بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
معنی بیت 1
بیا تا گل ریزان کنیم و شراب در پیاله بریزیم و ( پس از مستی) سقف سپهر گردنده را درهم شکسته و از نو، شالوده دیگری بریزیم .
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
بیا تا گل ریزان کنیم و شراب در پیاله بریزیم و ( پس از مستی) سقف سپهر گردنده را درهم شکسته و از نو، شالوده دیگری بریزیم .
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
(و) اگر غم و اندوه لشکری برای ریختن خون عاشقان فراهم کند من و ساقی به یاری هم شتافته و بنیادش را از جا برکنیم .
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را شِکَر در مجمر اندازیم
(بیا) تـا در قـدح شراب ارغوانی رنگ، گلاب بریزیم ( به منظور دفع مضرّت سردرد به ویژه برای مزاج های گرم و انبساط خاطر) و در آتشدان نسیم که بوی عطر می پراکند شکر بریزیم ( به منظور دوامِ بوی خوش و رفع سردرد ناشی از بوی تند عطر و مشک )
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
ای مطرب اکنون که عودی خوش نوا در دسترس توست سرودی خوش آهنگ بنواز تا در حالت دست افشانی غزلی بخوانیم و در حالت پایکوبی سر بر خاک بیندازیم ( به جای دستار)
صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز
بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم
ای باد صبا تن خاکی ما را بر در آن آستانه رفیع بینداز، شاید که بتوانیم بر آن سرور زیبایان نگاهی بیندازیم .
یکی از عقل میلافد یکی طامات میبافد
بیا کاین داوریها را به پیش داور اندازیم
یکی از داشتن عقـل لاف زده به خود می بالـد و دیگری با ادّعـای داشتن کـرامات گزافـه گویـی می کند، بیا تا قضاوت این دعواها را به قاضی عادل جهان (خداوند) واگذار کنیم .
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم
اگر بهشت جاویدان می طلبی با ما به میخانه بیا تا تو را به یکباره از پای خمّ شراب به حوض کوثر برسانیم .
سخندانیّ و خوشخوانی نمیورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم
حافظ! در شیراز مردمان درک معنای سخنان نغز و خوش آوازی نمی کنند. بیا تا رختِ خود را به سرزمینی دیگر ببریم .
معنی هر بیت در کنار همان بیت آمده است.
این بخش، برداشت سرگرمی و تامل شخصی است؛ با معنی ادبی ابیات و پیش بینی قطعی آینده تفاوت دارد.
یک دست صدا ندارد بلکه باید متحد شوید تا بتوانید پیروز شوید و بنیاد ظلم و ستم از بین ببرید. در این زمان است که به حاجات خودتان می رسید. با فردی عالی مقام ملاقات می کنید که او به شما کمک کرده و راهنمایی تان می کند. مطمئن باشید به نیات خودتان می رسید به شرط آنکه از خداوند دور نشوید.
وزن غزل : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلان بحر غزل : هزج مثمّن سالم مسبغ ضرب
کمال خجند : بیا ساقـی که بیـخ غـم بـه دور گـل بـراندازیم مـــی گلـگون طلـب داریـم و گـل در سـاغر اندازیم
کمال الدین اسماعیل : ( با ردیف دیگر) اگـر دلــدار مـن روزی نقـاب از رخ بـرانـدازد بـسا عاشـق کـه در پایش به دست خود سر اندازد
به سخنانی که به صورت ادّعاهای تعلیق به محال بر زبان جاری شود و متناقض عقل و خارج از دایره منطق باشد ، طامات گویند. از طرف دیگر در عالَمِ جبر و اختیار آنچه به اختصار می توان در اینجا گفت و ماحصل این مبحث پر و سر و صدا، این است که کلّ مخلوقاتت اعمّ از جماد و نبات و حیوان و همچنین انسان که اشرف مخلـوقات است در یک ضابـطه از پیش تعـیین شده (جبـر) دارای اختیاراتـی هستند که می توانند با استفاده از آن تغییراتی در سرنوشت خود به وجود آورند. به عنوان مثال در گیاهان، حسّی به صورت (ژن) و سرشت به ودیعت نهاده شده که با تشخیص کم آبی و خشکسالی دست به سرعت عمل زده و هرچه سریع تر به پرورش گل و تخم که عامل بقاء نسل است می پردازند در صورتی که اگر آب و هوای مناسب در دسترس باشد آن گیاه به پرورش اندام و بزرگ شدن ساقه های خود پرداخته و النّهایه در آخر فصل به گل و تخم می نشیند. انسان نیز در ضابطه از پیش تعیین شده، آمدن به عالم حیات و زیستن و مردن که امری قهری و جبری است دارای اختیاراتی است که به موجب آن ها می تواند در سرنوشت حیاتی خود تغییراتی به وجود آورد . حال اگر شاعری به منظور تشویق هم نوعان خویش، و در راستای اختیاراتی که قادر به اِعمالِ آنهاست سخنی بر زبان براند تا آنجا که از ضوابـط عقلی خارج نشده و سخنانش تعلیق به محــال نباشد نمی توان آن را به طامات نسبت داد . حافظ در این غزل که از کمال خجند استقبال به عمل آورده بدون آن که منظور اصلی او بیان سخنانی مشابه با طامات باشد،و به منظور داد سخن دادن و اعمال اراده، مضامینی را در این غزل هشت بیتی به کار می گیرد که از آن بوی گزافه گویی به مشام می رسد ولی طامات و گزافه گویی عنوانی است که منحصراً به صوفیانِ مدّعی کشف و کرامت که پاره یی از گفته هایشان بوی تناقض می دهد، داده می شود و در این غزل که گوینده آن به استقبال غزل شاعری دیگر، سخنانی هم طرازِ مضامین شاعر اولی بر زبان رانده، مطرح ساختن طامات بافی از جاده انصاف به دور است به ویژه آن که گوینده این اشعار خود یکی از مخالفین و مبارزین طامـات بافان است . دلیل بر گفتـه های بالا این است که شاعـر، خود در بیـت ششم غـزل، دو دسته را مثال می زند که یکی از عقل می لافد و یکی طامات می بافد و او نظریه هیچکدام را قاطعانه قبول نکرده و از آنجایی که شخصاً طرفدار نظریه اشراق و درک قلبی است قضاوت را به خدای آفریننده واگذار می کند . در این غزل چند نکته به چشم می خورد یکی ایهامی که در بیت پنجم وجود دارد و احتمالاً منظور نظر شاعر، شاه شجاع است که به سبب عدم ملاقات فیمابین، شاعر تلویحاً به این نکته اشاره می کند که مایل است باد صبا تن خاکی او را به آستانه شاه ببرد تا به هنگامی که شاه از دربار خود خارج شده و یا در برابر دریچه و منظـر قـرار می گـیرد او را ببیند . کنایه یی هم در بیت مقطع و به عبارت صریح به شاه وقت دیده می شود که ارباب قدرت و بصیرت چندان اعـتنایی به سخن دانی و خوشخوانی حافظ به عمل نمی آورند و این مضمون می تواند در خواست غیر مستقیمی برای مساعدت مالی نیز بوده باشد . همچنین شاعر در بیت چهارم این غزل کلماتی را که با موسیقی سر و کار دارند به صورت یکجا به کار گرفته و 9 کلمه یی که در عالم موسیقی قرابت معنا دارند ردیف کرده که شاهکاری به حساب می آید و این کلمات عبارتند از : رود، خوش، بزن، مطرب، سرود، دست افشان، غزل خوانی، پاکوبان، سرانداز و کلمه سرانداز لحنی از آلحان موسیقی قدیم و نام اصولی است هفده بحر اصول موسیقی قدیم که آن را صوفیانه نیز خوانند (به نقل از حافظ جاوید نقل شده از کتاب شعر و موسیقی در ایران قدیم ترجمه عباس اقبال آشتیانی) .