غزل شماره 436 سعدی - بگذار تا مقابل روي تو بگذريم

بگذار تا مقابل روي تو بگذريم

دزديده در شمايل خوب تو بنگريم

شوقست در جدايي و جورست در نظر

هم جور به که طاقت شوقت نياوريم

روي ار به روي ما نکني حکم از آن توست

بازآ که روي در قدمانت بگستريم

ما را سريست با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سريم

گفتي ز خاک بيشترند اهل عشق من

از خاک بيشتر نه که از خاک کمتريم

ما با توايم و با تو نه ايم اينت بلعجب

در حلقه ايم با تو و چون حلقه بر دريم

نه بوي مهر مي شنويم از تو اي عجب

نه روي آن که مهر دگر کس بپروريم

از دشمنان برند شکايت به دوستان

چون دوست دشمنست شکايت کجا بريم

ما خود نمي رويم دوان در قفاي کس

آن مي برد که ما به کمند وي اندريم

سعدي تو کيستي که در اين حلقه کمند

چندان فتاده اند که ما صيد لاغريم