غزل شماره 542 سعدی - اي برق اگر به گوشه آن بام بگذري

اي برق اگر به گوشه آن بام بگذري

آن جا که باد زهره ندارد خبر بري

اي مرغ اگر پري به سر کوي آن صنم

پيغام دوستان برساني بدان پري

آن مشتري خصال گر از ما حکايتي

پرسد جواب ده که به جانند مشتري

گو تشنگان باديه را جان به لب رسيد

تو خفته در کجاوه به خواب خوش اندري

اي ماه روي حاضر غايب که پيش دل

يک روز نگذرد که تو صد بار نگذري

داني چه مي رود به سر ما ز دست تو

تا خود به پاي خويش بيايي و بنگري

بازآي کز صبوري و دوري بسوختيم

اي غايب از نظر که به معني برابري

يا دل به ما دهي چو دل ما به دست توست

يا مهر خويشتن ز دل ما به دربري

تا خود برون پرده حکايت کجا رسد

چون از درون پرده چنين پرده مي دري

سعدي تو کيستي که دم دوستي زني

دعوي بندگي کن و اقرار چاکري