غزل شماره 32 سعدی - کهن شود همه کس را به روزگار ارادت

کهن شود همه کس را به روزگار ارادت

مگر مرا که همان عشق اولست و زيادت

گرم جواز نباشد به پيشگاه قبولت

کجا روم که نميرم بر آستان عبادت

مرا به روز قيامت مگر حساب نباشد

که هجر و وصل تو ديدم چه جاي موت و اعادت

شنيدمت که نظر مي کني به حال ضعيفان

تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عيادت

گرم به گوشه چشمي شکسته وار ببيني

فلک شوم به بزرگي و مشتري به سعادت

بيايمت که ببينم کدام زهره و يارا

روم که بي تو نشينم کدام صبر و جلادت

مرا هرآينه روزي تمام کشته ببيني

گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت

اگر جنازه سعدي به کوي دوست برآرند

زهي حيات نکونام و رفتني به شهادت