غزل شماره 624 سعدی - شبست و شاهد و شمع و شراب و شيريني

شبست و شاهد و شمع و شراب و شيريني

غنيمتست چنين شب که دوستان بيني

به شرط آن که منت بنده وار در خدمت

بايستم تو خداوندوار بنشيني

ميان ما و شما عهد در ازل رفته ست

هزار سال برآيد همان نخستيني

چو صبرم از تو ميسر نمي شود چه کنم

به خشم رفتم و بازآمدم به مسکيني

به حکم آن که مرا هيچ دوست چون تو به دست

نيايد و تو به از من هزار بگزيني

به رنگ و بوي بهار اي فقير قانع باش

چو باغبان نگذارد که سيب و گل چيني

تفاوتي نکند گر ترش کني ابرو

هزار تلخ بگويي هنوز شيريني

لگام بر سر شيران کند صلابت عشق

چنان کشد که شتر را مهار دربيني

ز نيکبختي سعديست پاي بند غمت

زهي کبوتر مقبل که صيد شاهيني

مرا شکيب نمي باشد اي مسلمانان

ز روي خوب لکم دينکم ولي ديني