شرطست جفا کشيدن از يار
خمرست و خمار و گلبن و خار
غزل شماره 297 سعدی - شرطست جفا کشيدن از يار
غزل‌های سعدی را با جست‌وجویی ساده و خوانشی دلنشین مرور کنید.
غزل مورد نظر را انتخاب کنید
غزل سعدی
شرطست جفا کشيدن از يار
11 بیت · حدود 2 دقیقه مطالعه
من معتقدم که هر چه گويي
شيرين بود از لب شکربار
پيش دگري نمي توان رفت
از تو به تو آمدم به زنهار
عيبت نکنم اگر بخندي
بر من چو بگريم از غمت زار
شک نيست که بوستان بخندد
هر گه که بگريد ابر آزار
تو مي روي و خبر نداري
و اندر عقبت قلوب و ابصار
گر پيش تو نوبتي بميرم
هيچم نبود گزند و تيمار
جز حسرت آن که زنده گردم
تا پيش بميرمت دگربار
گفتم که به گوشه اي چو سنگي
بنشينم و روي دل به ديوار
دانم که ميسرم نگردد
تو سنگ درآوري به گفتار
سعدي نرود به سختي از پيش
با قيد کجا رود گرفتار
