اساس نسخه قزوینی و خانلری