غزل شماره 345 سعدی - مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

که احتمال ندارم ز دوستان ورقي گل

خبر بريد به بلبل که عهد مي شکند گل

تو نيز اگر بتواني ببند بار تحول

اما اخالص ودي الم اراعک جهدي

فکيف تنقض عهدي و فيم تهجرني قل

اگر چه مالک رقي و پادشاه به حقي

همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل

من المبلغ عني الي معذب قلبي

اذا جرحت فؤادي بسيف لحظک فاقتل

تو آن کمند نداري که من خلاص بيابم

اسير ماندم و درمان تحملست و تذلل

لا وضحن بسري و لو تهتک ستري

اذا لا حبه ترضي دع اللوائم تعذل

وفا و عهد مودت ميان اهل ارادت

نه چون بقاي شکوفست و عشقبازي بلبل

تميل بين يدينا و لا تميل الينا

لقد شددت علينا الام تعقد فاحلل

مرا که چشم ارادت به روي و موي تو باشد

دليل صدق نباشد نظر به لاله و سنبل

فتات شعرک مسک ان اتخذت عبيرا

و حشو ثوبک ورد و طيب فيک قرنفل

تو خود تأمل سعدي نمي کني که ببيني

که هيچ بار نديدت که سير شد ز تأمل